Verloren in Napels – Heddi Goodrich

Volgens Lily

Als ik ergens naar toe ga op vakantie vind ik het leuk om daar een boek te lezen dat zich in de omgeving afspeelt. Afgelopen maand ging ik (eindelijk een keer) naar Napels in Italië. Op mijn to-read-lijstje stond al Verloren in Napels van Heddi Goodrich. Dus die was snel ingepakt.

Verloren in Napels begon in een stijl die me in eerste instantie niet aansprak, teveel bijvoeglijke voornaamwoorden storen me altijd. Maar óf het verhaal slokte me daarna op zodat ik het niet meer merkte, óf ze werden minder gebruikt. In ieder geval heb ik het boek verder in één ruk uitgelezen. Een mooi verhaal over de Amerikaanse Heddi die als uitwisselingsstudent naar Napels komt en blijft hangen en daar Pietro (van het Italiaanse platteland) ontmoet met wie ze een onstuimige relatie begint, alleen zoals jonge mensen dat kunnen: ze zweren voor altijd bijelkaar te blijven. En de derde hoofdpersoon is het chaotische Napels zelf.

Iedereen barstte in lachen uit, en ik toverde ook een solidair lachje tevoorschijn. Pietro lachte mee, tot hij zijn sierlijke vingers nadenkend om zijn mond vouwde en zijn ogen recht op mij richtte.


Het boek is opgebouwd uit mailtjes van Heddi aan Pietro en vice versa die zich in een latere tijd afspelen dan het verhaal van hun studententijd in Napels dat wordt beschreven. Dat geeft een mooi effect aan het verhaal. Sommige dingen weet je als lezer al terwijl het zich nog moet afspelen. Zeer goed gedaan door Goodrich.
De overige personages in het boek komen er echter bekaaid af. Af en toe wordt er iets over de vriendenkring geschreven maar geen enkel karakter wordt verder uitgediept, maar ja, om hen gaat het ook niet.

Ondertussen lees je over het Quartieri Spagnoli, de oudste volkswijk in Napels waar Heddi en Pietro wonen en studeren. Luidruchtig, rommelig, veel was, veel hitte en stank. Ook de plek waar je de toegang vindt tot Napoli Sotterranea, een ondergronds netwerk van tunnels en catacomben. Leuk wanneer je zelf in Napels rondloopt.

Er groeide niet één boom in de Quartieri Spagnoli en er was ook niet veel licht waaraan je de wisseling van de seizoenen kon aflezen. Die overgang merkte je vooral aan het feit dat de meloenen bij de groenteboer ineens plaatsmaakten voor pompoenen…

Alleen, gaat dit verhaal nou echt over Heddi de schrijfster of niet? Waarom geef je de hoofdpersoon dezelfde naam als je ook beweert dat het een fictief verhaal betreft? En dan niet alleen de naam, nee ook het feit dat hoofdpersoon Heddi naar Nieuw-Zeeland verhuist, 2 kinderen krijgt enz., net als de schrijfster. Maar goed, dat buiten beschouwing gelaten is het zeker een aanrader! Ook als je niet naar Napels gaat 😉

Fragment

Van: tectonic@tin.it
Aan: heddi@yahoo.com
Verzonden: 22 november

Ik besef dat je liever zou horen dat ik dood was. Maar ik leef nog – nog net. Ik verwacht geen antwoord en ik zal je niet vaker mailen. Het is alleen zo dat ik je nu al bijna vier jaar iets wil laten weten. Ik zou je een brief van minstens honderd kantjes moeten schrijven om te proberen alles uit te leggen. Dat zou me nooit lukken. Ik zal je ook nu geen verklaring geven.
Ik ben een sukkel, ik heb altijd vertrouwd op mijn intuïtie, en die is vals, bedrieglijk, onbenullig. Maar ik heb een paar jaar geleden de grootste fout van mijn leven gemaakt – onherstelbaar, onverklaarbaar, onvoorstelbaar. Een tijdlang heb ik mezelf wijsgemaakt (en soms doe ik dat nog steeds) dat ik heb gedaan wat mijn hoofd, mijn intuïtie me ingaf… en misschien was het inderdaad de juiste beslissing, maar het heeft wel mijn leven verpest. Dat wilde ik je gewoon vertellen. Want je hebt het recht te weten dat ik telkens als ik aan tafel zit de neiging heb om mezelf met het bestek een oog uit te steken.
Ik hoop van harte dat dit je een voldaan lachje kan ontfutselen, net zoals ik hoop dat onze tijd samen voor jou alleen maar een vervelende herinnering is, en niet een of ander trauma. Het enige wat ik wil is dat mijn leven snel voorbij zal zijn, dat ik reïncarneer in iemand die beter of iets wat beter is dan mijn huidige ik, en dat ik je dan misschien nog eens tegenkom op een vliegveld in Stockholm of Buenos Aires.

Je hoeft me niet te vergeven, te antwoorden of verdrietig te worden.
Wees gelukkig, krijg kinderen, schrijf boeken, neem cassettebandjes op, maak een heleboel foto’s… zo zie ik jou altijd graag voor me. En als je kunt en wilt, denk dan ook af en toe nog eens aan mij.
p.

Napels

Titel: Verloren in Napels
Schrijver: Heddi Goodrich
Uitgever: Wereldbibliotheek
isbn: 9789028427914

De kolibrie – Sandro Veronesi

Volgens Lily

In Italië is De kolibrie van Sandro Veronesi uitgeroepen tot boek van het jaar door de belangrijkste krant van Italië, de Corriere della Sera. Veronesi is in Italië dan ook een sterauteur. Hoewel hij regelmatig overhoop ligt met de heersende moraal in zijn land: dat het eind van De kolibrie over euthanasie gaat bijvoorbeeld leverende de sterauteur toch weer veel commentaar op.

Hoe vertel je over het ontluiken van een grote liefde als je al weet dat het slecht gaat aflopen?

In De kolibrie springt Veronesi heen en weer in de tijd, tussen 1960 en 2030. Het beschrijft het leven van Marco Carrera die als kind een groeistoornis had en daarom de kolibrie wordt genoemd. Marco blijkt echter in zijn latere leven ook een echte kolibrie te zijn: hoe hectisch zijn leven ook is, hij blijft in evenwicht, wil niet dat er wat verandert.

Hij ging weer gokken: dit was het echte verzet, en zijn redding. Want zo was het nu eenmaal, Marco had in zijn hele leven nooit zo veel plezier beleefd als tijdens het gokken – een plezier dat hij echter lang geleden had opgeofferd voor het gezinsleven.

Marco vindt eigenlijk dat hij niet het recht heeft om te leven. Op een gegeven moment zit hij samen met zijn vriend die voorspellende gaven heeft in een vliegtuig. Zijn vriend wil vlak voor het opstijgt uit het vliegtuig. Marco gaat maar met hem mee. Het vliegtuis stort daarna neer zonder een overlevende. Hij voelt zich daar zijn hele leven schuldig over.

Marco is verliefd op een andere vrouw dan zijn eigen vrouw, de liefde van zijn leven, maar doet daar verder niets mee. Uiteindelijk vindt hij de zin van het leven in het opvoeden van zijn kleinkind: de nieuwe mens.

Het boek is opgebouwd uit fragmenten: mails, telefoongesprekken, brieven, whatsappjes enz. En het heeft verwijzingen naar de populaire hedendaagse cultuur zoals manga-strips, en populaire tv-series en films. In literatuur kom je dat niet vaak tegen. De kolibrie is een heel apart boek, en dat is het. Maar ga het zeker lezen!

Fragment

De plek is Bolgheri, of eigenlijk dat stukje kust ten zuiden van Marina di Bibbona, dat sommigen Renaione en anderen Palone noemen, maar wat de familie Carrera over het algemeen Bolgheri noemt, waarmee ze dus niet het nabije gehucht vlak bij het Castelle della Gherardesca bedoelen, hoewel het direct aan het pijnbomenbos en het strand ligt – en ook dat is overigens nog bijna geheel privébezit van die adellijke familie. Het echtpaar Carrera heeft begin jaren zestig bij dit woeste stukje kust een klein, vervallen huisje kunnen kopen, direct achter de duinen, met een stukje pijnbomenbos eromheen. Dit huis zou het geluk symboliseren dat ze, in hun overtuiging, met twee kleine kinderen en een derde op komst over de wereld zouden verspreiden. De renovatie van de bouwval werd door hen samen in harmonie uitgevoerd, Letizia deed de vorm en Probo de uitbreiding, aangezien het huis in die tijd voortdurend werd uitgebreid en verfraaid, met en zonder vergunningen, om uiteindelijk van het kleine boerderijtje dat het was te veranderen in een elegant toevluchtsoord in het hart van de Maremma. Jammer dat de harmonie tussen Letizia en Probo in de tussentijd was verdwenen; dat ze elk jaar koppig met zijn allen hun vakantie hier kwamen doorbrengen leek voornamelijk automutilatie die verworden was tot een slechte gewoonte.

Titel: De kolobrie
Schrijver: Sandro Veronesi
Uitgever: Prometheus
isbn: 9789044643893

De menselijke maat – Roberto Camurri

Volgens Lily

Soms lees je over een nieuw boek en dan heb je zo’n ontzettende zin om eraan te beginnen. De menselijke maat van Roberto Camurri was zo’n boek. Daarbij komt dat ik ook erg van Italiaanse auteurs hou. En ik kan ook echt niet zeggen dat De menselijke maat slecht geschreven is, in tegendeel. Maar het heeft niet waargemaakt waar ik op had gehoopt. De flaptekst geeft aan dat het een hypnotiserende roman is over drie vrienden die worstelen met een schuldgevoel, en wanhopig zoeken naar middelen om inhoud en vorm te geven aan hun leven.

In de auto vraagt Anela of hij bij het huis van zijn vader langs is geweest, hij zegt nee; ze vraagt of hij er langs zal gaan, hij reageert schouderophalend, naar buiten kijkend.

Het boek is opgebouwd uit elf hoofdstukken die allemaal over verschillende personages gaan uit het slaperige dorp Fabbricio. Sommigen hebben iets met elkaar te maken andere weer niet, dat maakt dat het boek een beetje als los zand voelt. Misschien moet ik het nog een keer lezen om de diepere laag te ontdekken. Volgens het dankwoord heeft Stephen King Camurri de inspiratie gegeven voor het hoofdstuk Asfalt.

Valerio glimlachte ook maar, hij wist niet wat hij anders moest doen, dat ze naast hem zat was iets vreemds, en het was nog vreemder dat hij zich op zijn gemak voelde.

Wat wel werkelijk heel irritant is, wanneer er bijna op iedere pagina melding gemaakt wordt van het feit dat iemand een sigaret opsteekt.

Fragment

De dag erna was het zaterdag, hij was laat wakker geworden, het was al heel warm, hij was bezweet wakker geworden en had zijn hand uitgestoken naar zijn telefoon om te kijken hoe laat het was. Er was een sms: Neem me mee naar zee.
Hij was overeind gaan zitten, had met zijn handen over zijn gezicht gewreven en weer op zijn telefoon gekeken:
Neem me mee naar zee. Hij was uit bed gestapt, had de luiken dicht gedaan, zijn moeder zei altijd dat je de luiken dicht moest houden omdat anders de warmte binnenkwam, hij had de kast opengedaan en had een zwembroek gezocht onder zijn kleren. Zijn mobiel klonk opnieuw, hij had opgenomen, nee, vandaag ben ik er niet. Nee. Dat gaat je niks aan, waarom wil je weten, nee, kom op, zit niet zo te… ja, oké, ik heb met een meisje afgesproken, nou ophouden, ik vertel het je wel als ik terugkom, ja, goed dan, zij ja. Ik zeg toch dat zij het is, ja, zij is het wel, nou, dan geloof je het maar niet. Kom op, Valerio, ik moet gaan, tot later.
Davide was groot en stevig. Hij keek in de badkamerspiegel, ineens voelde hij een nieuw besef in zijn buik, hij moest op de groezelige badrand gaan zitten, hij zei bij zichzelf goddomme, ik kan haar hier nooit mee naartoe nemen, ik moet eerst poetsen. Hij trok zijn zwembroek aan en een blauw overhemd, hij keek opnieuw in de spiegel en wat hij zag beviel hem, wat hem vervulde van schaamte. Hij was de trap afgelopen om zijn slippers te zoeken in de woonkamer, zijn telefoon klonk opnieuw, weer een sms: Als je je slippers zoekt, die liggen hier, ik snap niet hoe je gisteravond thuis bent gekomen, hopelijk alles goed.
Hij keek naar zijn voeten, ze waren pikzwart, hij ging ze wassen en schreef haar terug:
Ik pik je over tien minuten op.

Roberto Camurri

Titel: De menselijke maat
Schrijver: Roberto Camurri
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789403172804

Zonder liefde – Stefan Brijs

Volgens Lily

Het was alweer even geleden dat ik een boek van Stefan Brijs las. Maar ik ga dat zeker inhalen. Destijds werd ik weggeblazen door De engelenmaker. En nu dus Zonder liefde. Wel een mooi verhaal, maar niet erg indringend. De personages blijven een beetje vlak. Je leert Paul en Ava die vrienden zijn maar geen relatie hebben niet echt kennen, iedere keer denk je: nu komt het, maar nee, toch niet.

Ik wilde weten of Ava hem aantrekkelijk vond. ‘Hij lijkt me niet echt knap.’
‘Maar hij heeft wel charisma,’ zei Ava. ‘Zodra je hem ziet denk je dat er iets opwindends gaat gebeuren. Iets wat je niet wil missen. Het zit ‘m in zijn ogen. Heb je daar op gelet?’

Het leest wel ontzettend lekker weg. Brijs kan zeer goed schrijven en boeit van het begin tot het eind. Zonder liefde is dan ook een echte pageturner. Maar het is zo maar ineens afgelopen. Terwijl je nog zoveel had willen weten.

Bénédicte arriveerde de volgende zondag rond drie uur. Ik was nerveuzer dan toen ik haar voor de eerste keer ging zien. Die middag was al bijna volledig in vaagheid opgelost en ook Bénédicte zelf kon ik me nog amper voor de geest halen.

Fragment

De volgende dagen leek Ava van de aardbodem verdwenen. Ik had haar meermaals gebeld zonder gehoor te krijgen en was om mijn toenemende onrust te temperen op zondagmiddag naar haar huis gereden. Haar auto was weg en door het keukenraam zag ik dat op de tafel nog steeds onze glazen van drie dagen eerder stonden. Het pak muizengif stond ongeopend op het aanrecht. De gedachte dat haar iets overkomen was benauwde me, temeer omdat niemand me dat ooit zou laten weten. Ik liet een briefje achter en bleef de rest van de dag thuis, bang dat ik een telefoontje van haar zou missen.
Tegen de avond hield ik het niet meer en besloot ik haar moeder te bellen. Zij stond nog met de naam van haar ex-man (en die van Ava) in de telefoongids. Toen ze opnam vroeg ik onmiddellijk naar Ava.
‘Die woont hier niet meer,’ klonk het kortaf.
‘Weet ik,’ zei ik. ‘Maar ik dacht dat u misschien wist waar ze was. Ze is niet thuis en ik ben dringend naar haar op zoek.’
‘Met wie spreek ik?’
‘O, sorry. Met Paul.’
Het bleef stil aan de andere kant van de lijn. Ik legde uit dat ik bij haar langs was geweest toen Ava net terug was uit Haïti en terwijl ik dat zei herinnerde ik me wat ze me bij mijn vertrek had nageroepen: ‘Laat je niet gek maken door haar.’
Dat deed is dus toch.

Stefan Brijs
Titel: Zonder liefde
Schrijver: Stefan Brijs
Uitgever: Atlas Contact
isbn: 9789025452681


De blikman – Sarah Winman

Volgens Lily

De blikman van Sarah Winman is een boek over drie jongeren, Ellis, Michael en Annie, en hun driehoeksverhouding. En hoe dit doorwerkt in de rest van hun leven. Het is ook een coming-out roman, op een zeer subtiele wijze beschreven, nergens een scène of een woord teveel. Voor de lezer is dit een opdracht: het juiste verhaal ontrafelen.

Ik word met een schok wakker. Alsof de auto waarin ik zit over een veerooster is gereden. Er is een nieuw decennium aangebroken, dat weet ik gewoon. De jaren negentig. Ongelofelijk. Ik rol op mijn andere zij en kom dagenlang de deur niet uit.

Het boek is opgedeeld in twee delen: het eerste deel gaat over de jongen Ellis. Het tweede over zijn vriend Michael. Zaken die niet duidelijk zijn in het eerste deel, worden in het tweede deel wel duidelijk. Mooi gedaan door Winman.

‘Er is nu eenmaal iets met een eerste liefde, toch?’ zei ze. ‘Die is onaanraakbaar voor degenen die er geen rol in hebben gespeeld. Maar ze is wel de maat voor alles wat erna komt,’ zei ze.

Na het lezen van het boek verwonderde ik me over het feit dat ik het stuk over Michael zoveel beter vond dan dat van Ellis. Toen ik het nog eens goed analyseerde zag ik dat het deel van Michael in tegenstelling tot dat van Ellis in de ‘ik’ vorm is geschreven en je dus veel meer betrokken bent bij wat hij meemaakt. Het deel over Ellis is afstandelijker, raakt minder.

De Zonnebloemen van Vincent van Gogh spelen een belanrijke rol in dit boek. Uit een brief van Vincent aan zijn broer Theo in 1890 (motto van het boek): ‘Ik merk dat het me goed heeft gedaan naar het zuiden te gaan om het noorden beter te leren zien.’

Fragment

In de afgelopen zeven jaar is Frankijk veranderd in onze verhalen. Het is nu een vakantie met eenpersoonsbedden en alleenstaande jongens, zonnebaden en Franse schoonheden. We houden zaken voor elkaar geheim, over seksuele avontuurtjes, wie wat heeft gedaan. Het zijn geheimen omdat we niet weten wat we aan moeten met wat we zijn geweest. Dus we blijven er uit de buurt en raken het niet aan, voor het geval het prikt. Vermijden is zuring om dat prikken te verzachten.
(…)

Met knippende vingers loop ik naar het gordijn achterin en wanneer ik me omdraai, sla ik een maat over. Ellis staat daar met een jonge vrouw naast zich, met roodblond haar dat levendig afsteekt tegen de schouders van haar marineblauwe houtje-touwtje-jas. Er is al iets vertrouwds tussen hen, geen afstand tussen hun lichamen, en ik weet dat ze al hebben gekust. Ze glimlacht me toe, ze heeft onderzoekende ogen, en ik weet dat ik op een dag problemen zal krijgen met die ogen. Ik wil niet dat er een einde aan de muziek komt. Ik wil blijven zingen en dansen omdat ik tijd nodig heb om te weten wat ik moet zeggen, want ik weet dat zij de ware is, en ik heb gewoon tijd nodig.

Sarah Winman

Titel: De blikman
Schrijver: Sarah Winman
Uitgever: Orlando
isbn: 9789492086785

Liefde, als dat het is – Marijke Schermer

image - 2020-05-14T142801.742

Volgens Lily

Wat kan Marijke Schermer goed schrijven zeg! In Liefde, als dat het is, zet ze Terri en David neer, net gescheiden en zoekend naar een nieuwe invulling van liefde. Treffend portretteert Schermer de oeverloze discussies tussen echtlieden die elkaar niet meer (willen) verstaan. Maar ook de emoties van de kinderen die niet weten wat ze overkomt, weet ze raak te beschrijven.

David kijkt naar zijn vrouw. Wat is er veranderd, denkt hij, die vraag is als jeuk. Wat is er veranderd, wat onderscheidt deze maaltijd van de honderden keren dat ze in deze opstelling aan deze tafel hebben zitten eten. Misschien de angstaanjagende eenzaamheid die hij voelt, het besef dat er iets is wat alleen maar bestaat zolang je niet ophoudt erin te geloven.

In een interview zei Schermer: “Ik vind het heerlijk mijn personages in het nauw te drijven en te bedenken hoe het daarna weer verdergaat met ze.” De dialogen zijn ontzettend goed geschreven. Mogelijk te verklaren omdat ze een acteursopleiding heeft gedaan. Schermer schrijft ook veel voor toneel. Opvallend verder zijn de vele perspectiefwisselingen die vaak onopgemerkt plaatsvinden. Zelfs in één zin verplaatst het verhaal zich van Terri naar David zonder dat het verwarrend wordt. Dan moet je wel goed kunnen schrijven. En wat zullen veel mensen zich herkennen in dit verhaal.
Ik hoop stiekem dat ze de Libris Literatuurprijs 2020 waar ze voor genomineerd is gaat winnen met die prachtige boek. Een aanrader!

Fragment

Als je elkaar leert kennen is er ontzag voor de ander, een heel mens, met een heel leven, een geschiedenis los van jou, een mysterie dat zich voor je opent, een uitzicht dat zich ontvouwt, je bent behoedzaam en verbergt wat minder fraai is van jezelf, je bent niet al te direct, je danst, je zoekt de omweg, je verleidt de ander om te doen wat je verlangt. Je doet je uiterste best om in die dans niet op zijn tenen te gaan staan, want dat zou de lomperik in jou onthullen, en het eind kunnen betekenen. Maar dan is er ergens een omslagpunt, ik zie het overal om me heen ook, dan dans je niet meer maar ga je recht op je doel af, dan ontspan je je en in die ontspanning verberg je die dingen van eerder niet meer, en als je op tenen gaat staan denk je alleen maar dat die voet ook vreselijk in de weg stond. Je begint je te bemoeien met elkaars gewoonten, je begint elkaar te leren waar je je voeten moet zetten, wat je moet eten of dragen of zeggen, je stemt je smaak en je bedtijd op elkaar af, je voelt je verantwoordelijk voor het gedrag van die ander in het openbaar. Je maakt elkaars zinnen af; je vult elkaar aan. Je beschouwt de ander als een deel van jou. Je misdraagt je, zoals je je binnenskamers misdraagt, en die ander ook en je vergeeft het elkaar en zo leer je elkaar kennen, de hele mens, denk je, maar als je eerlijk bent weet je wel dat dat niet waar is, dat je dingen niet zegt, lelijke gedachten over die ander, mooie gedachten over derden, inzichten over jezelf, fantasieën over een ander leven. Dat je elkaar de halve mens geeft en de rest van die ander ook niet eens hebben wil, omdat dat zich slecht verdraagt met het sprookje waar je bent ingestapt. 

image - 2020-06-19T212614.121

Marijke Schermer

Titel: Liefde, als dat het is
Schrijver: Marijke Schermer
Uitgever: Van Oorschot
isbn: 9789028210752

De boekenapotheek aan de Seine – Nina George

image - 2020-04-14T142158.811

Volgens Lily

Jean Perdu heeft een boekenschip in de Seine liggen, waar hij boeken verkoopt als medicijn voor de kwalen van het leven. Maar zijn eigen grootste kwaal: het verlies van zijn grote liefde Manon, kan hij niet genezen. Nina George die tot het verschijnen van dit boek vooral bekend was in eigen land (Duitsland), heeft met De boekenapotheek aan de Seine haar internationale doorbreek geschreven. Het is wel een boek waar je even in moet komen. In het begin wordt de naam van Manon niet genoemd maar vervangen door ***.  En de gewone en cursieve zinnen wisselen elkaar af. Dat leest niet altijd even lekker. Maar wanneer je eraan gewend bent, wordt het beter leesbaar en kun je je op het verhaal richten in plaats van op de vormgeving.

Als Jordan ooit een vaderlijke raad van hem nodig had, zou Perdu tegen hem zeggen: ‘Luister nooit naar de angst! Angst maakt dom.’

Jean Perdu gaat op een gegeven moment met de boekenapotheek op pad naar het zuiden van Franrijk. Hij zal uiteindelijk eindigen in Sanary-sur-Mer.

Ik heb me altijd afgevraagd waarom er niet meer boeken over het leven worden geschreven. Sterven kan iedereen. Maar leven?

Het boek bevat aan het eind nog enkele recepten typisch voor de Provence. Zoals Lavendelijs met lavendelsiroop of -honing. En een voorbeeld van De dertien desserts van Provençaalse streekproducten, een bijna honderd jaar oude traditie bij het kerstdiner. Ze symboliseren de dertien deelnemers aan het Laatste Avondmaal (Jezus en de twaalf apostelen).

Nina George woont afwisselend in Berlijn en Bretagne. Na het dankwoord schrijft George nog een PS: … en dank aan elke boekhandelaarster en elke boekhandelaar die helpt om mij te betoveren. Met boeken kan ik gewoon beter ademen.

En zo is het.

Fragment

Perdu knikte. Kästner had in 1936, kort voordat Europa in de zwartbruine duisternis verzonk, een Lyrische Huisapotheek uit de poëtische medicijnkast van zijn werken samengesteld en uitgegeven. ‘Dit boek dient als therapie voor het privéleven,’ schreef de dichter in zijn voorwoord. ‘Het is, veelal in homeopatische dosering, bedoeld als middel tegen de kleine en grote moeilijkheden van het bestaan en dient ter “Behandeling van het gemiddelde innerlijke leven”.’
‘Kästner was een van de redenen waarom ik mijn boekhandel De Literaire Apotheek heb genoemd,’ zei Perdu. ‘Ik wilde gevoelens behandelen die niet als lijden worden erkend en die nooit door artsen worden gediagnosticeerd. Al die kleine gevoelens en aandoeningen waar geen therapeut zich voor interesseert omdat ze te klein en te ongrijpbaar zouden zijn. Het gevoel wanneer de zomer weer ten einde loopt. Of het besef dat je geen heel leven meer hebt om je plek te vinden. Of de lichte droefenis over een vrienschap die toch niet dieper wordt, waardoor je verder moet zoeken naar een zielsverwant voor het leven. Of de zwaarmoedigheid op de ochtend van je verjaardag. Heimwee naar de lucht van je kindertijd. Zulke dingen.’

image - 2020-04-14T143522.858

Nina George

Titel: De boekenapotheek aan de Seine
Schrijver: Nina George
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
isbn: 9789021810034

Lunch in Parijs – Elizabeth Bard

image (95)

Volgens Lily

Ik heb een zwak voor boeken waar veel over eten geschreven wordt, en waar dan ook de recepten in staan van de gerechten die genoemd worden. Voorop Lunch in Parijs staat het al: Een liefdesverhaal met recepten. En dat is het. Elizabeth Bard, Amerikaanse, wordt verliefd op Gwendal en Parijs. Ze vestigt zich na verloop van tijd definitief in Parijs en ontdekt zo langzamerhand de gewoontes van het land. Ze wordt culinair journaliste en schrijft over koken, kunst en reizen. Later schrijft ze o.a. nog Picnic in de Provence, ook een goed idee!
Wanneer je dit boek leest krijg je direct zin in Pasteitjes van wilde champignons of Gevulde courgettebloemen met geitenkaas en munt of een Aardbeien-rabarberkruimeltaart. Én je krijgt direct zin in Parijs. In april ga ik weer voor een week en heb er direct weer wat leuke (lunch)adresjes bij!

Fragment

In Amerika ging ik nooit alleen naar een restaurant om te lunchen. Eerlijk gezegd ging ik nooit rustig lunchen. In New York was de lunchpauze een kans om mijn benen te strekken, helemaal van het kantoor naar de saladebar, de noedelbar of de sandwichbar, waar ik snel iets kocht om aan mijn bureau op te eten. Vanaf de allereerste dag werd alleen lunchen in Parijs net dineren. Het voelde heel luxe aan.
De Fransen krijgen langzamerhand langere werkdagen, maar le déjeuner blijft heilig. Ik weet wat je nu denkt: hoe vinden ze in godsnaam de tijd om midden op de dag een uur, misschien wel langer, te gaan zitten voor een elegante, ouderwetse lunch?
Dan wil ik je iets vragen. Lees je dit onderweg naar je spinningles? Ben je te laat voor de acupuncturist? Je personal coach? Je psychiater? Alleen die dingen kosten je al vier uur per week, die de Fransen vervangen door het ontspannende en energie gevende lunchritueel. Een lunch lost natuurlijk niet alles op, maar wel veel.
Als ik mazzel heb, krijg ik een tafeltje buiten voor het Café Palais Royal. Daar, op mijn van plastic stroken geweven stoel, achter een rond tafeltje, heb ik een uitstekend uitzicht op niet alleen de voetgangers die over de rue Saint-Honoré komen en gaan, maar ook op de rolschaatsers op het plein voor het Conseil d’État en de gevel van het Louvre, waar de spandoeken voor de tentoonstelling van het moment wapperen. Maar de grootste attractie blijken doorgaans mijn medegasten te zijn, en dan vooral de vrouwen.

image (96)

Elizabeth Bard

Titel: Lunch in Parijs
Schrijver: Elizabeth Bard
Uitgeverij: Orlando
isbn: 9789492086464

Normale mensen – Sally Rooney

image (49)

Volgens Lily

Normale mensen draait om 4 jaar uit het leven van Connell en Marianne. Twee jonge mensen die opgroeien in hetzelfde stadje in West-Ierland. In het begin is Connell (die uit een arm gezin komt) de populaire jongen op school en Marianne (die uit een rijk gezin komt) een vreemde eend. Wanneer ze allebei gaan studeren in Dublin verandert dat: Marianne wordt volledig meegezogen in het studentenleven terwijl Connell het moeilijk krijgt en op een gegeven moment ook weer thuis gaat wonen. Maar ze hebben en houden een bijzondere band. Het hele boek vraag je jezelf af: zullen ze elkaar krijgen of niet? Of kunnen ze elkaar veranderen of niet? Saai? Nee!

Prachtig zijn de humorvolle passages zoals wanneer Connell Emma van Jane Austen leest in de bibliotheek en daarmee moet stoppen omdat de bibliotheek sluit:

Het verbaast hem dat hij zo opgaat in de dramatiek van romans. Het voelt intellectueel niet-serieus om je bezig te houden met de vraag of fictieve mensen al dan niet met elkaar trouwen. Maar zo is het: literatuur doet wat met hem.

De Ierse Sally Rooney, slechts 27 jaar oud toen ze dit schreef, kan werkelijk schitterend schrijven. Ze schrijft zonder veel drama en poespas (nergens aanhalingstekens bijvoorbeeld), maar weet een verhaal neer te zetten dat onder je huid gaat zitten. Want er is wel degelijk drama; er speelt iets in het leven van Marianne wat niet echt wordt benoemd, maar wat je gaandeweg het verhaal gaat voelen. Normale mensen is geen normaal liefdesverhaal, maar een hele bijzondere met een mooi, ontroerend eind. Rooney speelt met de tijd, springt voor- en achteruit waardoor ze de spanning continu weet vast te houden. Een absolute aanrader! En wat fijn dat ze nog zo jong is, kunnen er nog heel veel mooie boeken volgen…

Fragment

Mariannes klasgenoten lijken het op school leuk te vinden, normaal. Elke dag hetzelfde uniform aantrekken, zich altijd aan de arbitraire regels houden, in de gaten worden gehouden en op wangedrag worden gecontroleerd, voor hen is dat normaal. Ze ervaren school niet als een onderdrukkende omgeving. Vorig jaar heeft Marianne een aanvaring gehad met Kerriga, de geschiedenisleraar, toen hij had gezien dat ze onder de les uit het raam keek, en niemand in de klas viel haar bij. Ze vond het ronduit krankzinnig dat ze elke ochtend verkleedkleren aan moest, de hele dag een enorm gebouw door werd gejaagd en niet eens mocht kijken waar ze wilde, dat zelfs haar oogbewegingen onder de jurisdictie van de school vielen. Je leert niets als je zit de dagdromen en naar buiten te kijken, had Kerrigan gezegd. Marianne was driftig geworden en had teruggesnauwd: Hou uzelf niet voor de gek, van u leerde ik toch al niets.
Connell zei laatst dat hij dat nog wist en dat hij vond dat ze wel erg hard tegen Kerrigan was uitgevallen, want hij was een van de redelijkste leraren. Maar ik snap wel wat je bedoelt, had hij eraan toegevoegd. Dat je je op school een beetje gevangen voelt, dat snap ik wel. Hij had je gewoon naar buiten moeten laten kijken, dat ben ik met je eens. Daar deed je niemand kwaad mee.

image (50)

Titel: Normale mensen
Schrijver: Sally Rooney
Uitgever: Ambo|Anthos
isbn: 9789026343445

De voorlezer van 6:27 – Jean-Paul Didierlaurent

image (41)

Volgens Lily

Met De voorlezer van 6:27 schreef Jean-Paul Didierlaurent zijn debuutroman. Een fantastisch klein verhaal over Guylain Vignolles die een onopvallend en eenzaam bestaan leidt samen met zijn goudvis. Voor zijn merkwaardige beroep durft hij niet uit te komen (zelfs zijn moeder weet niet wat hij exact doet). Maar achter de stille buitenkant van Guylain gaat een passie schuil: die voor boeken en voor lezen. In de trein van 6:27 die hem dagelijks naar zijn werk brengt, leest hij willekeurige passages voor en daar genieten veel passagiers van mee. Zo’n verhaal zet hem op het spoor van een vrouw die hij koste wat het kost in het echt wil ontmoeten. Het verhaal eindigt met een fantastisch plot. Ik heb vooral genoten van de stukken waarin hij voorleest in een bejaardentehuis, hilarisch!

Een zwerm omaatjes streek neer op de stoep, zodra ze hem in het oog kregen, en fladderden klapperend met al hun loszittende gebitjes vrolijk tsjilpend om hem heen. Hij zou er zijn hoofdpijn bijna van vergeten.

De voorlezer van 6:27 is werkelijk een magisch verhaal, heb niet eerder een boek gelezen dat hier op lijkt, volstrekt uniek. In het begin heb je nog even zoiets van waar gaat dit verhaal naartoe, maar in de loop van het boek wordt het verhaal steviger en lees je het in één ruk uit (het heeft ook maar 183 bladzijdes). Waarom het overal vergeleken wordt met Amélie, snap ik niet, omdat het ook Frans is? Zeker een aanrader!

Fragment

‘Tien volle minuten al klonk de stem van Yvonne Pinchard in de oren van de priester. Het sierlijk bewerkte roostertje waarachter pater Duchaussoy zat was machteloos tegenover de onophoudelijke stroom gefluisterde zinnen die in grote golven lettergrepen en woorden van de ene naar de andere kant van de biechtstol spoelden. Haar dreinerige stemgeluid was zwanger van spijt en berouw. Van tijd tot tijd mompelde de geestelijke een bemoedigend en discreet ‘ja’. Na tientallen jaren in het priesterambt had hij de biecht afnemen tot een kunst verheven en wist hij zijn biechtelingen zonder ze ooit in de rede te vallen aan te sporen door te gaan. Zachtjes over de gloeiende kolen blazen, de zonde oprakelen tot de boetedoening volgde. Ze nooit met zelfs maar een vermoeden van vergeving tegemoetkomen. Nee, ze tot het bittere eind laten doorgaan, tot ze uiteindelijk zelf bezweken onder de last van hun eigen berouw. De vlotte start van haar biecht ten spijt, had Yvonne Pinchard nog zeker vijf minuten nodig om haar ziel te ontlasten. Met zijn rug tegen de achterwand geleund, onderdrukte de man van het geloof de zoveelste geeuw, terwijl zijn maag rommelend protesteerde. De oude geestelijke had honger. In zijn eerste jaren als priester had hij geleerd op de avond van de biecht niet meer dan een sobere maaltijd te nuttigen. Meestal stelde hij zich tevreden met een eenvoudige salade gevolgd door fruit dat in dat seizoen toevallig voorhanden was. Niet meer eten dan strikt noodzakelijk was en ruimte houden voor de rest. De last van de zonde was geen loze metafoor. O god nee! Twee uur biechtwake konden je evenzeer verzadigen als een communiebanket. Een gootsteenafvoer, dat was hij, als hij samen met God opgesloten zat in die krappe ruimte. Een afvoer, niet meer en niet minder, een sifon die met zijn metalen hals al het vuil van de wereld moest verzwelgen.’

image (42)

Titel: De voorlezer van 6:27
Schrijver: Jean-Paul Didierlaurent
Uitgever: Xander
isbn: 9789401602921