Categorie archief: Romans

De onderwaterzwemmer – P.F. Thomése

Geplaatst in Romans door

onderwaterzwemmer_7f3

Volgens Lily

Het boek De onderwaterzwemmer kwam in 2015 uit en werd genomineerd voor diverse literaire prijzen waaronder in 2016 de Libris (gewonnen door Jij zegt het van Connie Palmen). Thomése ging er uiteindelijk vandoor met de lezerprijs van de (Belgische) Fintro Literatuurprijs. Aan de tafel bij De Wereld Draait Door werd het boek van de maand. Reden genoeg dus om het boek te lezen. Ik wist niet wat ik moest verwachten. Heb een paar jaar geleden J. Kessels de film gezien (gebaseerd op de verhalen van Thomése rondom J. Kessels) als openingsfilm van het Nedelands Film Festival en dat vond ik een nogal explicite rauwe film (met wel een fantastische rol van Fedja van Huêt als de schrijver P.F. Thomése).
De onderwaterzwemmer is echter van een heel ander genre. Het verhaal van Tin die als veertienjarige jongen tijdens de oorlog zijn vader bij het overzwemmen van een rivier verliest. Maar dat blijkt niet de enige dramatische gebeurtenis in zijn leven te worden. We volgen Tin de rest van zijn leven: als 44 jarige tobber en als 74 jarige in het ziekenhuis zijn leven overdenkent. Hoewel ik het verhaal hier en daar wat overdreven vindt en niet geheel geloofwaardig is daar prima overheen te komen vanwege de werkelijk sublieme schrijfkwaliteiten van Thomése. Mooie zinnen buitelen over elkaar heen in dit boek.

Alleen wil hij zijn. Maar ook in zichzelf houdt hij het niet uit. Zoveel leegte, en nergens een plek om te kunnen verdwijnen.

Maar ook het gebruik van het woord ‘aanwezigheidsschaamte’, “je voelt nooit zo sterk dat je leeft als wanneer je een dode naast je hebt” schrijft Thomése. Mooi woord!
Iedereen kent wel dat gevoel: de onmacht om terug te keren naar het ogenblik waarop alles nog heel was en intact, maar dat voorgoed voorbij is. Dit boek is zeker een aanrader!

Fragment

Tin heeft besloten om in zijn eentje in de auto te gaan slapen. Vic heeft hem niet kunnen overtuigen, en hij haar niet. ‘Ik ga me echt niet opvouwen op de achterbank Tin, alleen omdat jij zo neurotisch doet over die tent.’ Het heeft iets van een echtelijke ruzie nu, en dat is niet zijn bedoeling. Jean-Luc sust de gemoederen. ‘We’ll take care, Martin. Victorine will be alright with us.’ Waar bemoeit die lul zich mee. Maar Tin zegt niks.
Hij vindt het vervelend haar tussen vreemde kerels te moeten achterlaten, verdwaalde locals met ongetwijfeld idiote fantasieën over vrouwen uit het welvarende Westen. Daar denkt hij liever niet te lang over na. Hij weet dat het geen zin meer heeft te proberen haar nog op andere gedachte te brengen. Het voordeel is dat hij nu even op zichzelf kan zijn, iets wat hij al in geen dagen is geweest. Het liefst zou hij even totaal verdwijnen, zoals je het licht uitdoet, een wonderbaarlijke eclips die hem verlost van de zwaarte van het hier en nu. Niet dood, maar weg. Het moet mogelijk zijn om nergens te zijn en toch te zíjn. Zoals de slaap de droom kent, zo moet het leven toch ook iets hebben? Een soort time-out?

man, gebruik toch eens je verstand

Titel: De onderwaterzwemmer
Auteur: P.F. Thomése
Uitgever: Altas contact
isbn: 9789025444310

 

De verloofde van de postbode – Denis Thériault

Geplaatst in Romans door

verloofde_van_de_postbode_165

Volgens Lily

Eerst was er De eenzame postbode en nu De verloofde van de postbode. De Canadees Denis Thériault (1959) brengt de personages van zijn eerste boek terug in het tweede en voegt daar Tanja Schumpf aan toe. Tanja is 23 jaar, komt uit Beieren en reist naar Montreal om er te gaan studeren, haar Frans te verbeteren en een jongen te ontmoeten die ze via internet heeft leren kennen. Veel gaat fout tot ze de eenzame postbode Bilodo ontmoet. En hem wil ze hebben, koste wat het kost. Al haar charmes gooit ze in de strijd. Maar Bilodo is met iets heel anders bezig: de exotische Ségolène uit Guadeloupe. Het verhaal dat zich dan ontspint is vreemd, over-the-top, maar ook mooi en ontroerend. Want is in de liefde niet alles geoorloofd? De haiku’s die tussen alle pagina’s terug te vinden zijn geven het boekje iets poëtisch. Ondanks dat je tijdens het lezen Tanja af en toe een reality check zou willen geven, oogst ze ook bewondering. Ze weet wat ze wil en gaat hier meer dan 100% voor. Dat de waarheid echter altijd zegeviert bewijst het einde van dit prachtige verhaal maar weer. Aanrader!

Fragment

Het was al april toen Tanja, bij het afruimen van Bilodo’s lege bord terwijl hij naar de wc was, op de bar een dubbelgevouwen vel papier vond met haar naam erop. ‘Eindelijk,’ fluisterde ze, in de veronderstelling dat het de haiku was die hij haar had beloofd. Weken en daarna maanden had ze met tanende hoop op dit gedicht gewacht, en uiteindelijk was ze gaan geloven dat Bilodo het was vergeten. En nu werd haar geduld opeens beloond. Brandend van verlangen om te lezen welke compositie Bilodo een hele winter had gekost, vouwde Tanja het vel papier open.

Sommige bloemen
schijnen pas te ontluiken
na zeven jaren
sinds lang wil ik u zeggen
hoe innig ik u bemin

Het was alsof een engelenkoor het Gloria in Tanja’s oren begon te zingen. Bevend van vreugde die aan extase grensde ging ze voor de toiletten staan, waar Bilodo even later nietsvermoedend uit tevoorschijn kwam.

In het boek zijn vele haiku’s te lezen:  een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

En zo gaan wij voort
niet wetend dat onze weg
allang is bepaald

Omlaag gedwarreld
een eerste verse sneeuwvlok
hij smelt op mijn neus

Dat de Beukenstraat
vooral met esdoorns vol staat
dat is niet mijn schuld
denis_theriault_131

Denis Thériault

Titel: De verloofde van de postbode
Schrijver: Denis Thériault
Uitgever: Meulenhoff
isbn: 9789029092616

 

De greppel – Herman Koch

Geplaatst in Romans door

greppel_ac4

Volgens Lily

Robert Walter, burgemeester van Amsterdam, denkt dat zijn vrouw vreemdgaat. In alles (maar zelfs ook in niets) ziet hij daarvoor aanwijzingen. Dat is het onderliggende verhaal van De greppel. Herman Koch schreef hiermee weer een boek over een succesvolle man van goede komaf, met een belangrijke functie, die doodgewone problemen lijkt te hebben. Het verhaal over de zogenaamd vreemdgaande vrouw wordt op een een gegeven moment een beetje irritant (want échte aanwijzingen lijken er niet te zijn), maar er komen meer verhaallijnen bij. Zo willen zijn ouders tegelijk samen uit het leven stappen, plegen er diverse mensen zelfmoord, wordt zijn beste vriend ziek, komt er een journaliste met belastende foto’s en nog veel meer (teveel?). Maar bij dat alles blijft het karakter van de hoofdpersoon Robert Walter vaag. Of is dat bewust gedaan door Koch? Zo blijf ook vaag wat de echte naam is van zijn vrouw, uit welk land ze nou eigenlijk komt, enz.
Erg vermakelijk zijn de tirades over de misstanden in de maatschappij: Walter moppert volop over de milieumaffia die maar windmolens wil blijven bouwen.

Welke gedaante zal het fascisme aannemen wanneer het zich vandaag de dag opnieuw aan ons presenteert? Wind, heb ik vaak gedacht.

Walters advies: zet allemaal de temperatuur van je verwarming één graad lager en trek daarvoor in de plaats een trui aan: probleem opgelost.
Maar ook zijn visie op het Koningshuis (“een witte wijn slurpende, bier hijsende en ketting rokende familie”). Zijn commentaar op de directeur van het Rijksmuseum, op onze minister-presidenten van de afgelopen decennia en ga zo maar door. Walter komt hierdoor nogal arrogant over. Zelfs Parijs moet het ontgelden:

Ze leefden niet. Ze wisten niet dat je ook al midden op de dag van het leven kon genieten.

Al met al een vermakelijk boek, maar of het nou echt raakt…. Mijn voorkeur gaat dan toch uit naar Het diner, het boek waarmee Koch wereldfaam verwierf en dat je achter liet met een vraag om over na te denken: wat zou je zelf doen in zo’n geval.

Hier nog een leuk interieuw met Herman Koch over De greppel bij Pauw.

Fragment

In een open en vrije democratie gaan die dingen anders. Vooral wanneer je de burgers laat meebeslissen. Wanneer je de Franse burgers in de negentiende eeuw stemrecht had gegeven, zou Parijs vandaag de dag nog altijd een stinkende, middeleeuwse stad zijn. In Amsterdam is het lelijkste gebouw van de stad – en misschien wel van het hele land – nog altijd met kop en schouders het stadhuis. Hetzelfde stadhuis waar ik elke ochtend door de hoofdingang naar binnen loop, maar dat in elk weertype – regen, zon, sneeuw – pijn doet aan je ogen. Dit, samen met de opera onder één dak gehuisveste, lelijkste gebouw van de stad (van het land!) is langs democratische weg tot stand gekomen. Door gesprekken – ‘inspraakrondes’ – met de omwonenden. Overal waar je mensen inspraak geeft, waar ze mogen stemmen, krijg je er lelijkheid voor terug.

stopera_fcc

De Stopera in Amsterdam

Titel: De greppel

Schrijver: Herman Koch

Uitgever: Ambo|Anthos

isbn: 9789026339080

 

De avond is ongemak – Marieke Lucas Rijneveld

Geplaatst in Romans door

de_avond_is_ongemak_286

Volgens Lily

Jas, de hoofdpersoon van dit boek verliest als ze 10 jaar is haar oudere broer Matthies. Vanaf dat moment gaat het mis in het gezin. De avond is ongemak is een beklemmend boek. Marieke Lucas Rijneveld (geen vrouw, geen man, maar een mens zoals ze zelf zegt), beschrijft de eerste jaren na de dood van Matthies. En wat de familie allemaal nog meer overkomt. Hoeveel ellende kun je aan als gezin.

Het klinkt misschien gek, maar ik mis vader en moeder vaak terwijl ik ze iedere dag zie.

De kinderen worden verwaarloosd (waar was de school, de buren, maatschappelijk werk?) en de dieren op de boerderij moeten het ontgelden. Rijneveld beschrijft sommige zaken wel heel erg plastisch (ze kan bijvoorbeeld niet poepen) en ook de vele ruwe seksscènes laten niets aan de verbeelding over. Wat dat betreft heeft Rijneveld goed naar haar held Jan Wolkers gekeken. Het schrijven van dit boek, kostte haar enkele jaren omdat ze het goed wilde doen, het moest recht doen aan het gevoel dat haar eigen gezin had toen het ook een kind verloor (Marieke was toen 3 jaar). Frapant dat haar ouders dit boek niet hebben gelezen.

Voor het eerst merk ik dat ik ook mijn spieren aangespannen heb en dat ik het liefst vaders kop als een kroontjespen in de inkt zou willen duwen om er vervolgens een lelijke zin mee te schrijven of één die over Matthies gaat en hoezeer ik hem mis.

Maar het boek staat ook vol met fantastisch mooie zinnen. Want Rijneveld kan héél goed schrijven. De mooie metaforen zijn op bijna iedere pagina te vinden. Sommige zijn zo schrijnend dat je er weer om moet lachen. Dus ga het toch maar lezen, het is een unieke leeservaring.

Buurvrouw Lien groet ons al van een afstandje. Haar blik is zorgelijk. Nu moeten we vrolijk glimlachen, dan stelt ze geen vragen, ook niet aan vader en moeder.
‘Doe alsof je vrolijk bent,’ zeg ik zachtjes tegen Hanna.
‘Ik weet niet meer hoe dat moet.’
‘Alsof je op de schoolfoto gaat.’
‘O zo. ‘

Fragment

Ik prak de broccoliroosjes op mijn bord. Het zijn net minikerstbomen. Ze herinneren me aan de avond dat Matthies niet meer terugkeerde. Aan de uren die ik na zijn dood in de vensterbank doorbracht met vaders verrekijker om mijn nek, die eigenlijk bedoeld was om de grote bonte specht mee te ontdekken. Ik zag geen grote specht en geen broer. Het touw van de verrekijker liet een rode streep achter in mijn nek. Kon ik wat zo ver van ons af begon te liggen maar dichtbij krijgen door gewoon mijn blik om te keren, door door de grote glazen van de verrekijker te kijken. Ik had er ook vaak genoeg de lucht mee afgezocht – op zoek naar de engeltjes uit de boom, die Obbe en ik stiekem een week na broers dood uit de doos van de vliering hadden gehaald en die op zijn kamer ruw tegen elkaar bewogen (‘mijn sappige engeltje,’ kreunde Obbe dan gemaakt, waarop ik antwoordde met  ‘mijn lief porseleintje’) om ze vervolgens uit zijn dakraam in de goot te laten glijden. Door het weer zijn ze nu groen uitgeslagen. Sommige liggen bedolven onder bladeren van de eikenboom. Steeds als we gaan kijken of ze er nog liggen, zijn we teleurgesteld; als de engelen hier al na de eerste de beste tegenslag niet meer kunnen vliegen, hoe kunnen ze dan bij Matthies in de hemel zijn. Hoe kunnen ze hem en ons dan beschermen?

marieke_lucas_rijneveld_fae

De avond is ongemak werd begin 2018 Boek van de maand bij De Wereld Draait Door. Succes verzekerd.

Titel: De avond is ongemak
Schrijver: Marieke Lucas Rijneveld
Uitgever: Atlas Contact
isbn: 9789025444112

 

Wees onzichtbaar – Murat Isik

Geplaatst in Romans door

wees_onzichtbaar_fe3

Volgens Lily

In eerste instantie zag ik op tegen dit bijna 600 pagina tellende boek Wees onzichtbaar van Murat Isik. Maar als het dan op de leeslijst staat van de leesclub dan doe je het toch. En daarom hou ik zo van leesclubs: want je leest boeken die je zelf nooit gepakt zou hebben. En wat pakte het hier goed uit, want wat is dit een fantastisch boek! Mooi verteld, goed geschreven en nergens vervelend. Het is een echte coming-of-age roman, waarin de hoofdpersoon Metin, van Turkse komaf, opgroeid in de Bijlmer bij een vreselijke vader en een moeder die er niets van durft te zeggen. Maar gaandeweg het verhaal worden de rollen omgedraaid. Moeder ontwikkelt zich en verwerft zich een plek in de Nederlandse maatschappij en vader komt hier juist steeds verder vanaf te staan. Een moeilijk, soms hartverscheurend verhaal dat toch een prachtig einde kent.

Vroeger kwam ik regelmatig in de Bijlmer en vond het een fascinerende plek, al die culturen bij elkaar en dat vele groen waarin die eindeloze rijen flats. Maar de achtergrond van het ontstaan van deze wijk heb ik nooit meegekregen en dit wordt in Wees onzichtbaar mooi beschreven. Murat Isik komt er nog steeds graag, hoewel grote delen er compleet anders uitzien inmiddels.

Het originele boek zoals in eerste instantie door Isik beschreven behelsde maar liefst 1200 pagina’s. Met de 600 pagina’s die hij dus heeft moeten schrappen gaat hij misschien nog wel eens iets doen heeft hij al aangegeven. Het boek kreeg de Libris Literatuurprijs 2018 en er zijn inmiddels 100.000 exemplaren van verkocht. Een absolute aanrader!

Fragment

De schaamte verdween niet. In mijn hoofd hoorde ik mezelf keer op keer ‘meneer Mutlu’ roepen terwijl ik achter mijn vader aanliep in het winkelcentrum. En steeds zag ik zijn gezicht weer voor me. Hij had verbaasd gekeken, of was het ontgoocheld? Ik wist alleen dat hij er met gedachten niet bij kon dat zijn enige zoon hem in het openbaar geen ‘baba’ noemde maar hem aansprak op de formeelst denkbare wijze. Ik hield mezelf voor dat het zijn schuld was dat onze relatie zich zo had ontwikkeld, en inwendig vervloekte ik hem opnieuw, voor hoe hij als een onverbeterlijke celibatair zijn eigen leven leefde terwijl mijn moeder probeerde te voorkomen dat het wankele bouwwerk dat ons gezin moest voorstellen, voorgoed in elkaar zou storten. (…)

Veel later dan goed voor me was, zag ik in dat hij niet alleen verantwoordelijk was voor de continue onrust in ons leven, maar dat hij bovenal voor een constant gevoel van onveiligheid had gezorgd. Nog voordat mijn school een onveilige plek was geworden, nog voordat het definitieve verval in onze wijk was ingetreden, had hij er eigenhandig voor gezorgd dat het thuis onveilig was. Het meest verwoestende effect was dat hij ons op die manier klein hield, dat hij onze karakters steeds meer verboog tot er niets meer te verbuigen viel.

bijlmermeer_21f

Bijlmermeer

Titel: Wees onzichtbaar
Schrijver: Murat Isik
Uitgever: Ambo|Anthos
isbn: 9789041422903

De buitenjongen – Paolo Cognetti

Geplaatst in Romans door

buitenjongen_c1d

Volgens Lily

In Italië verscheen eerst De buitenjongen en daarna De acht bergen, het boek waarmee Paolo Cognetti wereldberoemd werd. In Nederland net andersom. De acht bergen is echter het resultaat van wat er in De buitenjongen wordt beschreven.

Ik ontmoette Paolo Cognetti tijdens de Bookclub over De buitenjongen georganiseerd door Het Literatuurhuis in het kader van het ILFU 2018 in Utrecht. Hij vertelde dat alles wat in De Buitenjongen beschreven staat waar gebeurd is. Het is zijn eigen verhaal. Remigio die in het boek wordt beschreven is in het echt zijn beste vriend. Het personage Bruno uit De acht bergen is gebaseerd op Remigio en zijn andere vriend uit de bergen, Gabriele. De naam Bruno is ontleend aan zijn imaginary friend die hij tijdens zijn jeugd bedacht.

Paolo Cognetti zat in een diepe persoonlijke crisis toen hij op 30-jarige leeftijd de film Into de wild over Chris McCandless zag. Een film die hem diep ontroerde omdat hij zoveel van zichzelf herkende in het verhaal van Chris. Ook Cognetti had de behoefte terug te gaan naar de natuur. Hij besloot zijn werk als documentairemaker op te zeggen en te vertrekken naar een afgelegen hut in de bergen.

Ik had niet zozeer behoefte om te vertrekken, als wel om terug te keren; niet om een onbekend deel van mezelf te ontdekken, als wel om een oud, diepgeworteld deel terug te vinden dat ik naar mijn idee was kwijtgeraakt.

De buitenjongen is daarmee een prachtig reisverslag over de wil om terug te keren naar de natuur, maar ook over vriendschap. Cognetti vond waar hij naar zocht. De acht bergen die hij naar aanleiding van zijn verblijf in de bergen schreef werd een enorm succes: de rechten werden aan meer dan 40 landen verkocht. Cognetti: “Writing is dreaming with open eyes.” Mooi. Absolute aanrader(s)!

Fragment

Hij vond werken fijner dan school, maar hij was beschouwend van aard en op zeker moment was hij zich bewust geworden van een ernstige beperking: de woorden die hij kende volstonden niet om te zeggen hoe hij zich voelde. 

Ik bleef staan. We liepen zonder iemand tegen te komen door het laatzomerse bos. Hoe bedoel je? vroeg ik nieuwsgierig. Remigio bedoelde, legde hij uit, dat hij altijd dialect had gesproken en dat het dialect over een rijke en exacte woordenschat beschikt om plekken, gereedschappen, werkzaamheden, delen van het huis, planten en dieren mee aan te duiden, maar dat het waar het gevoelens betreft plots nogal karig en vaag wordt. Weet je wat je zegt als je somber bent? vroeg hij. Dan zeg je: het duurt maar even. De tijd, dus. Het is de tijd die maar niet verstrijkt als je somber bent. Maar je kunt het ook gebruiken als je weemoedig bent, als je je alleen voelt, als je genoeg hebt van het leven dat je leidt. Remigio had op zeker moment besloten dat die drie woorden voor hem niet volstonden, dat hij nieuwe nodig had om te zeggen hoe hij zich voelde, en was ernaar op zoek gegaan in boeken. Daarom was hij zo’n gulzige lezer geworden: hij was op zoek naar woorden die hem iets over zichzelf vertelden.

paolo_cognetti_076

Paolo Cognetti signeert mijn boeken met onder zijn stoel Lucky, de hond die een rol speelt in zijn boek De buitenjongen, en sindsdien niet meer van zijn zijde wijkt.

Titel: De buitenjongen
Schrijver: Paolo Cognetti
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789403122304

Helden van de grens – Dave Eggers

Geplaatst in Romans door

helden_van_de_grens_12e.jpg

Volgens Lily

Had tot nu toe nog nooit iets van Dave Eggers gelezen. Helden van de grens is mijn eerste kennismaking. Het gaat over een gescheiden moeder die denkt dat ze achterna gezeten wordt door haar ex en nog enkele anderen, en dus samen met haar twee kinderen in een rammelende camper voor onbepaalde tijd naar Alaska vertrekt. Intrigerend verhaal. Kun je vluchten voor je verleden? Is het mogelijk om een compleet nieuw leven te beginnen, of zul je altijd geconfronteerd blijven met zaken uit je verleden. Toch raakte het boek me niet helemaal. De hoofdpersoon Josie is nu niet direct iemand waarmee je je identificeert. Het boek is ook ‘vol’, op iedere pagina wijkt Eggers af van het echte verhaal en bewandelt zijwegen, waardoor je als lezer steeds een soort van afgeleid wordt. De laatste hoofdstukken van het verhaal lijken niet op de rest van het verhaal: het is net alsof het dan ineens een soort sprookje wordt. Toch kan ik niet ontkennen dat Eggers een goeie schrijver is.

Fragment

Sindsdien had Josie anderen ontmoet die in dezelfde situatie zaten, alleenstaande ouders met van die schimmige aanhangpartners, mensen zoals Carl, die niets deden, die er gewoon niet waren, op geen enkele manier deel uitmaakten van het leven van hun kinderen, maar wel rondliepen in het volste vertrouwen dat ze hun bijdrage leverden. Josie voer de levensschepen van haar kinderen, hees de zeilen, draaide aan de lieren, hoosde water, en Carl was niet aan boord van dat schip, Carl zat ver weg in de zon op een eiland zonder naam – met zijn zonneklep op! -, maar dacht dat hij aan boord was. Hoe kan iemand aan boord zijn als hij in werkelijkheid niet aan boord is? Als hij in feite op een of ander eiland ver weg zit? In de laatste veertien maanden had Carl zijn kinderen één keer gezien, maar in gedachten kwam hij ze elke nacht lekker instoppen. Welke evolutionaire mutatie maakte dat soort zelfbedrog mogelijk?

dave_eggers_92e

Dave Eggers

Titel: Helden van de grens
Schrijver: Dave Eggers
Uitgever: Lebowski
isbn: 9789048835942

Die laatste zomer – Tatiana de Rosnay

Geplaatst in Romans door

de_laatste_zomer_ddc

Volgens Lily

Ik ben geloof ik de enige die Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay nog niet heeft gelezen, terwijl ik het wel in de boekenkast heb staan. Hoe komt het dat een boek je soms niet aanspreekt? Misschien omdat het tijdens de oorlog speelt… Toen Die laatste zomer, ook van De Rosnay laatst in mijn straatbieb stond, heb ik hem er direct uitgepakt en in mijn vakantiekoffer gedaan. Dit verhaal (dat niet tijdens de oorlog speelt) gaat in beginsel over een broer en een zus die terugkeren naar de plek waar ze vroeger vaak vakantie vierden, toen hun moeder nog leefde. Langzaamaan onrafelen zich allerlei familiegeheimen. Het hele verhaal speelt zich af op diverse plekken in Frankrijk, leuk is dat. Een heerlijke pageturner, goed geschreven en zeker een aanrader. De Rosnay, die zelf van Russich-Frans-Engelse afkomst is, heeft een grote erfenis aan fantasie meegekregen, die volgens haar de basis van haar schrijverschap is. En dat vindt ze een grote rijkdom. Misschien toch Sarah maar eens uit de kast halen…

Fragment

Mélanies kleine, fijne handen aan het stuurwiel. Eén ring maar, aan haar rechterhand, een eenvoudige, brede gouden ring die van hun moeder was geweest. Het verkeer voor hen uit stokte toen ze in de buurt van Angers kwamen, op hun weg terug naar Parijs. Ze zouden op den duur waarschijnlijk in een gigantische file terechtkomen, dacht hij, en zijn longen snakten naar een sigaret.

Na een lange stilte begon Mélanie te spreken.

‘Antoine, er is iets wat ik je moet vertellen.’

Haar stem klonk zo gespannen dat hij zich snel naar haar toe wendde. Haar ogen waren op de weg gericht, maar hij zag dat haar kaken enigszins gespannen waren. Ze zweeg weer.

‘Vertel het me maar, ‘ zei hij zacht. ‘Maak je geen zorgen.

Haar knokkels waren wit, zag hij. Zijn hart begon iets sneller te slaan.

‘Ik heb er de hele dag mee rondgelopen,’ zei ze gejaagd. ‘Gisteravond, in het hotel, schoot me iets te binnen. Iets over…’

Op pagina 232/233 staat een mooi gedicht:

Zet stil die klokken. Telefoon eruit. 
Verbied de honden hun banaal geluid. 
Sluit de piano's, roep met stille trom
de laatste tocht van deze dode om.

Ze was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost, 
ze was al mijn verdriet en al mijn troost, 
mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied, 
voor altijd, dacht ik. Maar zo was het niet.

Laat in de sterren kortsluiting ontstaan, 
maak ook de zon onklaar. Begraaf de maan. 
Giet leeg die oceaan en kap het woud: 
niets deugt meer, nu ze niet meer van me houdt.

uit: Funeral blues – W.H. Auden (vertaling Willem Wilmink)

Titel: Die laatste zomer
Schrijver: Tatiana de Rosnay
Uitgever: ambo|anthos
isbn: 9789026332425

 

 

 

 

Moeders Zondag, een romance – Graham Swift

Geplaatst in Romans door

moeders_zondag_75b

Volgens Lily

Dat een goed boek niet dik hoeft te zijn bewees Ilja Leonard Pfeiffer al met Peachez, een romance. Ook Moeders Zondag van Graham Swift heeft als ondertitel: Een romance. Kunnen romances alleen maar beschreven worden in dunne boekjes? Natuurlijk niet. Want hoewel Moeders Zondag maar 158 bladzijden telt, is het een compleet levensverhaal. Het verhaal van Jane Fairchild, een dienstmeisje. Zij heeft een affaire met een jonge heer van stand. Dat kan niet goed gaan denk je dan, en dat gaat het ook niet. Je moet de Engelse versie lezen om te ontdekken dat het boek begint als een sprookje: Once upon a time… (in het Nederlands wordt dat dan: Ooit, in de tijd voordat… mwah). Het verhaal gaat over slechts enkele uren op die Moeders Zondag (nu Moederdag) op 30 maart 1924, maar al lezende is het een levensles. Dit boek is fantastisch gestyleerd geschreven door Graham Swift. Zo weet je als lezer eerder het slechte nieuws dan Jane. Ik verklap verder niet meer, want je moet het boek zelf gaan lezen. En vergeet dan niet te genieten van de schrijfkunst van deze auteur. Een absolute aanrader!

Fragment

Ook bibliotheken – vooral bibliotheken – mocht je doorgaans slechts behoedzaam en na veel bescheiden klopjes op de deur betreden, en afgaande op haar ervaring op Beechwood trof je daar dan net zo vaak wel als niet iemand aan. Maar zelfs als er niemand was, kon je je vaak niet aan de indruk onttrekken dat er wenkbrauwen werden gefrontst, omdat je daar niet hoorde te zijn. Maar ja, een dienstmeisje moest afstoffen – en jongens, wat konden die boeken stofnesten zijn. De bibliotheek van Beechwood betreden was soms een beetje alsof je de kamers van de jongens boven in liep, en bibliotheken dienden er niet voor, dacht ze weleens, om boeken te bewaren, maar om de gewijde atmosfeer van het heiligdom van de man in stand te houden, waar iedere verstoring ongewenst was.

Er zijn dan ook maar weinig dingen schokkender dan een blote vrouw die een bibliotheek binnenloopt. Het idee alleen al.

graham swift

Titel: Moeders Zondag, een romance
Schrijver: Graham Swift
Uitgever: Hollands Diep
isbn: 9789048832460

Grote kleine leugens – Liane Moriarty

Geplaatst in Romans door

grote_kleine_leugens_aae

Volgens Lily

Enkele tijd geleden las ik op aanraden van een vriendin Het geheim van mijn man, een boek dat ik op de titel en cover afgaande nooit had gekocht. Maar wat was dat een leuk boek! Dus toen onlangs het tweede boek van de Australische Liane Moriarty, Grote kleine leugens in mijn straatbieb stond, heb ik het er snel uitgepakt en in mijn vakantiekoffer gestopt. En ook dit boek is een pageturner! Vanaf bladzijde 1 weet je dat er een iemand dood is, maar je weet niet wie en ook niet wie het heeft gedaan. Het boek is spannend, grappig, herkenbaar en soms pijnlijk. Grote kleine leugens beschrijft het leven in een Australisch plaatsje ergens aan zee. De jaarlijkse ouderavond eindigt in een grote chaos met een dode. Maar wie en waarom? Een absolute aanrader, zeker voor de vakantie!

Big little lies is inmiddels een succesvolle HBO-serie met o.a. Reese Witherspoon en Nicole Kidman. In de tweede serie gaat ook Meryl Streep meedoen. Toen het boek Grote kleine leugens verscheen kwam het direct op nummer 1 in de VS terecht, dit was nog nooit een andere Australische auteur gelukt.

Fragment

‘Renata Klein heeft ontdekt dat haar dochter Amabella de afgelopen maand het slachtoffer is geweest van systematisch, stiekem pesten,’ zie mevrouw Lipmann zodra Jane tegenover haar had plaatsgenomen. ‘Helaas wil Amabella niet zeggen wat er precies is gebeurd of wie erbij betrokken is. Maar Renata is ervan overtuigd dat Ziggy hiervoor verantwoordelijk is.’

Jane slikte krampachtig. Het was vreemd dat ze toch nog schrok, alsof een idioot optimistisch deel van haar echt had geloofd dat Ziggy in een speciaal klasje voor geniale kinderen zou worden geplaatst.

‘Waaruit bestaat dat…’ Janes stem stokte. Ze schraapte moeizaam haar keel. Ze had het gevoel dat ze een rol moest spelen waarvoor ze niet goed genoeg was toegerust. Haar ouders zouden hierbij moeten zijn. Mensen van dezelfde generatie als mevrouw Lipmann. ‘Waaruit bestaat dat pesten?’

big_little_lies_c58

Titel: Grote kleine leugens
Schrijver: Liane Moriarty
Uitgever: A.W. Bruna
isbn: 9789400506138