Het leugenachtige leven van volwassenen – Elena Ferrante

Volgens Lily

De Napolitaanse romans van Elena Ferrante heb ik verslonden! Gebeurde er veel in? Nee, maar de manier van schrijven van Ferrante vind ik gewoon fantastisch. Ook in de roman Het leugenachtige leven van volwassenen is het weer prachtig. De dertienjarige Giovanna leidt een perfect leventje tot dat haar gezin uit elkaar valt. Tegelijkertijd ontmoet Giovanna haar tante Vittoria voor het eerst. Vittoria die door haar ouders met man en macht bij Giovanna is weggehouden, maar een ongelooflijke aantrekkingskracht op Giovanna krijgt.

Vittoria leek me van zo’n onverdraaglijke schoonheid dat haar lelijk vinden een noodzaak werd.

Dit boek speelt zich ook weer af in Napels. Prachtig beschrijft Ferrante de straten en wijken in deze enorme stad. Leuk natuurlijk omdat ik daar vorig jaar ook was. In de wijk Posilippo die ook in het boek beschreven wordt.

Ik zocht naar verklaringen om me te ontworstelen aan de indruk dat bepaalde intelligente mensen een gebrekkige intelligentie hadden.

Het leugenachtige leven van volwassenen gaat over nieuwe vriendschap, de eerste stappen naar volwassenheid. Vriendjes, adoratie, de eerste keer. En nog veel meer. Want dat is Ferrante ten voeten uit: vele thema’s worden van diverse kanten bekeken.

Op die momenten herkende ik haar, ik voelde haar verdriet als ze zo vastliep, ik bedacht dat als Roberto haar ineens duidelijk zou maken dat ze het ene domme ding na het andere uitkraamde en dat haar stem voor hem klonk als het gekras van een spijker op een staalplaat, ze dood zou neervallen.

Is het boek even sterk als De geniale vriendin en de vervolgen daarop? Nee, helaas niet, maar het is wel een boek dat gelezen moet worden!

Fragment

Ik ging erop door: ‘Hoe kan het dat Margherita niet boos is geworden toen jij haar man hebt afgepakt, maar zich zelfs liet helpen door jou, degene die hem van haar had gestolen?’
Ze stak een sigaret op en inhaleerde diep. Terwijl mijn vader en moeder geen spier vertrokken bij het horen van mijn vragen, maar eromheen draaiden als ze zich opgelaten voelden en soms elkaar raadpleegden voordat ze me antwoord gaven, werd Vittoria juist geïrriteerd. Ze schold, toonde probleemloos haar nukkigheid, maar ze gaf heel expliciet antwoord, zoals geen enkele volwassene ooit bij mij had gedaan. ‘Zie je dat ik gelijk heb,’ zei ze, ‘je bent pienter, net zo’n pientere sloerie als ik, maar een behoorlijk trut, je hangt de heilige uit maar ondertussen vind je het leuk om het mes in de wond rond te draaien. Haar man stelen, inderdaad, je hebt gelijk, dat heb ik gedaan. Enzo heb ik gestolen, ja, ik heb hem van Margherita en haar kinderen afgepakt, en ik wilde liever sterven dan hem teruggeven. Dat is naar, maar als de liefde zo sterk is, moet je dat soms doen. Het is geen keuze, je merkt dat er zonder nare dingen ook geen mooie dingen zijn en je handelt zo omdat je niet ander kunt. Wat Margherita betreft, ja, ze was boos, ze heeft haar man schreeuwend en meppend teruggenomen, maar toen ze vervolgens merkte dat het niet goed ging met Enzo, door een ziekte die binnen een paar weken van razernij van binnen was ontstaan, raakte ze gedeprimeerd, ze heeft tegen hem gezegd: “Ga maar, ga terug naar Vittoria, het spijt me, als ik wist dat je ziek zou worden had ik je eerder naar haar teruggestuurd.” Maar inmiddels was het te laat en dus hebben we zijn ziekte samen getrotseerd, zij en ik, tot op de laatste minuut. Wat voor iemand Margherita is? Een fantastische, gevoelige vrouw, ik wil je aan haar voorstellen. Zodra ze begreep hoeveel ik van haar man hield, en hoeveel verdriet ik had, zei ze: “Goed, we hebben van dezelfde man gehouden, en ik begrijp je, hoe kun je nu niet van Enzo houden? Dus klaar nu, deze wezentjes heb ik met Enzo gemaakt, als jij ook van hen wilt houden, heb ik daar niets op tegen.” Snap je? Snap je hoe genereus ze is? Jouw vader, jouw moeder, hun vrienden, allemaal belangrijke mensen, zijn die zo groots? Zijn die zo genereus?’

Titel: Het leugenachtige leven van volwassenen
Schrijver: Elena Ferrante
Uitgever: Wereldbibliotheek
isbn: 9789028450790

De onzichtbaren – Roy Jacobsen

Volgens Lily

Sommige boeken worden op hun cover uitgekozen. Dat zou zo maar eens aan de hand kunnen zijn bij De onzichtbaren van Roy Jacobsen. Wat een prachtige afbeelding van het eiland Barroy waar Ingrid met haar vader, moeder, opa en tante woont. Een afgelegen eiland voor de kust van Noorwegen. Waar de natuur het voor het zeggen heeft.

De gebouwen op Barroy staan in een scheve hoek ten opzichte van elkaar. Van bovenaf gezien lijken ze op vier toevallige dobbelstenen die iemand uit de losse pols heeft uitgestrooid…

Ingrid en haar familie proberen zo goed en zo kwaad als het gaat een bestaan op te bouwen op het kleine eiland. De manier waarop Jacobsen dit heeft opgeschreven komt hiermee overeen: sober, zonder te veel emotie, soms ruw. Je voelt de kou in de winter en de heldere zon in de zomer.

Ingrid staat op, stapt naar voren, maakt de landvasten los en gaat aan de riemen zitten, ze begint te roeien en is de haven al bijna uit als haar grootvader haar in de gaten krijgt en schreeuwend heen en weer begint te hollen op de kade.

Dat je snel volwassen wordt op zo’n ingesloten plaats wordt duidelijk. Ingrid vertrekt op jonge leeftijd naar het vaste land om te gaan werken. Maar komt al snel weer terug en dan is haar leven volledig veranderd.

Maria had ook drie dromen: meer kinderen, een kleiner eiland – en een ander leven. In tegenstelling tot haar echtgenoot dacht ze vaak aan de laatste, en die droom werd alleen maar groter en belangrijker naarmate de twee andere verbleekten en steeds minder haalbaar leken.

Het boek is zeker goed geschreven, maar je moet houden van de ‘kille’ omgeving en de dito manier van beschrijven. De onzichtbaren is het eerste deel uit de eiland Barrøy trilogie. Het volgende deel is ook al verschenen en heet Witte Zee.

Fragment

De heuvels, de weilanden, de inhammen… Er was geen stukje land dat deze vreemde mensen níet van haver tot gort kenden, en ze waren zo ontzettend blij het weer terug te zien. Ingrid was niet meer heer en meester van haar eigen eiland, waarvan ze alle geheimen en schatten kende, maar een verbijsterde gast in de levens van anderen, zoals die levens ooit waren geweest en altijd zouden blijven. Want een jeugd kan niet worden uitgewist.
Een van haar vaders zussen liet zich op de knieën vallen en groef een overwoekerde eiderbroedkast uit die Ingrid nog nooit had gezien, daarna vond ze er nog een, waar Ingrid ook niets van wist, ze maakte ze schoon en wilde ze afdekken met leisteen, ze legde Ingrid uit waar ze dat kon vinden. Niemand hoefde de gasten iets te wijzen, ze wisten waar het dons te vinden was, waar de goede visstekken waren, waar de arenden hun nesten hadden, en ze kenden alle geheime plekjes en lades in de voorraadkamer. Zelfs de kinderen, die nog nooit op Barroy waren geweest, hadden de irritante neiging om te doen alsof ze hier thuis waren, ze liepen boothuizen en schuren binnen en struinden overal rond, twee neefjes duwden zonder het te vragen de roeiboot het water in en namen Lars mee, die joelden en wees en helemaal vergeten leek te zijn wat voor dag het vandaag was, de jongste dag. De meisjes wilden niet meevaren en stonden als kleine zwarte tenten op de wal toe te kijken, en leken elkaar allemaal te kennen als nichtjes, waarschijnlijk omdat hun eilanden veel dichter bij elkaar lagen dan bij dat van Ingrid, het afgelegenste eiland van allemaal.

Titel: De onzichtbaren
Schrijver: Roy Jacobsen
Uitgever: De bezige bij
isbn: 9789403196602

De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo – Taylor Jenkins Reid

Volgens Lily

Voor een weekje in een strandhuisje was ik op zoek naar een lekker dik boek om in te verdwijnen. Met het aanschaffen van De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo van Taylor Jenkins Reid was die zoektocht geslaagd! Wat een heerlijk boek. Goed geschreven, met vaart en een lekker verhaal .

Ik ging naar huis en zei tegen Ernie dat ik niet kon geloven dat ze bij Sunset geïnteresseerd waren in een onbenullig meisje als ik. Ik zei dat het met wel geinig leek om in films te spelen, zodat ik iets te doen had tot mijn echte baan als moeder begon. Gelul van de bovenste plank, natuurlijk.

Het boek geeft een leuk inkijkje in hoe het er aan toe gaat in Hollywood. Evelyn Herrera komt van Cuba en gaat op haar 17de met een vriendje mee naar Amerika en heeft als enige droom om het te gaan maken in Hollywood. En dat lukt haar. Via vele echtgenoten…

Hij snuffelt aan je nek. Hij doet het nogal onhandig, waardoor het voelt alsof je door een labrador begroet wordt. Maar je doet alsof je het heerlijk vindt.

Op haar oude dag laat Evelyn Hugo haar levensverhaal opschrijven door Monique Grant. Waarom ze nu precies Monique heeft uitgekozen blijft lang een raadsel. Maar na het verhaal dat begint in de jaren vijftig van de vorige eeuw, wanneer ze naar Los Angeles trekt en de spotlights opzoekt tot de jaren tachtig wanneer ze besluit om de de vergetelheid op te zoeken, ontvouwt zich een groot drama.

Vier maanden na de première van de film gingen Harry en ik samen naar de Oscaruitreiking. Max Girard had topmodel Bridget Manners als zijn introducee meegebracht, maar al weken voor het evenement zei hij gekscherend dat hij niets liever wilde dan met mij aan zijn arm op de rode loper verschijnen.

Dit is een boek dat je in één keer uit wilt lezen, aanrader!

Fragment

Sub Rosa

30-12-1959

ADLER EN HUGO UIT ELKAAR!

Wordt Don Adler wederom de meest begeerde vrijgezel van Hollywood?
Don en Evelyn zetten er een punt achter! Na twee jaar huwelijk heeft Don een echtscheiding aangevraagd.
We vinden het jammer dat de tortelduifjes uit elkaar gaan, maar eerlijk gezegd verbaast het ons niets. Het gerucht ging al een tijdje dat Don steeds verder aan de weg timmert en dat Evelyn Hugo daar jaloers en kattig van werd.
Don heeft gelukkig zijn contract bij Sunset Studios verlengd – waar studiobaas Arie Sullivan ongetwijfeld de handjes over dichtknijpt – en heeft voor komend jaar al drie hoofdrollen te pakken. Die Don in niet te stuiten!
Ondertussen is Evelyn ondanks de geweldige bezoekersaantallen en uitstekende recensies voor haar meest recente film Little Women door de studio van Jokers Wild af gehaald, een film die later dit jaar zal verschijnen, en vervangen door Ruby Reilly.
Is het schluss voor Evelyn bij Sunset?

Taylor Jenkins Reid

Titel: De zeven echtgenoten van Evelyn Hugo
Schrijver: Taylor Jenkins Reid
Uitgever: ambo|anthos
isbn: 9789026352874

Een van ons – Christine Otten

Volgens Lily

Verhalen over mensen die in de gevangenis zitten intrigeren me al heel lang. Ooit las ik het boek Van binnen uit geschreven van Wally Lamb. Een boek met verhalen van vrouwen die in de gevangenis zitten. Zeer indrukwekkend. Achter al die verschrikkelijke moorden zitten mensen van vlees en bloed met een vaak schrijnend verhaal. Nu las ik Een van ons van Christine Otten. Dat gaat over de Luc die levenslang uitzit in de gevangenis en Katrien Achenbach die daar schrijfworkshops geeft.

Maar waarom in hemelsnaam zou ik haar vertellen dat haar uitnodiging aan mijn diepste angst raakt, namelijk: dat er wel degelijk tijd verstrijkt. Dat het alleen buiten mij om gaat. En dat de innerlijke rust waarop ik zo fier ben, het evenwicht dat ik denk gevonden te hebben in de herhaling, in iedere dag hetzelfde doen, in aaneengeregen monotone dagen en nachten als één langgerekte tegenwoordige tijd, berust op een vergissing.

Otten is zelf op deze manier al jaren betrokken bij het gevangeniswezen dus ze schrijft vanuit eigen ervaringen. Wat er verhaal natuurlijk alleen maar sterker maakt. Veel wordt opgeschreven maar veel wordt ook niet gezegd. Soms is het moeilijk het verhaal te volgen. Want wie is er nu weer aan het woord: Luc of Katrien. Maar enige oplettendheid van de lezer is bij dit boek toch nodig, anders mis je waar het om gaat.

De manier waarop ze naar binnen stapt, altijd lichtelijk buiten adem, als om te benadrukken hoe ze haar best doet om op tijd te zijn, een vlaag buitenlucht uit haar jas schuddend.

Je voelt de ongemakkelijkheid van Katrien. Wat kan ze wel zeggen en wat niet. En bij Luc proef je de inbreuk op zijn dagelijks leven. Mooi is het te lezen dat het ook in de gevangenis om mensen gaat, mensen die daar met elkaar leven en een bestaan hebben. Een buitenstaander kan alleen maar onrust veroorzaken in hun dagelijks bestaan. Otten schrijft dat mooi op.
Deze zin: ‘Zijn ogen fonkelen van opgespaarde jeugd.’ Prachtig toch?

Fragment

Ik weet niet of ik dit ooit aan iemand kan uitleggen.
We zaten in Zutphen.
Iedere keer als ik bezoek had gehad ging ik me voorstellen hoe ze terug naar huis gingen met de auto, over welke wegen ze reden, waar precies ze stopten bij welk benzinestation voor een kop koffie of een cola een broodje een zakje chips een Mars of Snickers en dat ik dan met ze meeging. Officieel waren we nog getrouwd. Mijn zoon was een puber.
Die gedachten waren zo dwingend dat ze zeer deden. Dagen erna was ik nog zo beroerd, alsof ik griep had hoge koorts of in elkaar was gemept zo gekneusd en broos voelde mijn lijf. Pas na een dikke week lukte het me mezelf een beetje bij elkaar te rapen, maar dan begon dat andere, de geest is zo vernuftig venijnig, die vindt altijd een uitweg dus ik begon plannen te maken. Ik maakte berekeningen; wanneer wie van de bewaarders de onderwijzer het afdelingshoofd kwam en weer ging; de wisseling van de wacht. Een wapen was zo geregeld. Maar dat zou ik niet nodig hebben want ik zou de grote verdwijntruc bedenken. Daar was ik alleen nog maar mee bezig; hoe ik mezelf als een soort Houdini zou bevrijden, onzichtbaar zou weten te maken, zou transformeren in een van de advocaten maatschappelijk werkers vrijwilligers psychologen en compleet met bril aktetas keurige kleding zo de poort uit zou lopen.

Op een gegeven moment neem je een beslissing. Daar groei je naartoe. Dat zie ik ook bij de anderen die levenslang hebben. Je trekt je terug. Maar zonder Pitcairn was me dat nooit gelukt en P begreep dat. Dat een visioen soms beter is dan echt, beter dan herinneringen. En eerlijker ten opzichte van de mensen die zeggen dat ze nog van me houden.

Christine Otten
Titel: Een van ons
Schrijver: Christine Otten
Uitgever: De Geus
isbn: 9789044541038

Ilyas – Ernest van der Kwast

Volgens Lily

Wat een leuk boek weer van Ernest van der Kwast. We volgen het uitgebluste huwelijk van Peter en Kee die met hun twee kinderen in Rotterdam wonen. Peter raakt van de een of de andere dag zijn baan kwijt, maar vertelt dit niet tegen zijn vrouw omdat hij in haar ogen toch al niets goed kan doen.

Kee dacht aan een uitspraak die ze ergens had gelezen, in een krant, in een interview. Ze was vergeten met wie het gesprek was. Een advocaat of een bekende longarts. Hij had gezegd: ‘We leven twee keer zo lang als vroeger. Daar hoort ook een tweede huwelijk bij.’

Per toeval ontmoet Peter Ilyas, een jongen die het niet heeft meegezeten in zijn leven. Peter probeert Ilyas te helpen zijn leven weer op de rit te krijgen. Maar gaat dit lukken? Het is mooi te lezen hoe Ilyas van Peter leert, maar andersom ook. In het echt helpt Van der Kwast als Rotterdamse Douwer ook jongeren die in de knoop zitten met het maatschappelijk systeem. Een prachtige organisatie: https://rotterdamsedouwers.nl/ik-wil-helpen/

Hij voelde hoe de tijd verstreek, hoe de seconden zich ophoopten. Het was alsof een shovel hem bedolf onder een enorme massa. Hij tilde een bloemkool op. Hij had er meteen spijt van. Waarom zou er onder een bloemkool een bakje bavarois liggen?

Bij het lezen van Ilyas schoot ik regelmatig in de lach, zoals ik dat eigenlijk altijd moet als ik een boek van Van der Kwast lees. Zijn boeken zijn zo heerlijk lichtvoetig en vol met humor geschreven, terwijl de opgetekende onderwerpen vaak zeer serieus zijn. Want eerlijk of niet: welk huwelijk is na 15 jaar nu niet beland in een sleur waarbij je vaak denkt: “Is dit het nou?”

‘Baudelaire heeft een museum ooit vergeleken met een bordeel,’ zei Peter terwijl hij met grote passen door de zaal liep.
‘Wat?’
‘Er zijn meer schilderijen die iets met jou willen dan jij iets met hen.’

Peter werkt(e) bij Museum Boijmans van Beuningen in Rotterdam. In het boek krijg je een inzage in de kunstwereld en in verschillende schilderijen. Dus naast vermakelijk is het boek ook nog leerzaam. Ik zou zeggen: lezen allemaal!

Fragment

‘Wat is dit nou weer?’ had Peter gezegd. Ze zaten aan de eettafel met elkaar, en er was vrede geweest totdat Peters blik op iets of tafel was gevallen. ‘Kan iemand uitleggen wat dit is?’
‘Zout,’ zei Kee. ‘Dit is zout.’
‘Abnormaal zout.’
‘Het is Himalayazout.’
Peter keek naar het doorzichtige plastic vaatje. De inhoud was lichtroze van kleur. ‘Waar is het andere zout?’
‘Dat is op.’
Tristen en Ewan hadden hun bestek neergelegd. Ze keken naar de navulbare zoutmolen op tafel, zoals anderen zouden kijken naar een bom.
‘Ik wil dit zout niet.’
‘Er is geen ander zout,’ zei Kee.
Peter schudde zijn hoofd. ‘Waarom heb je in hemelsnaam Himalayazout gekocht?’
Er kwam een antwoord van Kee, maar hij liet haar niet uitpraten.
‘Ik wil geen miljoenen jaren oud zout,’ zei hij. ‘Ik wil normáál zout. Tafelzout.’
‘Wat is er mis met Himalayazout?’
‘Alles! Alles wat aan zout mis kan zijn.’
‘O, mijn god.’
Peter pakte het plastic vaatje op. ‘Dit zout,’ zei hij, ‘pretendeert beter te zijn dan ander zout, terwijl het precies hetzelfde smaakt en net zo ongezond is.’
‘In Himalayazout zitten veel meer mineralen dan in tafelzout.’
‘Ik geloof er niet in.’
‘Het is schoner dan zeezout.’
‘Ik geloof er niet in!’ Hij riep het nu.
‘Maar waar geloof jij wel in, Peter?’

Titus – Rembrandt
Titel: Ilyas
Schrijver: Ernest van der Kwast
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789403160801

De stad der blinden – José Saramago

Volgens Lily

Kun je het je voorstellen: één man wordt blind en dat blijkt zo besmettelijk te zijn, dat in een mum van tijd iedereen blind is. Dat is het gegeven van De stad der blinden van José Saramago. Saramago werd in 1922 geboren in een klein dorpje in Portugal. In zijn tienerjaren verhuisde het gezin naar Lissabon waar hij een opleiding voor automonteur deed. Na zijn opleiding begon hij met lezen, en is daar nooit meer mee opgehouden. In 1944 publiceerde hij zijn eerste roman. Hij bleef schrijven en won in 1998 De Nobelprijs voor de literatuur.

Wat is het leven toch breekbaar als het in de steek wordt gelaten.

Door het lezen van De stad der blinden zou je kunnen denken dat het ons gezichtsvermogen is dat ervoor zorgt dat we de ander als mens kunnen zien en ons in de ander in kunnen leven. Het thema van het boek doet veel denken aan de coronapandemie van dit moment en is dus weer uiterst actueel terwijl het boek al uit 1998 dateert. Maar net als De pest van Albert Camus beleeft De stad der blinden ook een revival.

Als we niet helemaal als mensen kunnen leven, laten we dan tenminste alles doen om niet helemaal als beesten te leven, zo vaak zei ze dat, dat de rest van de zaal die in wezen simpele en elementaire woorden tenslotte verhief tot een maxime, een sententie, een doctrine, een levensregel.

Het boek is chronologisch geschreven en bevat geen flashbacks. Het is lastig een schatting te geven van de tijd die in de roman verstrijkt. Ook de locatie waar het drama zich voltrekt wordt niet genoemd. En ook de personages hebben geen naam, maar worden met een omschrijving aangeduid. Ook het ontbreken van interpuncties maakt het lezen er niet makkelijk op. Maar de beklemming is zo goed voelbaar. En telkens vraag je je af: wat zou ik doen in zo’n situatie?

In 2004 verscheen van de hand van Saramago De stad der zienden. Hierin vertelt hij het verhaal van een volk dat niet gelooft in de eigen democratie en bij verkiezingen dan ook steeds blanco stemt. Klinkt ook heel intrigerend.

Fragment

Toen de blinden die hier zitten elkaar nog op hun vingers konden tellen, toen twee of drie woorden nog volstonden om van vreemden lotgenoten te maken en ze met nog drie of vier erbij elkaars fouten vergaven, waaronder behoorlijk zware, of slechts een paar dagen geduld hoefden te oefenen als de vergeving niet volledig kon zijn, ook toen al was duidelijk wat voor belachelijke benauwenissen de ongelukkigen moesten doorstaan wanneer het lichaam een van die dringende bevrijdingen van hen eiste die wij gemeenlijk aanduiden als het voldoen aan de natuurlijke behoefte. Desondanks, en ofschoon we weten dat een volmaakte opvoeding uiterst zeldzaam is en dat zelfs het netste fatsoen zijn zwakke punten heeft, moeten we toegeven dat de eerste blinden die hier in quarantaine werden gebracht in staat waren om, meer on minder bewust, met waardigheid het kruis van de verheven eschatologische aard van de mens te dragen. Nu echter, nu alle tweehonderdveertig bedden bezet zijn en er ook nog een flink aantal blinden op de grond slaapt, zou geen enkele pen, al is ze nog zo fantasierijk en creatief in het vinden van vergelijkingen, beelden en metaforen, ook maar bij benadering de smeerboel kunnen beschrijven die hier heerst. Niet alleen waren de toiletten in razend tempo verworden tot stinkende spelonken zoals je je de beerputten van de verdoemde zielen in de hel voorstelt, maar ook werden gangen, hallen en nissen op weg ernaartoe al gauw als wc gebruikt, eerst door toeval, omdat iemand het niet zo nauw nam met het fatsoen of in hoge nood verkeerde, later uit gewoonte. Ze dachten, Och wat, er is toch niemand die mij ziet, en dan gingen ze gewoon niet verder.

Titel: De stad der blinden
Schrijver: José Saramago
Uitgever: Meulenhoff
isbn: 9789029091121

Daisy Jones & The Six – Taylor Jenkins Reid

Volgens Lily

Wat een bijzonder boek! In z’n geheel geschreven als een soort interview met alle betrokkenen in het boek. Je leest steeds wat de een denkt, dan wat de ander denkt. Wat een mooie blik werkt op hoe mensen verschillend tegen dezelfde situatie aan kunnen kijken. Taylor Jenkins Reid schreef met Daisy Jones & The Six het verhaal van Daisy Jones die eind jaren 60 wordt toegevoegd aan de (fictieve) band The Six van Billy Dunne. Vanaf dan is hun leven een rollercoaster. De band doet het goed, dankzij Daisy. Maar het is ook de tijd van sex, drugs and rock ’n roll. Waar Billy zo goed en kwaad als het gaat trouw probeert te blijven aan zijn vrouw en dochters, gaat Daisy compleet los.
Of het aan de vertaling licht of het origineel, ik vind er veel rare zinnen in zitten.

Billy: Alles was ingeladen, de buschauffeur reed de oprit af en toen kwam Camilla in haar pyjama de stoep op rennen. Ze was naar beneden gekomen om ons uit te zwaaien. Ik zwaaide terug, maar… Ik vond het moeilijk om haar aan te kijken.

Het verhaal doet erg denken aan het leven van Stevie Nicks van Fleetwood Mac. Reid is gefascineerd door haar leven. De rechten van het boek zijn inmiddels verkocht aan Reese Witherspoon die er een serie van gaat maken.

Daisy: Ik werd verliefd op de verkeerde man, die tegelijkertijd de ware was. En ik had keer op keer keuzes gemaakt die het erger maakten en nooit beter. En uiteindelijk had ik mezelf het laatste zetje gegeven.

Leuk is dat de teksten van de songs die in het boek worden beschreven achterin het boek staan. Ik ben dan ook reuze benieuwd naar de serie, want daar is het wel mogelijk de muziek te laten horen. Dat blijft wat mij betreft toch een beetje het mankement van een boek over een muziekband, het blijft bij tekst…

Fragment

Billy: Daisy vond het geweldig om een album op te nemen. Dat wist ik. Ik had het met eigen ogen gezien. Er was maar één reden waarom Daisy een kans om haar eigen nummer op te nemen zou laten schieten: dat ze volledig van de wereld was door de drugs.
Het doet pijn als je meer om iemand geeft dan hij- of zijzelf. Dat heb ik van beide kanten meegemaakt.
Dus Rod en ik reden er samen naartoe. We waren in een kwartiertje bij haar bungalow in het Marmont, het was niet ver. Wij vragen waar we Lola la Cava kunnen vinden – ze gebruikte natuurlijk een schuilnaam. Uiteindelijk zegt iemand dat we maar bij het zwembad moeten gaan kijken.
En toen we daar aankwamen, zien we Daisy in een roze jurk op de rand van een duikplank zitten, omringd door mensen, kletsnat. Haar haar zat achterover geplakt op haar hoofd en de jurk plakte aan haar lijf.
Rod liep naar haar toe en ik weet niet wat hij zei, maar zodra ze hem zag schoot er iets van herkenning in haar blik. Ze was vergeten waar ze verwacht werd, tot ze hem zag. Het was precies zoals we al dachten. Totaal van de wereld. Ik bedoel, alleen drugs gingen voor haar boven de muziek.
Terwijl ze met Rod zat te praten, zag ik hem naar mij wijzen. Daisy volgde zijn hand met haar blik en ze was… Ze keek verdrietig. Toen ze me zag. Toen ze zag dat ik naar haar stond te kijken.
Er stond een vent naast me, ik zou zeggen een ouwe lul, maar hij kan niet veel ouder dan veertig zijn geweest. Ik kon de whisky in zijn glas ruiken, die rokerige ontsmettingsgeur. Voor mij is de geur altijd het probleem geweest. De geur van tequila, de geur van bier. Zelfs van coke. Al die geuren. Dan ben ik meteen weer terug. Wanneer het voelt alsof de avond nog jong is, als je weet dat je op het punt staat je er helemaal in te storten. Dat begin is zo lekker.

Stevie Nicks
Titel: Daisy Jones & The Six
Schrijver: Taylor Jenkins Reid
Uitgever: ambo|anthos
isbn: 9789026349249

Ik blijf hier – Marco Balzano

Volgens Lily

Soms kies je een boek uit omdat de cover er zo uitnodigend uitziet. Zo ging dat ook met Ik blijf hier van Marco Balzano. Ik had niet eerder van de schrijver gehoord. Wel een recensie gelezen over het boek. Waarvan de zin: “Nadat Mussolini in 1923 aan de macht is gekomen wordt de bevolking het gebruik van hun moedertaal ontzegd.” was blijven hangen.

Af en toe, als we alleen waren, barstte ik in huilen uit, en dan pakte ze mijn hand. Ik heb me nooit zozeer dochter gevoeld als toen jij ervandoor was gegaan.

Het verhaal speelt in het dorp Curon. Dit dorp heeft in de geschiedenis aan diverse landen toebehoord. Hoofdpersoon Trina groeit op in Curon, trouwt met Erich en maakt het allemaal mee. Zoals de Tweede Wereldoorlog. Net buiten het dorp wordt een dam aangelegd die het dorp uiteindelijk onder water zal zetten. Alleen de kerktoren is uiteindelijk nog zichtbaar (zie foto). Trina vertelt het hele verhaal aan haar dochter, die het dorp is ontvlucht. In onderstaand fragment komt dat goed naar voren. Zal zij haar ooit nog terug zien?

Erich antwoordde dat ik mijn mond moest houden toen ik hem zei dat God de hoop is van degenen die geen vinger willen uitsteken.

Toen ik het boek uit had, was ik verbaasd over het feit dat ik zo weinig van deze geschiedenis ken, terwijl het eigenlijk zo dichtbij is gebeurd. In het nawoord vertelt de schrijver hoe hij meerdere keren in Curon is geweest. Dit nawoord is een leuke toevoeging aan het boek. Op Netflix is er inmiddels ook een serie Curon, maar die heeft niets te maken met dit historische verhaal. Het boek is zeker een aanrader!

Fragment

Sinds hij weg was, voelde ik me verwilderd. Ook ik stonk naar stallucht en zweet en mijn handen waren eeltig. Ik verwaarloosde mezelf. Ik keek niet meer in de spiegel en ik had altijd dezelfde slobberige trui aan, een sjaal voor mijn neus en mond, en mijn haar met een stuk hout bijeengehouden.
Op zaterdag klopten de vrouwen met brieven van hun echtgenoot bij me aan en ik ging aan tafel zitten om ze aan hen voor te lezen. In werkelijkheid viel er niet veel te lezen, want de censuur schrapte zo’n beetje alles. Maar ze waren koppig, ze trokken me het papier uit handen en hielden het tegen het licht omdat je volgens hen zo de letters kon zien. Om te zorgen dat ze weer weggingen, verzon ik van alles. Ik zei dat het goed ging met hun man, dat ze iedere dag te eten kregen en dat ze niet al te veel bezig waren met vechten. Of dat ze niet wisten waar ze zich bevonden, maar dat het rantsoen heel behoorlijk was en dat ze binnenkort thuis zouden komen. Ik sloot af met allerlei onbenullige amoureuze zinnetjes, zodat de vrouwen helemaal opgefleurd naar huis teruggingen. Een van hen, Claudia, zette grote ogen op en riep uit: ‘Hij is me opeens romantisch geworden aan het front.’ En stomverbaasd ging ze naar huis. Om me te bedanken gaven de vrouwen me muntgeld, dat ik aannam en aan Ma gaf. Het deed me niets dat ik een goede daad had verricht.
Als iedereen weer weg was, gooide ik de ramen open om de muffe lucht te verdrijven. Ik ging op mijn stoel zitten en keek de kamer rond. Als ik zin kreeg om te schrijven, deed ik dat niet meer aan jou. Als ik je vader schreef, had ik het gevoel jou te verdringen.

Titel: Ik blijf hier
Schrijver: Marco Balzano
Uitgever: De Arbeiderspers
isbn: 9789029528504

Op het geniale af – Benedict Wells

Volgens Lily

Het einde van de eenzaamheid van Benedict Wells las ik enkele jaren geleden en was daar zeer enthousiast over. Dus toen Op het geniale af verscheen, z’n volgende boek, wilde ik het direct lezen. Maar wat er dan natuurlijk dik in zit: het kan eigenlijk alleen maar tegenvallen. En dat is dan niet omdat Op het geniale af slecht is geschreven, maar om het verhaal of beter gezegd: hoe het verhaal verteld wordt.

‘Waar het om gaat is dat je al je stomme dromen en je hoop vasthoudt en nooit meer loslaat. Je kunt jammeren, wanhopen en janken zo veel je wilt. Maar zelfs als je niet meer in jezelf gelooft mag je ze nooit loslaten. Want als je dat doet is het afgelopen, kleine. Dan is je leven voorbij. Dan kun je nog jaren rondlopen, maar vanbinnen ben je dan allang dood…zoals de meeste mensen hier.’

Francis Dean woont met zijn moeder op een vervallen trailerpark in New Jersey. Hij hoort op een dag dat hij met een spermadonor verwerkt is. En niet zomaar een donor, maar een bijzonder intelligente man. Francis gaat op zoek naar zijn vader. Genoeg ingrediënten dus voor een mooi verhaal. Het grootste deel van het boek beschrijft de reis die Francis samen met twee vrienden maakt in een oude Chevy. Wat nu zo jammer is aan dit boek, is dat de karakters zo vlak blijven, er van alles met ze gebeurt, maar dat niet uit de verf komt.

Hij keek lang naar de foto van zijn moeder en ineens werd hij verschrikkelijk kwaad omdat het leven een mens zo kapot kon maken. Dat het van het stralende meisje op de foto een van medicatie trillende vrouw in een trailer kon maken die nog altijd naar dat ‘nieuwe’ verlangde terwijl ze allang door het leven was ingehaald.

Het boek heeft wat mij betreft een hoog young adult gehalte. Jonge mensen maken spannende dingen mee tijdens een roadtrip. Maar voor mij als volwassenen lezer had er meer diepgang in mogen zitten.

Fragment

Wat er de ogenblikken daarna gebeurde drong niet echt tot hem door. Hij zat in een tunnel van licht en lawaai, hij zag alleen nog geknipper. De croupier verzocht iedereen in te zetten en het begon. Zonder erbij stil te staan zette hij duizend op rood. Het balletje stuiterde. De croupiers aan de andere tafels maakten alleen een handgebaar, maar deze hier zei: ‘Rien ne va plus!’ Heel even besefte Francis wat hij deed en hij schrok. Duizend dollar had hij ingezet! Hij dacht aan de aanmaningen voor de huur van de trailer en de onbetaalde telefoonrekeningen en keek naar het dansende balletje, dat steeds langzamer bewoog en ten slotte op de tien bleef liggen. Zwart.
‘Nee!’ zei Anne-May.
De eerste duizend dollar was weg. Maar dat kón niet, hij had toch gedroomd dat hij hier zou winnen? Uit pure koppigheid zette hij de andere duizend weer op rood. De roulette begon te draaien. De croupier gooide het balletje er met effect tegen de draairichting in en iedereen wachtte weer vol spanning.
‘Rien ne va plus!
Het balletje vertraagde en bleef ten slotte op tweeëntwintig liggen. Weer verloren. Francis hoorde een kreet: een man die precies op dat getal had ingezet, had gewonnen. Bij een inzet van vijfduizend een vermogen.
‘Dat kan toch niet,’ mompelde Francis. ‘Dat kán gewoon niet!’ Zijn blik werd troebel en hij stond op. Maar niet om terug te gaan naar het hotel. Hij liep in een recht lijn naar het wisselloket om weer tweeduizend voor fiches in te wisselen. Het mocht nog niet afgelopen zijn!

Titel: Op het geniale af
Schrijver: Benedict Wells
Uitgever: Meulenhoff
isbn: 9789029093781

Liefde als het erop aankomt – Daniele Krien

Volgens Lily

Na een recensie in een tijdschrift leende ik Liefde als het erop aankomt van de voor mij onbekende Duitse auteur Daniela Krien bij de bibliotheek. Het boek gaat over Paula, Judith, Brida, Malika en Jorinde. Vijf vrouwen die op zoek zijn naar liefde, die hebben gevonden of weer zijn kwijtgeraakt. En hoewel het er natuurlijk niet toe doet, maar wat een mooie cover. Gelukkig na de vertaling in stand gelaten.

‘Ik heb je niet nodig’ – hoe vaak had Brida hem die zin niet naar zijn hoofd geslingerd. Zij, die woorden hoger had zitten dan hij, had er lichtvaardig gebruik van gemaakt, had hun macht onderschat.

Het is een mooi geschreven boek, geen zin teveel, ingetogen, en invoelbaar. Ik hou van dit soort boeken. Er heerst een soort van stilte terwijl het verhaal zich aan je ontvouwt. Het is eigenlijk een mix tussen korte verhalen en een roman. Het verhaal bestaat uit vijf korte verhalen over de vijf hoofdrolspeelsters. Maar ieder kort verhaal eindigt waar het volgende korte verhaal begint en zo wordt het toch een roman. Heel mooi gedaan.

Ze was jong. Zo jong dat Jorinde medelijden kreeg. Maar een waarschuwing zou niets uithalen. Haar verliefdheid zou haar onontvankelijk maken voor de waarheid.

We kennen het allemaal, problemen met de liefde, vandaar waarschijnlijk dat het zo aanspreekt. Zeker een aanrader!

Fragment

Rustig schrijven.
Jarenlang had ze niets anders gewild.
En nu, nu ze de kinderen nog maar de helft van de tijd heeft – nu ze nog maar de helft van hun jeugdjaren meekrijgt, de helft van het plezier, de helft van hun zorgen – komen er geen woorden meer. Nu het wisselmodel, het eerlijkste verdelingsmodel wat de kinderen betreft, haar de vrijheid geeft om ongestoord te werken, droogt de bron op.
Wat haat ze het, dit model dat de kinderen hun ankers ontneemt, dat hen van vaderweek naar moederweek, van vaderhuis naar moederhuis drijft, opdat alles eerlijk geschiedt. Maar ook Brida had zichzelf niet tekort willen doen.
En zelfs nu, op vakantie, gaat het er eerlijk aan toe. De ene helft van de dag brengt Götz met Svenja en de kinderen door, de andere helft is voor Brida. En als ze toevallig met z’n allen besloten hebben om de dag aan het meer door te brengen, zien ze eruit als één grote, gelukkige familie.

Titel: Liefde als het erop aankomt
Schrijver: Daniela Krien
Uitgever: ambo | anthos
isbn: 9799026348358