De voorlezer van 6:27 – Jean-Paul Didierlaurent

image (41)

Volgens Lily

Met De voorlezer van 6:27 schreef Jean-Paul Didierlaurent zijn debuutroman. Een fantastisch klein verhaal over Guylain Vignolles die een onopvallend en eenzaam bestaan leidt samen met zijn goudvis. Voor zijn merkwaardige beroep durft hij niet uit te komen (zelfs zijn moeder weet niet wat hij exact doet). Maar achter de stille buitenkant van Guylain gaat een passie schuil: die voor boeken en voor lezen. In de trein van 6:27 die hem dagelijks naar zijn werk brengt, leest hij willekeurige passages voor en daar genieten veel passagiers van mee. Zo’n verhaal zet hem op het spoor van een vrouw die hij koste wat het kost in het echt wil ontmoeten. Het verhaal eindigt met een fantastisch plot. Ik heb vooral genoten van de stukken waarin hij voorleest in een bejaardentehuis, hilarisch!

Een zwerm omaatjes streek neer op de stoep, zodra ze hem in het oog kregen, en fladderden klapperend met al hun loszittende gebitjes vrolijk tsjilpend om hem heen. Hij zou er zijn hoofdpijn bijna van vergeten.

De voorlezer van 6:27 is werkelijk een magisch verhaal, heb niet eerder een boek gelezen dat hier op lijkt, volstrekt uniek. In het begin heb je nog even zoiets van waar gaat dit verhaal naartoe, maar in de loop van het boek wordt het verhaal steviger en lees je het in één ruk uit (het heeft ook maar 183 bladzijdes). Waarom het overal vergeleken wordt met Amélie, snap ik niet, omdat het ook Frans is? Zeker een aanrader!

Fragment

‘Tien volle minuten al klonk de stem van Yvonne Pinchard in de oren van de priester. Het sierlijk bewerkte roostertje waarachter pater Duchaussoy zat was machteloos tegenover de onophoudelijke stroom gefluisterde zinnen die in grote golven lettergrepen en woorden van de ene naar de andere kant van de biechtstol spoelden. Haar dreinerige stemgeluid was zwanger van spijt en berouw. Van tijd tot tijd mompelde de geestelijke een bemoedigend en discreet ‘ja’. Na tientallen jaren in het priesterambt had hij de biecht afnemen tot een kunst verheven en wist hij zijn biechtelingen zonder ze ooit in de rede te vallen aan te sporen door te gaan. Zachtjes over de gloeiende kolen blazen, de zonde oprakelen tot de boetedoening volgde. Ze nooit met zelfs maar een vermoeden van vergeving tegemoetkomen. Nee, ze tot het bittere eind laten doorgaan, tot ze uiteindelijk zelf bezweken onder de last van hun eigen berouw. De vlotte start van haar biecht ten spijt, had Yvonne Pinchard nog zeker vijf minuten nodig om haar ziel te ontlasten. Met zijn rug tegen de achterwand geleund, onderdrukte de man van het geloof de zoveelste geeuw, terwijl zijn maag rommelend protesteerde. De oude geestelijke had honger. In zijn eerste jaren als priester had hij geleerd op de avond van de biecht niet meer dan een sobere maaltijd te nuttigen. Meestal stelde hij zich tevreden met een eenvoudige salade gevolgd door fruit dat in dat seizoen toevallig voorhanden was. Niet meer eten dan strikt noodzakelijk was en ruimte houden voor de rest. De last van de zonde was geen loze metafoor. O god nee! Twee uur biechtwake konden je evenzeer verzadigen als een communiebanket. Een gootsteenafvoer, dat was hij, als hij samen met God opgesloten zat in die krappe ruimte. Een afvoer, niet meer en niet minder, een sifon die met zijn metalen hals al het vuil van de wereld moest verzwelgen.’

image (42)

Titel: De voorlezer van 6:27
Schrijver: Jean-Paul Didierlaurent
Uitgever: Xander
isbn: 9789401602921

Portret van een man – Jens Christian Grøndahl

image (39)

Volgens Lily

Enige tijd geleden lazen we met mijn leesclub in Utrecht het boek Vaak ben ik gelukkig van de Deense schrijver Jens Christian Grøndahl, een fantastisch boek, vooral omdat de hoofdpersoon een vrouw is, en de schrijver dus een man. Nu gebeurt dit natuurlijk vaker, maar Grøndahl doet dit zo waanzinnig goed, dat je je bijna niet kunt voorstellen dat een man dit verhaal geschreven heeft. Bij het lezen over de achtergrond van deze schrijver werd meerdere malen het boek Portret van een man genoemd als zijnde een van de beste boeken van Grøndahl. Dat maakte nieuwsgierig!
Persoonlijk vond ik Vaak ben ik gelukkig een makkelijker boek om te lezen, maar ook Portret van een man is weer een fantastisch boek . De hoofdpersoon blikt terug op zijn leven aan de hand van de vrouwen die daarin een belangrijke en vormende rol hebben gespeeld. Na Lisbeth, komt Erika, komt Maria, komt Benedicte… En bij iedere vrouw weet je: ook dit gaat voorbij. Toch beschrijft Grøndahl al deze episodes uit het leven van de hoofdpersoon met de juist pen, waarmee je een goed beeld krijgt. Portret van een man is een roman over de vergankelijkheid van de tijd en de hang naar een nóg voller, nóg rijker en mooier leven. En waar eindigt dit dan vraag je je gaandeweg af…. Het boek bevat fantastische beschrijvingen over het belang van kunst, literatuur en muziek in het leven. En dat sprak mij natuurlijk enorm aan. Een aanrader!

Fragment

Ik was gefascineerd door de grote rotsblokken die tussen de sparren lagen: manshoog begroeid met mos. Ik trok haar mee door het kreupelhout, we liepen om het ene granietblok na het andere heen. Iets aan hun massieve, onverplaatsbare zijn hield me gevangen. Het gespikkelde patroon van kortstmossen deed me denken aan hagedissenruggen en dat zei ik tegen haar. Ze deed haar best om te glimlachen. ‘Kom nou,’ zei ze, ‘het zijn gewoon stenen!’
Ik keek haar in de ogen, bijna boos. Nee, het waren niet gewoon stenen. Net zoals de aarde een dampkring had van zuurstof waarvan alle leven afhankelijk was, had het menselijk leven ook een dampkring. Die heette fantasie of voorstellingsvermogen en net als van zuurstof waren wij daarvan afhankelijk om te kunnen ademen, maar dan in geestelijke zin. Sceptici hadden gelijk als ze zeiden dat de liefde een product was van de fantasie, omdat ze opzichzelfstaand, buiten ons bewustzijn, niet bestond, maar ze vergisten zich als ze de conclusie trokken dat de liefde daarom kon worden afgedaan als illusie. Want alles wat voor mensen belangrijk was, wat meer was dan puur overleven, alles wat ons van de dieren onderscheidde, bestond slechts dankzij ons voorstellingsvermogen…

image (40).png

Jens Christian Grøndahl

Titel: Portret van een man

Schrijver: Jens Christian Grøndahl

Uitgeverij: Meulenhoff

isbn: 9789029090438

Een ongewoon huwelijk – Tayari Jones

image (37)

Volgens Lily

Hoe is het als je net een jaar getrouwd bent, en je man onterecht voor 12 jaar naar de gevangenis wordt gestuurd? Kan je huwelijk dit overleven? Of ken je elkaar dan nog niet goed genoeg en ga je verder met je eigen leven? Dit dilemma komt aan de orde in Een ongewoon huwelijk, een fantastisch boek van Tayari Jones. Het verhaal speelt zich af in de zwarte gemeenschap in Amerika. Roy en Celestial worden door een wederzijdse vriend aan elkaar voorgesteld en trouwen. Maar al snel wordt Roy verdacht van een verkrachtingszaak. Hij heeft het niet gedaan weet Celestial (wrong time, wrong place), maar Roy wordt toch veroordeeld. Er volgt een briefwisseling die je deel maakt van de problemen van een lange afstandsrelatie. Hoe gaan beiden (en hun familie) om met dit gegeven.

Het boek werd in Amerika direct bij uitbrengen een groot succes vooral omdat zowel Oprah Winfrey als Barack Obama het aanprezen. Zou het ook zo goed gescoord hebben als deze iconen zich er niet achter hadden geschaard? Het boek begint als een aanklacht tegen het falende Amerikaanse rechtssysteem, maar is toch uiteindelijk een schrijnend liefdesverhaal.

Het verhaal zit uiterst geraffineerd in elkaar. Als lezer weet je sommige dingen al voordat het beschreven wordt. Het spelen met de tijd doet Jones fantastisch in dit boek. Hoewel het begin van het boek je direct bij de lurven grijpt, wordt het einde iets taaier. Maar al met al toch een absolute aanrader!

Het motto voorin het boek geeft zo goed weer waar het verhaal over gaat:

Wat er gebeurt, is niet van jou. Het gaat jou slechts voor de helft aan. Het is niet van jou. Niet alleen van jou

-claudia rankine-

Fragment

Lieve Roy,
Ik schrijf deze brief aan de keukentafel. Ik ben alleen op een manier die meer is dan het simpele gegeven dat is de enige levende ziel ben binnen deze muren. Tot nu toe dacht ik dat ik wist wat wel en wat niet mogelijk was. Misschien is dat de ware betekenis van onschuld, dat je je geen enkele voorstelling kunt maken van pijn en verdriet in de toekomst. Als er iets gebeurt wat al het denkbare overstijgt, verander je daardoor. Het lijkt op het verschil tussen een rauw ei en een gebakken ei. Het is hetzelfde, maar toch totaal anders. Beter dan zo kan ik het niet uitlggen. Ik kijk in de spiegel en ik weet dat ik het ben, maar ik herken mezelf niet.
Soms is het al te vermoeiend voor me om simpelweg het huis binnen te gaan. Ik probeer mezelf tot rede te brengen, eraan te denken dat ik hier eerder alleen heb gewoond. Toen ging ik niet dood aan alleen slapen en dat zal ook nu niet gebeuren. Maar dit is wat verlies mij heeft geleerd over de liefde. Ons huis is niet zomaar leeg, ons huis is leeggehaald. Liefde neemt ruimte in in je leven, maakt plaats voor zichzelf in je bed. Onzichtbaar nestelt het gevoel zich in je lichaam, stroomt het door al je bloedvaten en klopt het in je hart. Als het verdwenen is, klopt er niets meer.
Voordat ik jou leerde kennen, was ik niet eenzaam, maar nu ben ik zo eenzaam dat ik tegen de muren praat en tegen het plafond zing.
Ze zeiden dat je minstens een maand geen mails mag ontvangen. Toch zal ik je elke avond schrijven.
    De jouwe,
    Celestial

image (38)

Tayari Jones

Titel: Een ongewoon huwelijk
Schrijver: Tayari Jones
Uitgever: HarperCollins
isbn: 9789402730005

Dubbel zes – Daphne Deckers

image (16)

Volgens Lily

Toch grappig hoe dat werkt. Ik volg Daphne Deckers op Instagram en ben was dus al  maanden voorbereid op de komst van Dubbel Zes. Dus toen het verscheen, wilde ik het lezen ook. En tijdens een paar dagen vakantie in Griekenland heb ik het inderdaad in één ruk uitgelezen. Want het is een pageturner, absoluut. Het staat vol vermakelijke oneliners.

‘O, die gast is niet te doen,’ giert Vinnie. ‘Hij is het schoolvoorbeeld van een gamba: een lekker lijf, maar die kop moet eraf.’

Leuk zijn de cursief gedrukte stukken die de gedachten van hoofdpersoon Annabel weergeven. Het eerste deel leest heerlijk weg met een leuk verhaal. Maar het tweede deel blijft maar gaan, en gaan, zodat je op een gegeven moment een overkill aan situaties leest, het lijkt maar niet op te houden. Kortom, het boek had van mij 100 misschien wel 200 pagina’s dunner gemogen. Maar Deckers kan schrijven, anders verkoop je natuurlijk geen 1,3 miljoen boeken, en dat zal nog wel meer worden na Dubbel Zes. Want het is een boek voor een groot publiek.

Fragment

Zelfs Antoinette, die haar leven zo strak in de hand lijkt te hebben, worstelt geregeld met het thuisfront. Vanaf mijn werkplek hoor ik haar bijna iedere dag wel ’n keer ruziemaken aan de telefoon; soms met de lagere school van haar zoon (‘Nee, onze Laurenz – met een z, ja – ís niet lui, hij is handelingsverlegen!’) maar meestal met haar man Charlie, over alles wat-ie nog niet van ‘het lijstje’ heeft gedaan, of sowieso niet van plan was te doen. De rest van de redactie lijkt het niet te horen of ze zijn er inmiddels aan gewend, een beetje zoals het hinderlijke tikken van een klok dat je na verloop van tijd leert negeren. Zo ver ben ik nog niet.
Toen Antoinette de hoorn laatst weer eens op de haak had gegooid en driftig in zichzelf mompelend uit haar kantoortje kwam lopen, zag ze dat ik – als enige – met grote ogen naar haar keek. In het voorbijgaan hield ze even haar pas in, en zei: ‘Je moet maar zo denken, Annabel: ruziemaken is gratis, maar scheiden kost geld.’ Daar was ik even stil van. Hoe anders was mijn leven geweest als Aernout die memo had gehad?

image (17)

Titel: Dubbel zes
Schrijver: Daphne Deckers
Uitgever: The house of books
isbn: 9789044350180

Familie – Philip Teir

image (14)

Volgens Lily

Familie van Philip Teir begint al goed:

De eerste fout die Max en Katriina die winter maakten – en er zouden er in de aanloop naar hun scheiding nog vele volgen – was de hamster van de kleinkinderen invriezen.

Een zin die direct je aandacht heeft. Hoe komen die hamsters in de vriezer en wat zijn die fouten dan die tot hun scheiding hebben geleid? Aan de andere kant is het ook jammer dat je al weet dat Max en Katriina gaan scheiden. Want als je het boek leest, denk je soms nog, hier kunnen ze ook best wel weer uitkomen. Eigenlijk hoop je dat, maar het gebeurt niet, je voelt het misgaan en je weet de afloop.

Het boek van de Fins-Zweedse auteur Philip Teir wordt aangekondigd als het Europese antwoord op Jonathan Franzen. Eerst weerhield het me er even van om dan Familie te gaan lezen, want ik ben geen fan van Franzen. In zijn boeken sleept het verhaal zich voort maar heeft geen duidelijk doel of eind. En inderdaad, ook Familie is een verhaal dat ergens begint en ook ergens weer ophoudt zonder dat je weet wat voor gevolgen sommige verhaallijnen hebben. Enigszins frustrerend. Er is het verhaal van Max, van zijn vrouw Katriina, en hun dochters Helen en tenslotte Eva die in Londen woont. Maar toch is het verhaal mooi. Ook leuk dat het zich in Finland afspeelt, daar lees je normaliter niet vaak over. “Een herkenbaar verhaal over een midlifecrisis onder verwende mensen uit de middenklasse” zegt de recensie van The Times, en daar ben ik het helemaal mee eens!

Fragment

Het drong tot Helen door dat Christian de bedoeling van de avond totaal niet begrepen had. Hij had niet ingezien dat Marit hier was met Michael, dat het hele etentje slechts een voorwendsel was om buiten de school met hem af te spreken. Maar Christians aandacht was volledig gericht op Michael. Helen vond hem nog erger dan de meisjes op school, zo volkomen in beslag genomen als hij was door deze vreemde man die opeens bij hen thuis zat en geïnteresseerd was in al zijn verhalen en zijn oude platen.
Zo had Helen hem lang niet gezien. Meestal was hij de gereserveerde en fatsoenlijke man, die als eerste van het gezelschap ophield met drinken, die een beetje saai maar correct was, die de kinderen naar bed bracht en de avond rustig beëindigde. Nu schonk hij Marit en Michael bij zodra hun wijnglas leeg was, en Helen dacht: wat als het aan mij ligt? Wat als ik degene ben die hem saai maakt?

image (15)

Titel: Familie
Schrijver: Philip Teir
Uitgever: Ambo Anthos
isbn: 9789026331947

Drie dingen over Elsie – Joanna Cannon

image (12).png

Volgens Lily

Joanna Cannon (psychiater) werd bekend met haar boek Het probleem met bokken en schapen. In Drie dingen over Elsie staat het onderwerp dementie centraal. Er ontvouwt zich een prachtig verhaal over de 84-jarige Florence die in verzorgingstehuis Cherry Tree zit en daar van alles meemaakt, samen met haar hartsvriendin Elsie. Een ‘vriend’ uit een ver verleden komt ook in Cherry Tree wonen en vanaf dat moment is Florence onrustig en zoekt ze naar gerechtigheid. Maar in hoeverre bepaalt haar dementie de gebeurtenissen? De afloop van het verhaal is verrassend en mooi (zal het dan ook niet verklappen).

Ik probeerde dit aan Jack uit te leggen. Ik probeerde hem uit te leggen dat herinneringen soms niet herinnerd willen worden. Dat ze, in de uithoeken van je geest, achter alle andere herinneringen wegduiken en onvindbaar proberen te blijven.

Hoewel het verhaal goed in elkaar steekt, is de schrijfstijl van Cannon hier een daar niet helemaal top. Je verwacht op sommige plekken in zinnen andere woorden en ook het verloop van het verhaal is hier en daar wat vreemd. Er zitten wel veel mooie zinnen in, vooral bezien vanuit Florence, iemand die op leeftijd is en al veel heeft meegemaakt.

Dat is het probleem met begrafenissen als je zo oud wordt. Het grootste deel van de gastenlijst is je net een stapje voor geweest.

Dit boek is zeker een aanrader wanneer je met dementie in je omgeving te maken hebt.

Fragment

Maar het is toch geen misdaad om met een duif te praten? Net zomin als het een misdaad is om de traptreden een voor een te nemen? Of om soms te vergeten de gordijnen dicht te doen? Mensen vellen zo snel een oordeel. Om te beginnen die vrouw van de sociale dienst. Rond, bleek, veel te veel te melden voor slechts één kantje A4. Degene die de bal aan het rollen bracht om mij hier in Cherry Tree onder te brengen.
‘U hebt een probleempje met uw ADL-tjes, mevrouw Claybourne,’ zei ze. Uw activiteiten voor het dagelijks leven. 
Ze wist helemaal niet wat mijn activiteiten voor het dagelijks leven waren. Ze kende me niet eens. Dat wildvreemde mens kwam op een ochtend gewoon mijn woonkamer binnenstormen en beschuldigde me van allerlei dingen.
‘U kunt niet bij uw tenen, ‘ zei ze.
‘En wat heb ik daar beneden te zoeken?’
‘U kunt uw knopen niet dichtmaken’.
‘Marks & Spencer biedt een ruim assortiment aan kleding zonder dat er een knoop te bekennen is,’ zei ze.
De klok tikte in de hoek van de kamer en vergrootte de afstand tussen ons. Ze wierp een blik op de klok en keek weer weg.
Ze knipperde een paar keer met haar ogen en zei: ‘Daar gaat het niet om, mevrouw Claybourne. We moeten er zeker van zijn dat er goed voor u gezorgd wordt. We willen alleen maar het beste voor u.’
‘Willen we dat?’ vroeg ik.
Ze deden er niet lang over om mijn leven met de grond gelijk te maken. Ik had er tachtig jaar over gedaan om het op te bouwen, maar binnen een paar weken maakten ze het klein genoeg om in een manilla envelop te steken en mee te nemen naar vergaderingen. Ze ontvoerden het. Ze pakten het van me af toen ik dat het minst verwachtte, toen ik dacht dat ik mezelf in mijn ouderdom kon verschuilen en met rust gelaten zou worden.

image (13)

Titel: Drie dingen over Elsie
Schrijver: Joanna Cannon
Uitgever: Orlando
isbn: 9789492086907

Grillroom Jeruzalem – P.F. Thomése

image (9).png

Volgens Lily

Eind 2010 reisde P.F. Thomése door Israël en de Palestijnse gebieden op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook in gezelschap van Antoine Bodar, Rosita Steenbeek en Jan Siebelink. Wat Thomése daar meemaakte beschrijft hij in zijn fantastische boek Grillroom Jeruzalem. Volgens recensent Arjan Fortuin van het NRC de beste roman van 2010. Het boek hangt aan elkaar van fantastische zinnen en passages. Neem alleen de openingszin al:

Op het vliegveld Ben Gurion loop ik Frans Weisz tegen het lijf, wat mij het gevoel geeft dat Israël nog net binnen de grachtengordel valt.

De zotheid van de troosteloe situatie aldaar weet Thomése magnifique te omschrijven en hij legt daarmee de vinger op de zere plek. Het werd voor hem een onvergetelijke ervaring.

Heimwee naar de plek waar je al bent – dan kom je pas echt nooit meer thuis.

Ook het gezelschap waarmee Thomése de reis maakte, wordt mooi neergezet.

Rosita komt de trap af schrijden, en ik denk: uit welke film komt dit ook al weer? Dat heeft ze nu eenmaal over zich, nog steeds after all these years.

Heb je dit boek nog niet gelezen? Zeker doen!

Fragment

Het graf van Yasser Arafat maakt veel goed. Een topgraf. Hier ligt een held, een winnaar, een kampioen, een staatsman, een koning der mensen. Dit graf straalt succes uit en vooruit: daadkracht. Hier ligt een overledene die van aanpakken weet. Nergens merk je iets van het zwerfvuil, de rotzooi, de troep, die in deze streken normaal gesproken meteen aangeeft of je je op Arabisch territorium bevindt. De memorial site ademt iets internationaals, iets wat je herkent van vliegvelden, veradercentra en crematoria. Zuiver glas en steen, in strakke geometrische patronen neergezet. Zakelijk en onverbiddellijk. De ontwerpers hebben zorgvldig vermeden om ook maar iets te laten lijken op een menselijke vorm. Menselijk is zwak, dat moeten we niet hebben. Mensen gaan dood en Arafat, zoals van rechts naar links valt te lezen, leeft voor eeuwig.
Iedereen weet natuurlijk dat Yasser geen lekkere jongen is geweest. Maar wie is dat wel? Goede mensen, daar lezen ze hier over in de Bijbel, de Torah, de Koran. Maar om God zijn zin gedaan te krijgen, moet je wel een rotzak worden. Dat is de oosterse paradox. Het goede ligt hier achter het kwade verborgen Je kunt er alleen maar bij als je vuile handen maakt.

Zoals bij alle paradoxen wordt ook hier het probleem veroorzaakt door een verkeerde vraagstelling, maar ga dat die lui maar eens uitleggen. Ga een gelovige maar eens uitleggen, dat wat hij gelooft in het echt gewoon verzonnen is. Ik zou het mijn reisgenoten niet eens aan hun verstand kunnen brengen – laat staan een volk, laat staan twee volken. Onbegonnen werk. We zullen ze in hun waan moeten laten. Halleluja, hatsikidee, amen. Arrivederci, goodbye.

Titel: Grillroom Jeruzalem
Schrijver: P.F. Thomése
Uitgever: Contact
isbn: 9789025436810