Die laatste zomer – Tatiana de Rosnay

de_laatste_zomer_ddc

Volgens Lily

Ik ben geloof ik de enige die Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay nog niet heeft gelezen, terwijl ik het wel in de boekenkast heb staan. Hoe komt het dat een boek je soms niet aanspreekt? Misschien omdat het tijdens de oorlog speelt… Toen Die laatste zomer, ook van De Rosnay laatst in mijn straatbieb stond, heb ik hem er direct uitgepakt en in mijn vakantiekoffer gedaan. Dit verhaal (dat niet tijdens de oorlog speelt) gaat in beginsel over een broer en een zus die terugkeren naar de plek waar ze vroeger vaak vakantie vierden, toen hun moeder nog leefde. Langzaamaan onrafelen zich allerlei familiegeheimen. Het hele verhaal speelt zich af op diverse plekken in Frankrijk, leuk is dat. Een heerlijke pageturner, goed geschreven en zeker een aanrader. De Rosnay, die zelf van Russich-Frans-Engelse afkomst is, heeft een grote erfenis aan fantasie meegekregen, die volgens haar de basis van haar schrijverschap is. En dat vindt ze een grote rijkdom. Misschien toch Sarah maar eens uit de kast halen…

Fragment

Mélanies kleine, fijne handen aan het stuurwiel. Eén ring maar, aan haar rechterhand, een eenvoudige, brede gouden ring die van hun moeder was geweest. Het verkeer voor hen uit stokte toen ze in de buurt van Angers kwamen, op hun weg terug naar Parijs. Ze zouden op den duur waarschijnlijk in een gigantische file terechtkomen, dacht hij, en zijn longen snakten naar een sigaret.

Na een lange stilte begon Mélanie te spreken.

‘Antoine, er is iets wat ik je moet vertellen.’

Haar stem klonk zo gespannen dat hij zich snel naar haar toe wendde. Haar ogen waren op de weg gericht, maar hij zag dat haar kaken enigszins gespannen waren. Ze zweeg weer.

‘Vertel het me maar, ‘ zei hij zacht. ‘Maak je geen zorgen.

Haar knokkels waren wit, zag hij. Zijn hart begon iets sneller te slaan.

‘Ik heb er de hele dag mee rondgelopen,’ zei ze gejaagd. ‘Gisteravond, in het hotel, schoot me iets te binnen. Iets over…’

Op pagina 232/233 staat een mooi gedicht:

Zet stil die klokken. Telefoon eruit. 
Verbied de honden hun banaal geluid. 
Sluit de piano's, roep met stille trom
de laatste tocht van deze dode om.

Ze was mijn Noord, mijn Zuid, mijn West en Oost, 
ze was al mijn verdriet en al mijn troost, 
mijn nacht, mijn middag, mijn gesprek, mijn lied, 
voor altijd, dacht ik. Maar zo was het niet.

Laat in de sterren kortsluiting ontstaan, 
maak ook de zon onklaar. Begraaf de maan. 
Giet leeg die oceaan en kap het woud: 
niets deugt meer, nu ze niet meer van me houdt.

uit: Funeral blues – W.H. Auden (vertaling Willem Wilmink)

Titel: Die laatste zomer
Schrijver: Tatiana de Rosnay
Uitgever: ambo|anthos
isbn: 9789026332425

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s