Het zoutpad – Raynor Winn

Volgens Lily

Raynor Winn en haar man Moth raken alles kwijt wat ze hebben, letterlijk huis en haard. En dan horen ze ook nog eens dat Moth doodziek is. Ze nemen een imulsief besluit: ze gaan de eeuwenoude South West Coast Path lopen, een tocht van duizend kilometer langs de zuidkust van Engeland.

Meer dan vierhonder kilometer pijn, uitputting, honger, wild kamperen en wild weer lagen achter ons. We konden in de bus stappen en wegrijden, terug naar de vertrouwdheid van Wales, om ons op de wachtlijst voor een sociale huurwoning te laten zetten en een goedkope camping voor de winter te zoeken. Moth hield mijn hand vast terwijl de deuren van de bus dichtgingen.

Wat dus begint als een bijna onmogelijke expeditie wordt een herontdekking van de kracht van de natuur en de ware betekenis van het leven. Ze hebben honger, regenen regelmatig zeiknat óf hebben het bloedheet. Slechts enkele tientallen pond per maand te besteden, kortom een fikse uitdaging.

‘Moth, Moth, het water, het komt eraan.
We propten de zware spullen in onze rugzakken, schoten onze schoenen aan, rukten de haringen los en pakten de tent in zijn geheel op, met onze slaapzakken en kleren en nog in, zodat het grondzeil doorzakte tot op het strand. Als een reusachtige groene krab holden we het strand over naar wat gisteravond een smal stroompje had geleken met zoet water dat naar de zee liep, maar nu een geul van een meter diep was vol zeewater dat in de richting van het klif stroomde.

Het zoutpad is een werkelijk prachtig verhaal geworden, dat ik heb gelezen met de iPad voor me om met Google Maps de foto’s te bekijken waar ze op dat moment waren. Zo beleefde ik hun avontuur nog intenser en was ik zelf ook een beetje op reis. En hoewel de ontberingen vreselijk zijn, kan ik me goed voorstellen dat je bij het lezen van Het zoutpad zin krijgt om alles achter je te laten en zo’n avontuur aan te gaan met je geliefde. En daarom leest het boek ook zo lekker.

Raynor Winn, een dakloze vrouw van middelbare leeftijd als ze het pad gaat lopen, blijkt meer in haar mars te hebben dat ze zelf denkt: ze loopt (samen met man Moth) het hele pad uit en de aantekeningen die ze hierbij maakt blijken later een prachtig boek te worden die voor velen een inspiratie is. Gaat dit boek lezen! Hoe het Raynor en Moth verging nadat ze weer terug waren in de bewoonde wereld kun je lezen in het vervolg: De wilde stilte.

Fragment

Het pad werd vlakker en kronkelde langzaam naar Portheras Cove. Onze kleren droogden in de wind terwijl we een beekje naar het strand volgden. Een bordercollie holde voorbij, springend van steen naar steen, gevolgd door een kleine vrouw met zulk lang grijsblond haar dat het zelfs in een vlecht nog tot over haar middel viel.
‘Hallo, wandelen jullie het pad? Waar gaan jullie naartoe?
‘Land’s End, of misschien nog verder.’
‘Niet zo ver meer dus. Waar zijn jullie begonnen? Kamperen jullie?’
‘In Minehead, en ja, we hebben het grootste deel van de route wildgekampeerd.’
‘Dat kan ik zien; jullie hebben het over je.’
‘Het?’
‘Het heeft jullie aangeraakt, jullie stralen het uit: jullie hebben de hand van de natuur gevoeld. Dat raak je nooit meer kwijt; jullie zijn gezouten. Ik ben hier dertig jaar geleden gekomen en nooit meer weggegaan. Ik zwem elke dag en ik wandel veel met de hond. Mensen vechten tegen de elementen, tegen het weer, zeker hier, maar als het je heeft aangeraakt, als je het toelaat, zul je nooit meer hetzelfde zijn. Veel geluk, waar het pad jullie ook brengt.’ Ze liep achter de hond aan en verdween moeiteloos over de landtong.
‘Is deze kust soms het land van zieners en profeten? Het lijkt wel of ze overal opduiken.’
‘Gezouten. Dat vind ik mooi. Op smaak gebracht, geconserveerd, net als de bramen.’

Het South West Coast Path

Raynor Winn en man Moth
Titel: Het zoutpad
Schrijver: Raynor Winn
Uitgever: Balans
isbn: 9789460039409

De blikman – Sarah Winman

Volgens Lily

De blikman van Sarah Winman is een boek over drie jongeren, Ellis, Michael en Annie, en hun driehoeksverhouding. En hoe dit doorwerkt in de rest van hun leven. Het is ook een coming-out roman, op een zeer subtiele wijze beschreven, nergens een scène of een woord teveel. Voor de lezer is dit een opdracht: het juiste verhaal ontrafelen.

Ik word met een schok wakker. Alsof de auto waarin ik zit over een veerooster is gereden. Er is een nieuw decennium aangebroken, dat weet ik gewoon. De jaren negentig. Ongelofelijk. Ik rol op mijn andere zij en kom dagenlang de deur niet uit.

Het boek is opgedeeld in twee delen: het eerste deel gaat over de jongen Ellis. Het tweede over zijn vriend Michael. Zaken die niet duidelijk zijn in het eerste deel, worden in het tweede deel wel duidelijk. Mooi gedaan door Winman.

‘Er is nu eenmaal iets met een eerste liefde, toch?’ zei ze. ‘Die is onaanraakbaar voor degenen die er geen rol in hebben gespeeld. Maar ze is wel de maat voor alles wat erna komt,’ zei ze.

Na het lezen van het boek verwonderde ik me over het feit dat ik het stuk over Michael zoveel beter vond dan dat van Ellis. Toen ik het nog eens goed analyseerde zag ik dat het deel van Michael in tegenstelling tot dat van Ellis in de ‘ik’ vorm is geschreven en je dus veel meer betrokken bent bij wat hij meemaakt. Het deel over Ellis is afstandelijker, raakt minder.

De Zonnebloemen van Vincent van Gogh spelen een belanrijke rol in dit boek. Uit een brief van Vincent aan zijn broer Theo in 1890 (motto van het boek): ‘Ik merk dat het me goed heeft gedaan naar het zuiden te gaan om het noorden beter te leren zien.’

Fragment

In de afgelopen zeven jaar is Frankijk veranderd in onze verhalen. Het is nu een vakantie met eenpersoonsbedden en alleenstaande jongens, zonnebaden en Franse schoonheden. We houden zaken voor elkaar geheim, over seksuele avontuurtjes, wie wat heeft gedaan. Het zijn geheimen omdat we niet weten wat we aan moeten met wat we zijn geweest. Dus we blijven er uit de buurt en raken het niet aan, voor het geval het prikt. Vermijden is zuring om dat prikken te verzachten.
(…)

Met knippende vingers loop ik naar het gordijn achterin en wanneer ik me omdraai, sla ik een maat over. Ellis staat daar met een jonge vrouw naast zich, met roodblond haar dat levendig afsteekt tegen de schouders van haar marineblauwe houtje-touwtje-jas. Er is al iets vertrouwds tussen hen, geen afstand tussen hun lichamen, en ik weet dat ze al hebben gekust. Ze glimlacht me toe, ze heeft onderzoekende ogen, en ik weet dat ik op een dag problemen zal krijgen met die ogen. Ik wil niet dat er een einde aan de muziek komt. Ik wil blijven zingen en dansen omdat ik tijd nodig heb om te weten wat ik moet zeggen, want ik weet dat zij de ware is, en ik heb gewoon tijd nodig.

Sarah Winman

Titel: De blikman
Schrijver: Sarah Winman
Uitgever: Orlando
isbn: 9789492086785

Lieve Edward – Ann Napolitano

Volgens Lily

Op 12 juni 2013 om 7.45 uur staat op de luchthaven van Newark de familie Adler klaar om voorgoed te vertrekken naar Los Angeles. Moeder Jane, scenarioschrijver, vader Bruce, wiskundige, en hun zoons Jordan (15) en Eddie (12). Jordan maakt nog een statement door niet door de securitypoort te willen. Hij voelt zich hierdoor supercool.

Om 14.12 uur die dag raken de piloot en de co-piloot de controle over vlucht 2977 kwijt. Het toestel stort neer in Noord-Colorado. Er vallen 191 doden; Eddie is de enige overlevende. Hoe verwerk je al 12-jarige zo’n trauma, terwijl de hele wereld je als wonderboy ziet?

Madame Victory neemt hem bij de arm en loopt met hem naar de deur. Net voor ze die opendoet, leunt ze naar hem toe en fluistert in zijn oor: ‘Er zit geen reden achter wat jou is overkomen, Eddie. Je had dood kunnen gaan, maar dat is gewoon niet gebeurd. Stom toeval. Je bent door niemand uitverkoren. Dat betekent dat je kunt doen wat je wilt.

Schrijver Ann Napolitano kwam op het idee voor Lieve Edward toen in 2010 een vliegtuig van Afriqiyah Airlines neerstortte bij Tripoli, en er ook slechts één overlevende was: de Nederlandse Ruben. Hoewel ik snap dat je zo’n verhaal interessant vindt om er een boek over te schrijven, komt het om mij toch een beetje over dat je er met iemand anders z’n verhaal vandoor gaat.
Toch is Lieve Edward een mooi boek. Want Napolitano heeft heel goed de gemoedstoestand van Edward en zijn omgeving weergegeven.

Schrijf alsjeblieft niet terug om te zeggen dat je het erg vindt, want het is niet erg. Dit was geen tragedie. Sterven op de bank terwijl je in je eentje tv zit te kijken is een tragedie. Sterven terwijl je met heel je lijf iets doet wat je graag doet is magie.

Wat erg goed werkt is dat het verhaal per hoofdstuk switcht van in het vliegtuig naar de situatie na het ongeluk. Zo leer je de personages goed kennen en weet je als lezer al meer dan de personen in het boek. Een aanrader!

Fragment

‘Je hebt Harry Potter toch gelezen?’
Hij knikt. Jordan had de hele reeks voor zijn verjaardag gekregen en was toen op het idee gekomen om de boeken ook in de bibliotheek te lenen zodat hij en zijn broer ze tegelijkertijd konden lezen. Weken achtereen lagen ze urenlang in hun stapelbed en lazen boek na boek. Jordan riep dan vanaf het bovenste bed: ‘OMG, Eddie, ben je al op pagina 202?’ De broers hadden lange gesprekken gevoerd over de vraag of Sneep nu wel of niet slecht was. Ze hadden een keer nadat ze aan de keukentafel samen bijna drie liter appelsap hadden gedronken zo’n heftige ruzie gekregen (Jordan hield vol dat Sneep de spil, zelfs de oorsprong was van al het kwaad in de boeken, terwijl Eddie zei dat hij in essentie goed was) dat hun vader hen naar twee verschillende hoeken van het appartement had gestuurd tot ze waren afgekoeld. ‘Geen suiker meer voor jullie!’ had Bruce geschreeuwd. ‘En wat is in godsnaam een sneep?’

Ann Napolitano

Schrijver: Ann Napolitano
Titel: Lieve Edward
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
isbn: 9789024583706

Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween – Franco Faggiani

image - 2020-05-29T204835.037
Volgens Lily

Het verhaal achter dit boek is zo bizar dat ik het boek direct wilde lezen: in 1912 doet Japan voor het eerst mee met de Olympische Spelen. Keizer Mutsuhito van Japan stuurt Shizo Kanakuri, een jonge Japanner naar Stockholm om de marathon te lopen. Na een lange reis per boot en trein komt Shizo aan in Stockholm waar hij inderdaad begint aan de marathon. Hij finisht echter nooit. Wat is er gebeurd?

In een stadje dat Sretensk heette, moesten we noodgedwongen allemaal uitstappen en te voet, netjes achter elkaar, de grote rivier de Sjilka oversteken op een gedeelte dat nog steeds bevroren was, hoewel het al laat in het seizoen was. De trein zou leeg over de rails rijden die over het harde oppervlak van de rivier waren gelegd en we zouden weer instappen als we aan de overkant waren.

Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween beschrijft wat er gebeurd is. Maar beschrijft ook heel veel wat er niet gebeurd is. In 1962 spoort een Duitse journalist Shizo op en nodigt hem uit om naar Stockholm te komen om alsnog zijn wedstrijd uit te lopen. Franco Faggiani mixt vervolgens de werkelijkheid met verbeeldinskracht. En dat levert een mooie verhaal op.

Een leugen blijft een leugen, maar een halve waarheid wordt na verloop van tijd een hele waarheid.

Alleen kun je je afvragen waarom je een verhaal zou verzinnen als het origineel net zo mooi, zo niet mooier is. Want in het boek van Faggiani vertrekt Shizo direct vanuit Stockholm richting het Vreemdelingenlegioen; wat hij daar doet wordt niet echt duidelijk gemaakt. Daarna gaat hij terug naar Japan, waar hij terecht komt op een heuvel met kersenbomen, trouwt, vijf kinderen krijgt en er ook weer drie verliest. En dat wordt allemaal in een redelijk tempo ten tonele gebracht. Terwijl de echte Shizo nog wel degelijk meer pogingen heeft gedaan om een olympische medaille te bemachtigen door deel de nemen aan de Spelen van 1920 en 1924. En ik ben nou zó benieuwd hoe het echt met Shizo Kanakuri is afgelopen…

Fragment

In het verleden had ik vaak geklaagd over de strenge, gereserveerde band die ik met mijn ouders had; ik was aardiger en minder autoritair tegen mijn kinderen geweest, maar toch was ik geen goede vader geweest. Mijn egoïsme had me belet naar hun gedachten en verlangens te kijken. In de loop van de tijd had ik ook de schuld op me genomen van het overlijden van Miyako: ik had haar dichter bij me moeten houden, tijd aan haar moeten besteden, haar sprookjes moeten vertellen en haar niet alleen aan de zorg van haar moeder moeten toevertrouwen. Maar het was nu eenmaal zo gelopen en daar hadden de goden geen schuld aan. De schuld van de dood van enkelen van hen de vlucht van de anderen lag geheel bij mij.

image - 2020-05-29T205856.653

De echte Shizo Kanakuri

Titel: Het jaar dat Shizo Kanakuri verdween
Schrijver: Franco Faggiani
Uitgeverij: Signatuur
isbn: 9789056726485

Liefde, als dat het is – Marijke Schermer

image - 2020-05-14T142801.742

Volgens Lily

Wat kan Marijke Schermer goed schrijven zeg! In Liefde, als dat het is, zet ze Terri en David neer, net gescheiden en zoekend naar een nieuwe invulling van liefde. Treffend portretteert Schermer de oeverloze discussies tussen echtlieden die elkaar niet meer (willen) verstaan. Maar ook de emoties van de kinderen die niet weten wat ze overkomt, weet ze raak te beschrijven.

David kijkt naar zijn vrouw. Wat is er veranderd, denkt hij, die vraag is als jeuk. Wat is er veranderd, wat onderscheidt deze maaltijd van de honderden keren dat ze in deze opstelling aan deze tafel hebben zitten eten. Misschien de angstaanjagende eenzaamheid die hij voelt, het besef dat er iets is wat alleen maar bestaat zolang je niet ophoudt erin te geloven.

In een interview zei Schermer: “Ik vind het heerlijk mijn personages in het nauw te drijven en te bedenken hoe het daarna weer verdergaat met ze.” De dialogen zijn ontzettend goed geschreven. Mogelijk te verklaren omdat ze een acteursopleiding heeft gedaan. Schermer schrijft ook veel voor toneel. Opvallend verder zijn de vele perspectiefwisselingen die vaak onopgemerkt plaatsvinden. Zelfs in één zin verplaatst het verhaal zich van Terri naar David zonder dat het verwarrend wordt. Dan moet je wel goed kunnen schrijven. En wat zullen veel mensen zich herkennen in dit verhaal.
Ik hoop stiekem dat ze de Libris Literatuurprijs 2020 waar ze voor genomineerd is gaat winnen met die prachtige boek. Een aanrader!

Fragment

Als je elkaar leert kennen is er ontzag voor de ander, een heel mens, met een heel leven, een geschiedenis los van jou, een mysterie dat zich voor je opent, een uitzicht dat zich ontvouwt, je bent behoedzaam en verbergt wat minder fraai is van jezelf, je bent niet al te direct, je danst, je zoekt de omweg, je verleidt de ander om te doen wat je verlangt. Je doet je uiterste best om in die dans niet op zijn tenen te gaan staan, want dat zou de lomperik in jou onthullen, en het eind kunnen betekenen. Maar dan is er ergens een omslagpunt, ik zie het overal om me heen ook, dan dans je niet meer maar ga je recht op je doel af, dan ontspan je je en in die ontspanning verberg je die dingen van eerder niet meer, en als je op tenen gaat staan denk je alleen maar dat die voet ook vreselijk in de weg stond. Je begint je te bemoeien met elkaars gewoonten, je begint elkaar te leren waar je je voeten moet zetten, wat je moet eten of dragen of zeggen, je stemt je smaak en je bedtijd op elkaar af, je voelt je verantwoordelijk voor het gedrag van die ander in het openbaar. Je maakt elkaars zinnen af; je vult elkaar aan. Je beschouwt de ander als een deel van jou. Je misdraagt je, zoals je je binnenskamers misdraagt, en die ander ook en je vergeeft het elkaar en zo leer je elkaar kennen, de hele mens, denk je, maar als je eerlijk bent weet je wel dat dat niet waar is, dat je dingen niet zegt, lelijke gedachten over die ander, mooie gedachten over derden, inzichten over jezelf, fantasieën over een ander leven. Dat je elkaar de halve mens geeft en de rest van die ander ook niet eens hebben wil, omdat dat zich slecht verdraagt met het sprookje waar je bent ingestapt. 

image - 2020-06-19T212614.121

Marijke Schermer

Titel: Liefde, als dat het is
Schrijver: Marijke Schermer
Uitgever: Van Oorschot
isbn: 9789028210752

Een stralende toekomst – Rebecca Makkai

image - 2020-05-14T142556.352

Volgens Lily

‘Briljante roman, met een slot dat je hart zal breken.’ Dat staat op de cover van Een stralende toekomst van Rebecca Makkai. Dan móet je wel gaan lezen. Het boek kent twee belangrijke verhaallijnen. Die van Yale Tishman in de jaren 80 in Chicago als de aidsepidemie woedt. En die van Fiona die in 2015 op zoek is naar haar dochter in Parijs op het moment dat er een vreselijke terroristische aanslag plaatsvindt. Fiona en Yale kennen elkaar uit Chicago. Nico, de broer van Fiona overleed ook aan aids en Yale was een van zijn beste vrienden. Fiona verloor heel veel vrienden in die tijd, en nu is ze ook nog haar enige dochter kwijt. Heeft het één iets met het ander te maken? Het is knap hoe Rebecca Makkai deze twee verhaallijnen uiteindelijke samenbrengt.

Want Fiona, die zelf al intens genoeg was, vond Julian vermoeiend. ‘Hij is net een mondvol knettersnoep,’ had ze ooit gezegd. ‘En ik ben dol op knettersoep! Echt waar! Het is verrukkelijk, en dat is hij ook. Ik bedoel het niet vervelend, maar ik hoef er geen hele mondvol van.’

Maar is mijn hart gebroken? Nee. Ik vind het werkelijk een ontzettend schrijnend verhaal. Het heeft me veel geleerd over deze vreselijke epidemie onder vooral jonge homoseksuelen (en over Reagan), maar toch raakte het verhaal me niet echt. Ik had een soort déjà vu: Een klein leven van Hanya Yanagihara was ook zo’n vuistdikke roman over een groep vrienden waar alleen maar ellende gebeurde. Ik vind het typisch Amerikaans geschreven, misschien is dat wat me niet pakt. Heb net Liefde, als dat het is van Marijke Schermer uit, en dat pakte me wel enorm. Gewoon een mooi, klein verhaal.

‘Ik wou hem niet beledigen,’ zei ze. ‘Ik ben niet naïef, dat weet je.’
Hij zei: ‘Het is altijd een kwestie van wachten tot de wereld in elkaar stort, toch? Als dingen heel blijven, is dat altijd maar tijdelijk.’

Want naast aids, Parijs ten tijde van de aanslag en vriendschappen (veel personages), gaat het in Een stralende toekomst ook nog over een ingewikkelde kunstkwestie met een complexe verhaallijn daar over. Wat mij betreft is het gewoon too much.

Fragment

Yale zei: ‘Vroeger was ik bang dat Reagan op de knop zou drukken, weet je? En voor de inslag van asteroïden en zo. Tot ik me één ding realiseerde. Als je zou kunnen kiezen wanneer je in de geschiedenis van de aarde zou kunnen leven, zou je dan niet het einde kiezen? Dan had je tenminste niets gemist. Als je in 1920 zou doodgaan, zou je de rock-‘n-roll missen. Als je in 1600 zou doodgaan, zou je Mozart missen. Toch? Ik bedoel, de gruwelen stapelen zich weliswaar ook op, maar niemand wil doodgaan voordat het verhaal is afgelopen.
En vroeger geloofde ik echt dat wij de laatste generatie zouden zijn. Als ik erover nadacht, als ik bang was voor de dood, dacht ik aan ons allemaal, aan de hele planeet. En nu is het alsof, nee, nu ben ik het alleen, Yale. Ik ben degene die dingen gaat mislopen. niet zozeer het einde van de wereld – want laten we hopen dat de wereld het nog miljarden jaren uithoudt, hè? – maar gewoon de normale dingen.

image - 2020-05-19T215130.042

The Great Believers is de originele titel, vind ik toch mooier…

Titel: Een stralende toekomst
Schrijver: Rebecca Makkai
Uitgever: Nieuws Amsterdam
isbn: 9789046824856

 

In het diepe – Fabio Genovesi

image - 2020-05-13T205552.195

Volgens Lily

Ik vond de tekst van La Stampa op de cover zo mooi, dat ik het boek direct meenam om te lezen: ‘Een tijdloos verhaal over de kracht van hen die nog in staat zijn zich te verwonderen.” En ‘hen’ slaat in dit geval dan op kinderen. De zesjarige Fabio Mancini is de hoofdpersoon in In het diepe van Fabio Genovesi. Is het een autobiografisch boek? Geen idee. Het boek is opgedragen aan “Mijn zonderlinge leermeesters” en voor het verhaal begint schrijft Genovesi: “Een paar dingen in dit boek (niet veel) heb ik verzonnen, maar dat zijn nou juist de meest geloofwaardige.”

Gelukkig zat mijn moeder thuis op me te wachten, en die had toen ze klein was ruzie gehad met de eerlijkheid, en sindsdien spraken ze niet meer met elkaar.

In het diepe is een fantastisch boek! Een heerlijk, naïef verhaal door de ogen van Fabio die opgroeit in een Toscaans dorpje aan de zee met zijn gekke ooms, zijn overbezorgde moeder en een vader die jaren afwezig zal zijn. Hoewel naïef, nee, Fabio verwondert zich nog over alles wat op zijn pad komt. En dat zouden we eigenlijk allemaal moeten doen. Hij maakt hilarische dingen mee en heeft daar zo zijn eigen zienswijze op. Het boek zit vol met mooie zinnen.

In de paasvakantie moest ik zolang achter mijn moeder aan sjokken op de markt dat ik bijna heimwee naar school kreeg.

Wat vooral opvalt in het verhaal is het elitaire deel van het dorp waarin Fabio woont, en waar hij en zijn familie duidelijk niet toe behoren. Zijn ooms (en dus ook Fabio) houden zich bezig met zaken als jagen, vissen en het communisme. Van leeftijdsgenootjes leert hij dat er ook andere zaken zijn. Daarnaast leert hij meer van de boeken die hij wekelijks op de markt koopt dan op school.

En al snel wilde ik mijn excuses aanbieden aan sporten als voetbal en basketbal, en zelfs aan het biljartspel, dat ik soms met mijn ooms deed. Ik bood ze mijn excuses aan omdat ik dacht dat die sporten oersaai waren, maar nu ik het tennis had ontdekt, wist ik pas echt wat saai was.

Al met al geen hoogdravend, pretentieus verhaal maar een heerlijk (zomer)boek dat je zal laten glimlachen. Heerlijk in deze tijd toch? Aanrader!

Fragment

Ook al peins je voortdurend wat de slimste zet is, maak je toekomstplannen en weeg je elke stap voorzichtig af, uiteindelijk walst het leven als een lawine over je heen en kwakt het je gewoon neer, zomaar ergens op de bodem van je grillige lot. Zo is het, en dat weten we donders goed, maar we doen net of het niet zo is, en dus gaan we elke ochtend weer heel gedreven en serieus aan de slag, net als dirigenten die stijlvol gekleed het podium op komen met de lessenaar en de partituur en met hun dirigeerstokje in de hand, en met dat trotse, zelfverzekerde gezicht waardoor ze de meest onuitstaanbare types van de hele wereld zijn.
We blijven koppig ons eigen concert dirigeren terwijl het leven ons teistert met stormen en noodweer, donderslagen die pijn doen aan onze oren en een striemende wind die de blaadjes van onze lessenaar veegt en dan ook de lessenaar omverkiept en ons nette pak aan flarden scheurt, tot we in onze onderbroek staan. En intussen blijven wij in die orkaan uiterst geconcentreerd met ons dirigeerstokje zwaaien, tot een volgende windstoot ook dat uit onze handen rukt, en de windstoot daarna is dan eindelijk de laatste, want die veegt dan ook onszelf weg, en de groeten.

Zo gaat het, en zo ging het ook die ene avond. Het was kerstavond en het moment van de langverwachte kerststallenwedstrijd.

image - 2020-05-11T213714.388

Fabio Genovesi

Titel: In het diepe
Schrijver: Fabio Genovesi
Uitgever: Signatuur
isbn:9789056726140

Het feest – Elizabeth Day

image - 2020-05-02T094343.903

Volgens Lily

Wat een heerlijk boek! Een echte aanrader: Het feest van Elizabeth Day is er een om in één ruk uit te lezen. Het verhaal leest als een detective, maar met een bijzondere schrijfstijl. Wat een mooie zinnen maakt Day. Ze schrijft een boek met personages waarvan er niet één echt sympathiek is, waarmee je je zou kunnen vereenzelvigen, toch lees je graag verder. Je hebt als lezer al heel snel door dat er iets is gebeurd op het grote, extravagante feest dat is gehouden ter ere van de 40ste verjaardag van Ben Fitzmaurice. Stukje bij beetje komt het hele verhaal aan het licht.

Pas na een paar minuten was ik tevreden. Dat is het probleem met nonchalance. Het kost zo ontzettend veel moeite.

Het idee om slechts één cruciale avond te beschrijven in een boek heeft Day opgedaan bij Het diner van Herman Koch. Dit is haar vierde boek en zorgde voor een internationale doorbraak. Ondanks dat ze tijdens het schrijven van dit boek diep ongelukkig was omdat ze door een vervelende scheiding ging, heeft haar dat creatief gezien geen windeieren gelegd. Het feest is een bestseller. De originele titel is The Party. De vertaling is als je de meerdere ladingen van The Party bekijkt, niet echt goed gekozen. Party staat namelijk naast feest ook voor club, of politieke partij. Het boek is dan ook een kritische blik op de klassenongelijkheid in Engeland.

Het mooie in het boek is dat het perspectief steeds wisseld, waardoor je het verhaal van diverse kanten leert kennen. Ook het spelen met de tijd maakt het boek interessant. Je zou er volgens mij zo een tv-serie van kunnen maken, en dan lekker bingewatchen 😉

Ik wist dat hij een onverbeterlijke verzamelaar van feestgangers was. Door zijn rijkdom kon hij zich in zekere kringen begeven. In de krant prijkte hij altijd op de lijstjes van rijke mensen. Hij schonk aanzienlijke donaties aan de juiste goede doelen. Zijn geld maakte op stille veilingen altijd het meeste lawaai.

Na Het feest schreef Elizabeth Day een nog groter verkoopsucces: How to fail – Everything I’ve Ever Learned From Things Going Wrong (Durf te falen). Wellicht een leuk boek voor de Non-fictie Leeslounge…

Fragment

Mijn moeder liet de goedgekeurde modezaken en uniformleveranciers voor wat ze waren en ging op koopjesjacht in kringloopwinkels. Het resultaat was dat mijn schooltruien altijd verschoten waren, mijn gymbroek nooit wit genoeg was en de shirts van Aertex hardnekkige, vaalgele vlekken onder de oksels vertoonden. De geur van andermans treurigheid hing nog in de stof.
Tot op de dag van vandaag heb ik een diepe afkeer van tweedehandskleding. Ik kan die nieuwe trend van ‘vintage’-kleding niet verdragen, van die swingjurken uit de jaren vijftig, gedragen door te dikke dames uit Oost-Londen die Scandinavische koffietentjes runnen, en van die opgerolde katoenen broeken, geliefd bij bebaarde hipsters die iets in digitale marketing doen. Ik heb een minimale garderobe, maar investeer in goede, gedistingeerde stukken die lang mooi blijven. Hoewel ik het eigenlijk niet kan betalen laat ik mijn pakken door Bens kleermaker op maat maken, enkel en alleen vanwege het heerlijke idee dat niemand anders ooit zijn schouders in mijn jasje heeft opgehaald.

image - 2020-05-02T100304.778

Elizabeth Day

Titel: Het feest
Schrijver: Elizabeth Day
Uitgever: ambo|anthos
isbn: 9789026348761

Als de winter voorbij is – Thomas Verbogt

image - 2020-03-25T123807.035

Volgens Lily

De hoofdpersoon uit Als de winter voorbij is, is Thomas, die net als Verbogt ook begin 60 is en uit Nijmegen komt. Het boek begint als Thomas nog een kind is en zijn adoptief zus Becky verliest. Dit verlies blijft hij zijn hele leven met zich meedragen.

En ik dacht: ik had haar aan moeten kijken. Ik had iets moeten zeggen. Dan was ze langer gebleven.

Vervolgens maken we kennis met diverse vrouwen in zijn leven. Waarbij hij zich ook steeds afvraagt of hij het op een bepaald specifiek moment anders had moeten doen.
We kunnen nog zo ons best doen, maar Als de winter voorbij is leert maar weer eens dat we hoe dan ook elkaars voorbijgangers zijn. En dat slechts een enkel moment bepalend is voor de rest van ons leven: in dit geval de kus van Lin.

De psychiater haalde zijn schouders op en strekte zijn handen naar me uit als iemand die triomfantelijk iets wil laten zien, hij lachte trots en zei: ‘Zie je, je kunt je niet eens overgeven aan wat ik net tegen je zei.’

Hoewel het goed geschreven is, kan Als de winter voorbij is me toch niet echt boeien, en dat had ik ook met Hoe alles moest beginnen (zie elders op dit blog). Het gaat niet écht ergens over. Het zijn overpeinzingen van Verbogt die samen een boek vormen.

Fragment

Lin gaf ook licht. Later keerde ze terug in vrouwen met wie ik een relatie kreeg die meestal niet lang duurde. Ik zocht Lin in hen. Natuurlijk! Ik vroeg me af waarom, wat wist ik van haar? Niets, alleen wat ze opriep. Wat het was? Helderheid, plezier dat de diepte in ging.
Misschien is het zo dat je bij wie je bent, iemand bedenkt, ja, ik weet het zeker, iemand die de ander is. En iedereen die op je pad komt moet bij de horen, op wat voor manier dan ook, anders hoeft het niet, anders kun je er niet mee omgaan. De ander is wie je bent en wie je niet bent, maar wel zou moeten zijn. De balans in je leven. Ik weet het zeker. Het is de aantrekkingskracht die sommige mensen op je uitoefenen. De ander bepaalt die aantrekkingskracht. Lin is mijn ander.

image - 2020-04-15T202954.752

Thomas Verbogt

Titel: Als de winter voorbij is
Schrijver: Thomas Verbogt
Uitgever: Nieuw Amsterdam
isbn: 9789046819326

 

 

De dood van Murat Idrissi – Tommy Wieringa

image - 2020-04-14T153750.336

Volgens Lily

In slechts 126 pagina’s weet Tommy Wieringa een prachtig maar ook schrijnend verhaal neer te zetten van twee Nederlands-Marokkaanse vriendinnen die in een hororverhaal terechtkomen tijdens hun vakantie in Marokko. De dood van Murat Idrissi is een verhaal over migratie. Het leest als en spannend verhaal, je voelt aankomen dat dit verhaal niet goed af kan lopen.

‘Ze hebben ons nodig,’ zei hij. ‘We horen elkaar te helpen, toch?’
Sinds wanneer is hij hiermee bezig? was het enige wat Ilham dacht.

De twee vriendinnen wordt gevraagd om Murat Idrissi in hun auto mee te nemen van Marokko naar Nederland, voor een beter leven. Maar in Nederland komt Murat nooit aan.

Nouredinne zou zich binnen afzienbare tijd van zijn vrienden ontdoen, wist ze, een zachte geleidelijke breuk, oevers die zich van elkaar verwijderden. Dat zou zijn assimilatieproces voltooien.

Dit boek was genomineerd voor de Man Booker International Prize. Een aanrader!

Fragment

‘Toer!’ stamelt ze. ‘Dat waren ze, daar! Daar zijn ze, daar…’ Ze wijst, nog net zien ze de achterkant van de Polo verdwijnen op de oprit naar de snelweg.
Ze rennen naar de auto, de stuwende wanhoop – ze moeten ze inhalen, het is hun enige kans.
De rotonde, de afslag, ze schieten de snelweg weer op. Een touringcar stoot dieselwolken uit, ze kunnen er niet langs. Dan duikt Thouraya met een scherpe zwenking in de krappe ruimte tussen twee auto’s op de linkerrijbaan. Ze hebben de krachtigste motor van de twee, de Audi kan 280, maar het verkeer is onrustig. De kustweg heeft de ene afslag na de andere, de snelheidsverschillen zijn groot. De jongens kunnen, als zij het waren, willekeurig welke afslag nemen en dan zijn ze hen voorgoed kwijt.
Tien kilometer, twintig kilometer. Fuengirola ligt allang achter ze, de twee snelwegen voegen zich weer aaneen. Ze begrijpen dat het hopeloos is, ze zullen de jongens nooit terugvinden. Het land is eindeloos groot en de wegen waaieren in alle richtingen uit.
‘Ik weet zeker dat ik hem zag,’ zegt Ilham kleintjes.
Nog voor 450 kilomter brandstof hebben ze. Nog 2250 kilometer moeten ze.

Titel: De dood van Murat Idrissi
Schrijver: Tommy Wieringa
Uitgever: Hollands Diep
isbn: 9789048852659