Het beste van Adam Sharp – Graeme Simsion

Volgens Lily

Jaren geleden las ik Het Rosie Project van Graeme Simsion. Wat een verfrissend boek was dat! Afgelopen week zag ik in een bak met afgeprijsde boeken Het beste van Adam Sharp liggen, ook van Simsion. En ook dit is weer een lekker vlot geschreven verhaal.

Ik had de bijnaam Seagull gekregen, naar de mop dat consultants net zeemeeuwen zijn: ze komen aanvliegen, krijsen wild en maken een hoop heisa, schijten iedereen onder en vliegen dan weer weg.

Adam Sharp is een man van 49 die, toen hij 26 jaar was als IT-consultant diverse opdrachten in het buitenland heeft gedaan, waaronder enkele maanden in Melbourne. Daar ontmoet hij Angelina, een 21-jarige soapactrice. Ze krijgen een relatie maar Adam reist toch verder naar zijn volgende bestemming. Ruim 20 jaar later krijgt hij ineens een mail van Angelina. Ze zoekt weer voorzichtig contact. Waarom, vraagt Adam zich af. Uiteindelijk gaat hij in op een uitnodiging van Angelina en haar man om voor een week naar Frankrijk te komen. En dan begint het gedonder pas echt.

‘Dit klinkt vast heel genant en oppervlakkig, maar toen ik vijfenveertig werd, zei ik tegen mijn moeder: “Ze zeggen dat vrouwen na hun vijfenveertigste verdwijnen,” en toen zei mijn moeder: “Onzin. Je verdwijnt helemaal niet. Mannen zien je alleen niet meer staan.”‘

Het einde van het boek is een beetje langdradig, blijven ze nou wel of niet bijelkaar. Dat had wel iets korter gekund en het wordt hier en daar ook wat ongeloofwaardig. Wat wel ontzettend leuk is, is de playlist achterin. In het boek komt veel muziek voor omdat Adam graag piano speelt (zie ook de cover van het boek). Muziek speelt ook een belangrijke rol in de liefde tussen Adam en Angelina. Het was heerlijk om met oortjes in naar de muziek uit de playlist te luisteren en tegelijk het boek te lezen.

Fragment

Het perron stond vol mensen die wilden instappen. Het eerste wat ik opving was haar parfum, de geur die ik op twintig passen afstand kon herkennen. Toen stapte de man die voor me stond opzij, en daar stond ze.
Ze was wel veranderd. Haar lippen waren minder vol, haar jukbeenderen geprononceerder, en ze was slanker, eleganter. Haar haar, nog hetzelfde donkerbruin, was korter, zoals ik al op haar Skype-foto had gezien. Ze droeg een zonnebril, een wit topje met abstracte print, een kort jasje, lichtblauwe spijkerbroek, schoenen met hoge hakken en ringen met grote stenen om haar middel- en wijsvingers, die peziger waren dan ik me herinnerde.
We bleven allebei staan en namen elkaar zwijgend op. De menigte dunde uit en de trein reed weg en liet ons alleen achter. Ik wist twee dingen zeker, zonder enige twijfel. Ten eerste dat het de juiste keuze was geweest om haar weer op te zoeken, wat de prijs ook was en wat er ook zou gebeuren. Het was weer net als in Shanksy’s bar, op die avond dat ik ‘I Hope that I Don’t Fall in Love with You’ had gespeeld en haar op me had zien wachten met een Fallen Angel in haar hand, terwijl ze haar zenuwen had proberen te verbergen.
Het tweede wat ik wist, ook al was daar geen enkel bewijs voor – behalve datgene wat er zich zonder woorden tussen ons afspeelde – was dat zij precies hetzelfde voelde en dat niet had verwacht.

Tom Waits
Titel: Het beste van Adam Sharp
Schrijver: Graeme Simsion
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
isbn: 9789024573851

De vlakte – Gerald Murnane

image - 2020-04-14T144943.956

Volgens Lily

Ik had nog nooit van Gerald Murnane gehoord, en toch is hij al jaren in beeld bij de uitreikers van de Nobelprijs voor de literatuur. Murnane is een Australisch auteur die inmiddels tachtig is en zo’n 15 boeken op zijn naam heeft staan. Ik las De vlakte uit 1982 dat in kleine kring als een meesterwerk wordt beschouwd en dit jaar in het Nederlands uitkwam. Een bijzonder boek. Op zich lees je het makkelijk uit, maar waar het nou precies over gaat…

Uit het vooroord: De vlakte is een geest, een bewustzijn, en haar onmetelijkheid is de onmetelijkheid van de verbeelding.

De vlakte gaat over een man die 20 jaar verblijft bij een plainsman thuis om een film te maken over de vlakte. Maar is de vlakte wel te kennen?

Zelden vroeg ik me af welke mening over mij overheerste onder de mensen die glimlachend toekeken als ik onhandig een ouderwetse camera vastgreep en bereidwillig naar een lege plek vóór me staarde.

Murnane schrijft op een bijzondere unieke wijze zijn verhaal. Zoals The New York Time al schreef: ‘Murnanes boeken zijn vreemd en wonderlijk en bijna onmogelijk te beschrijven in een paar zinnen.’ Het boek eindigt met een briefwisseling tussen bewonderaar Teju Cole (Amerikaans schrijver) en Gerald Murnane. Daarin wordt duidelijk hoe Murnanes boeken tot stand komen. Misschien nog wel het duidelijkste stukje in het hele boek.

Fragment

Hij vond veel van wat ik had gezegd schandalig. Ik wist ongetwijfeld dat er nog nooit een film was gemaakt met de vlakte als locatie. Uit mijn voorstel bleek dat ik de meest in het oog springende eigenschappen van de vlakte over het hoofd had gezien. Had ik echt verwacht zo gemakkelijk te vinden wat zoveel anderen nooit hadden gevonden: een zichtbaar equivalent van de vlakte, alsof het om niets meer ging dan een landoppervlak dat zonlicht weerkaatst? En dan was er nog die kwestie van zijn dochter. Dacht ik dat ik, door haar zover te krijgen om tegen een achtergrond van wat weidegronden in de camera te kijken, iets over haar zou ontdekken wat ik zelfs nooit te weten zou komen als ik haar jarenlang met mijn eigen ogen volgde? Niettemin geloofde hij dat ik misschien ooit in staat zou zijn te bepalen wat de moeite waard was om te zien. Als hij voorbijging aan mijn jeugdige begerigheid om eenvoudige gekleurde plaatjes van de vlakte te bekijken, dan wilde hij wel toegeven dat ik althans mijn eigen soort landschap probeerde te ontdekken.

image - 2020-04-14T153216.218

Gerald Murnane

Titel: De vlakte
Schrijver: Gerald Murnane
Uitgever: Signatuur
isbn: 9789056726409

Grote kleine leugens – Liane Moriarty

grote_kleine_leugens_aae

Volgens Lily

Enkele tijd geleden las ik op aanraden van een vriendin Het geheim van mijn man, een boek dat ik op de titel en cover afgaande nooit had gekocht. Maar wat was dat een leuk boek! Dus toen onlangs het tweede boek van de Australische Liane Moriarty, Grote kleine leugens in mijn straatbieb stond, heb ik het er snel uitgepakt en in mijn vakantiekoffer gestopt. En ook dit boek is een pageturner! Vanaf bladzijde 1 weet je dat er een iemand dood is, maar je weet niet wie en ook niet wie het heeft gedaan. Het boek is spannend, grappig, herkenbaar en soms pijnlijk. Grote kleine leugens beschrijft het leven in een Australisch plaatsje ergens aan zee. De jaarlijkse ouderavond eindigt in een grote chaos met een dode. Maar wie en waarom? Een absolute aanrader, zeker voor de vakantie!

Big little lies is inmiddels een succesvolle HBO-serie met o.a. Reese Witherspoon en Nicole Kidman. In de tweede serie gaat ook Meryl Streep meedoen. Toen het boek Grote kleine leugens verscheen kwam het direct op nummer 1 in de VS terecht, dit was nog nooit een andere Australische auteur gelukt.

Fragment

‘Renata Klein heeft ontdekt dat haar dochter Amabella de afgelopen maand het slachtoffer is geweest van systematisch, stiekem pesten,’ zie mevrouw Lipmann zodra Jane tegenover haar had plaatsgenomen. ‘Helaas wil Amabella niet zeggen wat er precies is gebeurd of wie erbij betrokken is. Maar Renata is ervan overtuigd dat Ziggy hiervoor verantwoordelijk is.’

Jane slikte krampachtig. Het was vreemd dat ze toch nog schrok, alsof een idioot optimistisch deel van haar echt had geloofd dat Ziggy in een speciaal klasje voor geniale kinderen zou worden geplaatst.

‘Waaruit bestaat dat…’ Janes stem stokte. Ze schraapte moeizaam haar keel. Ze had het gevoel dat ze een rol moest spelen waarvoor ze niet goed genoeg was toegerust. Haar ouders zouden hierbij moeten zijn. Mensen van dezelfde generatie als mevrouw Lipmann. ‘Waaruit bestaat dat pesten?’

big_little_lies_c58

Titel: Grote kleine leugens
Schrijver: Liane Moriarty
Uitgever: A.W. Bruna
isbn: 9789400506138