Hoe alles moest beginnen – Thomas Verbogt

hoe_alles_moest_beginnen_a45

Volgens Lily

Soms lees je een boek waarvan je niet weet van je ervan moet vinden. Hoe alles moest beginnen van Thomas Verbogt is zo’n boek. Met dit boek stond hij op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018 (dit voor de tweede keer, want met het boek Als de winter voorbij is uit 2016 lukte hem dit ook al). Terwijl ik het las merkte ik dat het verhaal me niet echt pakte. Toen ik de recensies later las en dat goed op me in liet werken, merkte ik dat mijn waardering toenam. Sommige stukken heb ik nog eens nagelezen en ik ben eruit: het verhaal doet me niet veel, maar de schrijfstijl vind ik – over het algemeen – mooi. Er zijn namelijk ook wel beschrijvingen die me irriteren, zoals “niemand heeft van die nijdige billen” of “Lucia was zo teer, zo teer. Wat zij voelde als we elkaar kusten, wist ik niet, maar ik was met haar teerheid verbonden.” En het is hier en daar ook wel wat zweverig. Het probleem verder is, is dat er niet echt iets verrassends gebeurt in het verhaal, het meandert maar een beetje voort, maar dat is zoals het leven zelf zegt Verbogt: “Omdat ons leven uit dergelijke kleine verhalen bestaat. We hebben natuurlijk wel grote plannen, maar veel verder dan kleine verhalen komen we niet.” En dat klopt natuurlijk ook. Wanneer je het boek op die manier leest, en niet teveel ‘verhaal’ verwacht, is het een mooi geschreven boek over een verloren liefde, over het zoeken naar geluk en het accepteren van het leven zoals het komt. En dan heeft het op de laatste pagina’s toch nog iets spectaculairs te bieden. Aanrader!

Ik wilde niet naar tante Emma, want ik moest me concentreren op wat het afscheid van Licia bij me teweegbracht. Ik wilde aandachtig lijden.

Fragment

Ik wil het tegenhouden, maar kan het niet, het is een overweldigend gevoel van ontroering, het golft door me heen, maakt mijn ogen vochtig en warm, vervult me zo sterk dat ik even moeite heb met ademen. Een paar keer overkwam met het eerder in mijn leven. Het heeft met geluk te maken en de paar seconden die dat geluk nodig heeft om geluk te zijn, om dan weer te vervagen en een herinnering te worden die zich nauwelijks laat verwoorden omdat ieder woord dat ervoor te bedenken valt het tekortdoet. Het is ook de gedachte dat nu alles op mag houden, want beter kan het leven niet zijn en hierna is het leven alleen nog maar een verhaal dat je leest en zo nu en dan meemaakt, maar wat het leven leven maakt, is nu, deze paar seconden die zo kolossaal van omvang zijn en gedurende die paar seconden eeuwiger dan de eeuwigheid lijken. Dit is het, dit is alles, alles, alles.

thomas_verbogt_3b5

Thomas Verbogt

Titel: Hoe alles moest beginnen
Schrijver: Thomas Verbogt
Uitgever: Nieuw Amsterdam
isbn: 9789046822906
Advertenties

De verloofde van de postbode – Denis Thériault

verloofde_van_de_postbode_165

Volgens Lily

Eerst was er De eenzame postbode en nu De verloofde van de postbode. De Canadees Denis Thériault (1959) brengt de personages van zijn eerste boek terug in het tweede en voegt daar Tanja Schumpf aan toe. Tanja is 23 jaar, komt uit Beieren en reist naar Montreal om er te gaan studeren, haar Frans te verbeteren en een jongen te ontmoeten die ze via internet heeft leren kennen. Veel gaat fout tot ze de eenzame postbode Bilodo ontmoet. En hem wil ze hebben, koste wat het kost. Al haar charmes gooit ze in de strijd. Maar Bilodo is met iets heel anders bezig: de exotische Ségolène uit Guadeloupe. Het verhaal dat zich dan ontspint is vreemd, over-the-top, maar ook mooi en ontroerend. Want is in de liefde niet alles geoorloofd? De haiku’s die tussen alle pagina’s terug te vinden zijn geven het boekje iets poëtisch. Ondanks dat je tijdens het lezen Tanja af en toe een reality check zou willen geven, oogst ze ook bewondering. Ze weet wat ze wil en gaat hier meer dan 100% voor. Dat de waarheid echter altijd zegeviert bewijst het einde van dit prachtige verhaal maar weer. Aanrader!

Fragment

Het was al april toen Tanja, bij het afruimen van Bilodo’s lege bord terwijl hij naar de wc was, op de bar een dubbelgevouwen vel papier vond met haar naam erop. ‘Eindelijk,’ fluisterde ze, in de veronderstelling dat het de haiku was die hij haar had beloofd. Weken en daarna maanden had ze met tanende hoop op dit gedicht gewacht, en uiteindelijk was ze gaan geloven dat Bilodo het was vergeten. En nu werd haar geduld opeens beloond. Brandend van verlangen om te lezen welke compositie Bilodo een hele winter had gekost, vouwde Tanja het vel papier open.

Sommige bloemen
schijnen pas te ontluiken
na zeven jaren
sinds lang wil ik u zeggen
hoe innig ik u bemin

Het was alsof een engelenkoor het Gloria in Tanja’s oren begon te zingen. Bevend van vreugde die aan extase grensde ging ze voor de toiletten staan, waar Bilodo even later nietsvermoedend uit tevoorschijn kwam.

In het boek zijn vele haiku’s te lezen:  een vorm van Japanse dichtkunst, geschreven in drie regels waarvan de eerste regel 5, de tweede regel 7 en de derde regel weer 5 lettergrepen telt.

En zo gaan wij voort
niet wetend dat onze weg
allang is bepaald

Omlaag gedwarreld
een eerste verse sneeuwvlok
hij smelt op mijn neus

Dat de Beukenstraat
vooral met esdoorns vol staat
dat is niet mijn schuld
denis_theriault_131

Denis Thériault

Titel: De verloofde van de postbode
Schrijver: Denis Thériault
Uitgever: Meulenhoff
isbn: 9789029092616

 

Vrouw of vos – David Garnett

vrouw_of_vos_e48

Volgens Lily

Dit fabelachtige, leuke boek kwam in 1922 voor het eerst uit en was direct een hit! En nu het opnieuw uitgebracht is doet het in het geheel niet oubollig aan, in tegendeel: het zou zo in de huidige tijd geschreven kunnen zijn. Vrouw of vos van David Garnett is dan ook een zeer uitzonderlijk liefdesverhaal van een man voor zijn vrouw die in een vos verandert. Een vos verliest echter wel zijn haren maar niet zijn streken! En ondanks dat het verhaal absurd is, kun je je zo goed inleven in het lijden van Richard Tebrick. Een echte aanrader!

Fragment

Zijn vrouw bleef die hele dag nors en humeurig, ze kroop voor hem weg en verstopte zich onder de bank en hij kon haar niet overhalen eronder vandaan te komen. Ze bleef er zelfs liggen toen het haar etenstijd was. Ze weigerde gelokt te worden met voedsel, en bleef zo stil liggen dat hij haar urenlang niet hoorde. ’s Avonds droeg hij haar naar de slaapkamer, maar ze bleef koppig en vertikte het ook maar een hap te eten, al dronk ze ’s nachts wel wat water toen ze dacht dat hij sliep.

De volgende ochtend ging het er hetzelfde aan toe, en tegen die tijd was meneer Tebrick door de diepste dalen van zijn gekrenkte eigenwaarde, desillusie en wanhoop gegaan. Maar hoewel zijn emoties recht vanuit zijn hart kwamen en hem bijna verstikten, liet hij haar niet merken hoe hij zich voelde, noch liet hij zijn liefde en eerbied voor haar ook maar een beetje varen. Bij het ontbijt probeerde hij haar te verleiden met een vers geslacht kippetje. Deze toenadering deed hem pijn – tot dan toe had hij haar vlees eerst voor haar bereid – maar dat ze het aanbod weigerde kwetste hem nog zoveel meer. Hij werd gegrepen door de angst dat ze nog liever zou verhongeren dan bij hem te blijven.

david_garnett_712

David ‘Bunny’ Garnett

Titel: Vrouw of vos
Auteur: David Garnett
Uitgever: Cossee
isbn: 9789059367852

De achtste zuster – Elle Eggels

achtste_zuster_57c

Volgens Lily

Jaren geleden las ik Het huis van de zeven zusters (1998), de debuutroman van Elle Eggels. Fantastisch vond ik dat boek! En ik was niet de enige, want het boek is over de hele wereld uitgekomen. Daarna verloor ik haar uit het oog, totdat ik las dat er een vervolg op dit boek kwam in de vorm van De achtste zuster. En ook dit boek is weer geweldig! Vooral het eerste deel waarin Emma haar zoon Christian in Spanje gaat opzoeken is zeer mooi geschreven. Eggels heeft zo’n mooie schrijfstijl: simpel maar doeltreffend, humoristisch maar ook ironisch. Wie kan zich niet voorstellen dat het gezin met al die zusters in een klein dorpje in Limburg zo verstikkend is, dat je wel moet vluchten naar een ver warm land om heerlijk verliefd te worden.  Maar je kunt je ook voorstellen dat de familieband zo sterk ik dat je na verloop van tijd toch weer terugkeert om datgene te doen wat er van je wordt verwacht: je zieke moeder verzorgen. De achste zuster is een heerlijk boek. Wanneer je de kans hebt, lees dan wel eerst Het huis van zeven zusters, de boeken sluiten namelijk mooi op elkaar aan. Enige puntje: het deel dat in Mexico speelt lijkt hier en daar wel op een beschrijving uit een reisgids, je kunt goed merken dat Eggels hier haar persoonlijke ervaring met de streek wil delen. Dat is ook precies haar bedoeling lees je in interviews met haar.  Het bestaande met fictie vermengen, net zoals Isabel Allende en Gabriel García Márquez dat deden. De achtste zuster is een aanrader!

De omslag van dit boek is een fraai schilderij van Salvador Dalí: Muchacha en la ventana.

Fragment

Het huis dat ik bijna vijfentwintig jaar lang had vrijgehouden van spinrag en stofmijt zette de hakken in het zand toen ik er weer kwam wonen. Ik voelde het verwijt dat er deze winter geen kerstboom had gestaan, dat er geen vette wolk met de lucht van oliebollen en wafels had gewerveld. De trappen naar de bovenverdieping piepten alsof ze astma hadden en in de schoorsteen rochelde de wind. Hij had zich voorheen nooit om ons huis bekommerd. Zelfs in zijn meest woeste buien had hij de pannen niet van het dak geblazen en nu was hij nog maar een ademtocht van me vandaan. Ik voelde de vijandigheid uit iedere hoek en spleet op me afgekomen. De weerzin kwam ook van mijn kant. Ik keek walgend naar de lompe meubels van dik eikenhout, de bekleding van groen pluche, het wollen vloerkleed waar de wijnvlekken van mijn zoon nog uit gepoetst moeten worden, de fluwelen gordijnen die er al vijfentwintig jaar hingen, die elke vijf jaar naar de stomerij waren geweest en telkens bij terugkeer een laag van hun kleur kwijt waren. Net zoals ik in de loop der jaren valer was geworden.

het_huis_van_de_zeven_zusters_09c

Titel: De achtste zuster
Schrijver: Elle Eggels
Uitgever: The house of books
isbn: 9789044346213

Giovanna’s navel – Ernest van der Kwast

giovannas4_f81

Volgens Lily

Ik heb een rare verhouding met verhalen. Lees niet graag verhalenbundels. Iedere keer weer in een verhaal komen vind ik lastig. Maar Giovanna’s navel stond nog op mijn lijstje omdat ik hou van de schrijfstijl van Ernest van der Kwast. Het grootste verhaal uit deze bundel van 5 verhalen is Giovanna’s navel, een mooi klein verhaal over een verliefde jongen die het meisje van zijn dromen verliest, zijn hele leven niet meer terugkomt naar de plaats waar ze elkaars geliefden waren, maar ten slotte toch de trein terug neemt naar Lecce en naar Giovanna. Een mooi, ontroerend, klein, romantisch verhaal.

Fragment

Toen zweeg Ezio.

Hij wilde geen gesprek voeren over de telefoon, niet na zestig jaar. Hij zou in de avond een overhemd en pantalon in een koffer doen, een paar sokken en een onderbroek. Hij zou vroeg naar bed gaan, hij ging altijd vroeg naar bed, en de volgende ochtend zou hij naar het station lopen en de trein naar Lecce nemen. Haar adres stond op de achterkant van de witte opengescheurde envelop. Het was een straat waar hij als jongen talloze malen doorheen was gelopen. Hij herinnerde zich een bakker en de geur van croissantjes met amandel. Ezio zou een taxi naar haar huis nemen en op de bel naast de deur drukken. De deur zou langzaam opengaan en dan zouden ze praten en alles te weten komen over hun lange leven dat ze zo ver van elkaar hadden geleefd.

San_Cataldo_Lecce_540_ab9.jpg

Lecce/San Cataldo

Titel: Giovanna’s navel
Schrijver: Ernest van der Kwast
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789023474227