Verloren in Napels – Heddi Goodrich

Volgens Lily

Als ik ergens naar toe ga op vakantie vind ik het leuk om daar een boek te lezen dat zich in de omgeving afspeelt. Afgelopen maand ging ik (eindelijk een keer) naar Napels in Italië. Op mijn to-read-lijstje stond al Verloren in Napels van Heddi Goodrich. Dus die was snel ingepakt.

Verloren in Napels begon in een stijl die me in eerste instantie niet aansprak, teveel bijvoeglijke voornaamwoorden storen me altijd. Maar óf het verhaal slokte me daarna op zodat ik het niet meer merkte, óf ze werden minder gebruikt. In ieder geval heb ik het boek verder in één ruk uitgelezen. Een mooi verhaal over de Amerikaanse Heddi die als uitwisselingsstudent naar Napels komt en blijft hangen en daar Pietro (van het Italiaanse platteland) ontmoet met wie ze een onstuimige relatie begint, alleen zoals jonge mensen dat kunnen: ze zweren voor altijd bijelkaar te blijven. En de derde hoofdpersoon is het chaotische Napels zelf.

Iedereen barstte in lachen uit, en ik toverde ook een solidair lachje tevoorschijn. Pietro lachte mee, tot hij zijn sierlijke vingers nadenkend om zijn mond vouwde en zijn ogen recht op mij richtte.


Het boek is opgebouwd uit mailtjes van Heddi aan Pietro en vice versa die zich in een latere tijd afspelen dan het verhaal van hun studententijd in Napels dat wordt beschreven. Dat geeft een mooi effect aan het verhaal. Sommige dingen weet je als lezer al terwijl het zich nog moet afspelen. Zeer goed gedaan door Goodrich.
De overige personages in het boek komen er echter bekaaid af. Af en toe wordt er iets over de vriendenkring geschreven maar geen enkel karakter wordt verder uitgediept, maar ja, om hen gaat het ook niet.

Ondertussen lees je over het Quartieri Spagnoli, de oudste volkswijk in Napels waar Heddi en Pietro wonen en studeren. Luidruchtig, rommelig, veel was, veel hitte en stank. Ook de plek waar je de toegang vindt tot Napoli Sotterranea, een ondergronds netwerk van tunnels en catacomben. Leuk wanneer je zelf in Napels rondloopt.

Er groeide niet één boom in de Quartieri Spagnoli en er was ook niet veel licht waaraan je de wisseling van de seizoenen kon aflezen. Die overgang merkte je vooral aan het feit dat de meloenen bij de groenteboer ineens plaatsmaakten voor pompoenen…

Alleen, gaat dit verhaal nou echt over Heddi de schrijfster of niet? Waarom geef je de hoofdpersoon dezelfde naam als je ook beweert dat het een fictief verhaal betreft? En dan niet alleen de naam, nee ook het feit dat hoofdpersoon Heddi naar Nieuw-Zeeland verhuist, 2 kinderen krijgt enz., net als de schrijfster. Maar goed, dat buiten beschouwing gelaten is het zeker een aanrader! Ook als je niet naar Napels gaat 😉

Fragment

Van: tectonic@tin.it
Aan: heddi@yahoo.com
Verzonden: 22 november

Ik besef dat je liever zou horen dat ik dood was. Maar ik leef nog – nog net. Ik verwacht geen antwoord en ik zal je niet vaker mailen. Het is alleen zo dat ik je nu al bijna vier jaar iets wil laten weten. Ik zou je een brief van minstens honderd kantjes moeten schrijven om te proberen alles uit te leggen. Dat zou me nooit lukken. Ik zal je ook nu geen verklaring geven.
Ik ben een sukkel, ik heb altijd vertrouwd op mijn intuïtie, en die is vals, bedrieglijk, onbenullig. Maar ik heb een paar jaar geleden de grootste fout van mijn leven gemaakt – onherstelbaar, onverklaarbaar, onvoorstelbaar. Een tijdlang heb ik mezelf wijsgemaakt (en soms doe ik dat nog steeds) dat ik heb gedaan wat mijn hoofd, mijn intuïtie me ingaf… en misschien was het inderdaad de juiste beslissing, maar het heeft wel mijn leven verpest. Dat wilde ik je gewoon vertellen. Want je hebt het recht te weten dat ik telkens als ik aan tafel zit de neiging heb om mezelf met het bestek een oog uit te steken.
Ik hoop van harte dat dit je een voldaan lachje kan ontfutselen, net zoals ik hoop dat onze tijd samen voor jou alleen maar een vervelende herinnering is, en niet een of ander trauma. Het enige wat ik wil is dat mijn leven snel voorbij zal zijn, dat ik reïncarneer in iemand die beter of iets wat beter is dan mijn huidige ik, en dat ik je dan misschien nog eens tegenkom op een vliegveld in Stockholm of Buenos Aires.

Je hoeft me niet te vergeven, te antwoorden of verdrietig te worden.
Wees gelukkig, krijg kinderen, schrijf boeken, neem cassettebandjes op, maak een heleboel foto’s… zo zie ik jou altijd graag voor me. En als je kunt en wilt, denk dan ook af en toe nog eens aan mij.
p.

Napels

Titel: Verloren in Napels
Schrijver: Heddi Goodrich
Uitgever: Wereldbibliotheek
isbn: 9789028427914