David Nicholls – Eerste liefde

image (54)

Volgens Lily

Om maar direct met de deur in huis te vallen: ik hou van David Nicholls. Dat begon toen ik jaren geleden de tv-serie Cold Feet ontdekte, een serie die tegelijk humoristisch als ontroerend was. Nicholls schreef het scenario hiervoor. Ik las al Kicken en Wij (dat momenteel door de BBC wordt bewerkt tot een vierdelige serie) en nu dus Eerste liefde, het nieuwste boek van deze inmiddels bestsellerauteur. Weer zo’n heerlijk dik boek in hardcover. We weten allemaal nog wel hoe dat was, onze eerste liefde en hoe we ons toen voelden. Nicholls weet dit gevoel goed weer te geven. Charlie Lewis valt als een blok voor Fran Fisher. En om bij haar onder de aandacht te blijven gaat hij meedoen aan een Shakespeare-toneelstuk waar zij ook aan meedoet als Julia (van Romeo). Deze creatieve omgeving is eigenlijk niets voor Charlie. Maar hij heeft de hele zomer toch niets anders te doen en hij wil graag het huis uit waar hij alleen met zijn vader woont.

Ik had altijd gedacht dat volwassenen vanaf een jaar of eenentwintig tot hun vijfenzestigste, als ze officieel oud worden, zo’n beetje hetzelfde bleven, en ouders in het bijzonder. Was dat niet de definitie van volwassenheid: een eind aan verandering? Was het niet hun taak om constant te blijven?

Een hele serie aan grappige, onroerende en mooie momenten ontvouwen zich. Het boek leest als een trein. We volgen Fran en Charlie in hun verliefdheid en alles wat je doet als je voor het eerst verliefd bent. En dat het ook eindigt zo’n eerste liefde. De originele titel is Sweet sorrow, wat vertaalt iets als Zoet verdriet betekent. Het een volgt op het ander zou je zeggen, maar vertalingen snap je vaak niet. Maakt ook verder niet uit. Eerste liefde is een heerlijk boek en dus een vette aanrader! 

De breuk had vroeg in het nieuwe jaar plaats – ik vermoed dat zij die ‘over de kerst’ heen had willen tillen, waardoor het besluit iets van een goed voornemen kreeg: 1) meer water drinken 2) relatie verbreken.

Fragment

Als opvoeder had mam het grote talent je te doordringen van een wederzijds gevoel van paniek en nutteloosheid. Ze had lesgeven altijd tot volle tevredenheid overgelaten aan vakdocenten. Nu leek ze iemand die zich had verslapen, als een gek kleren in een koffer propte en niet wilde accepteren dat het vliegtuig al was vertrokken.
‘Het werkwoord voir…’
‘Willen.’
‘Niet “willen”. Willen is vouloir als in voulez-vous. En dat is niet eens Frans, Charlie, dat is gewoon ABBA. Voir. Kom op, je weet het best.’
‘Oké, zien.’
‘Ja! Voir, eerste persoon, voltooid verleden tijd…!’
‘…’
‘Kom op!’
J’ai...’
‘Kom op, j’ai
‘Ik weet het niet.
‘Je weet het best!’
‘Ssst. Niet zo hard!’
‘Maar je weet het écht!’
‘Door te zeggen dat ik het weet, ís het nog niet zo, mam!’
‘Maar je was hier altijd zo ontzettend goed in!’
‘Mam…’
‘Ze hebben ons altijd laten geloven dat je het heel goed deed.’
‘Dat is niet waar!’
‘Of beter dat dit, in ieder geval. Kom op, je moet Frans beheersen. Wat heb je de afgelopen vijf jaar dan gedaan! Zet je thee neer. Hier, kijk maar een halve minuut naar de antwoorden, dan proberen we het opnieuw.’
Dus ze raakte in paniek door mijn gebrek aan kennis, en dan wist ik opeens niets meer vanwege haar paniek, en dan raakte zij daar weer in paniek over en gingen we met stemverheffing praten en dan stormde een van ons naar buiten, een tafereel dat voor de Cottage Loaf ongehoord was.

image (55)

Titel: Eerste liefde
Schrijver: David Nicholls
Uitgever: Boekerij
isbn: 9789022587751

Het enige verhaal – Julian Barnes

het_enige_verhaal_04c

Volgens Lily

Soms is een boek zo recent dat je schrikt van de beschreven actualiteit. In Het enige verhaal kijkt de hoofdpersoon naar de Formule 1 in Brazilië en beschrijft: “Iedereen reed uiterst voorzichtig, behalve de negentienjarige Max Verstappen van het Red Bull-team. Hij rukte vanaf bijna de laatste plaats op naar de derde, met inhaalmanoeuvres die zijn oudere, naar je mocht verwachten betere collega’s niet aandurfden.” Gevolgd door een uitleg waarom Verstappen tot zijn 25-ste zo onverschrokken zal blijven rijden. Grappig toch?!

Julian Barnes wordt gezien als een van de meest inspirerende schrijvers van dit moment. Afgelopen september was hij als bijzondere gast nog aanwezig bij het Internationale Literatuur Festival in Utrecht (ILFU). Barnes is een aardige man. De Brit heeft inmiddels diverse prestigeuze prijzen binnengeharkt. Ik las al eerder Alsof het voorbij is, waarin maar weer duidelijk wordt dat dé waarheid niet bestaat. Ook begon ik ooit in Flaubert’s papegaai, dat wordt gezien als een van Barnes’ meesterwerken, maar waar ik niet doorheen kwam; nog maar eens opnieuw proberen, soms ben je ineens wel ‘klaar’ voor een boek.
Zijn nieuwste boek: Het enige verhaal is weer een mooie toevoeging aan zijn oeuvre. Mooi geschreven op de voor Barnes’ kenmerkende, zoekende, met de lezer overleggende manier. De openingszin is al uitdagend:

Zou u liever meer liefhebben en meer lijden, of minder liefhebben en minder lijden? Dat is, denk ik, uiteindelijk de enige echte vraag.

Dit boek beschrijft een liefdesverhaal tussen de achtenveertigjarige Susan en de negentienjarige Paul die elkaar tegenkomen op de tennisclub van een nogal saai dorp ergens in de jaren zestig. Dat dit verhaal niet goed af kan lopen voel je al snel aankomen. Je volgt Paul vanaf het moment dat hij kennismaakt met Susan tot enkele decennia later. Je leest hoe Paul zijn leven in retropectief vertelt. Hoe beïnvloedt je eerste liefde de rest van je leven?
Ik heb me lang afgevraagd waarom op de cover van dit boek de titel is doorgestreept en weer opgeschreven. Daar kom je achter als je dit verhaal leest ;). Fantastisch mooi boek!

De treurigheid van het leven. Dat was ook zo’n vraagstuk waar hij af en toe over nadacht. Wat was de juist – of juistere – formulering: ‘Het leven is mooi, maar treurig’ of ‘Het leven is treurig, maar mooi’?

Fragment

Maar zij had op zoveel manieren zijn leven bepaald, soms ten goede, soms ten kwade. Ze had hem ruimhartiger gemaakt en opener tegenover anderen, maar ook wantrouwender en geslotener. Ze had hem de deugd van de impulsiviteit bijgebracht, maar ook de gevaren ervan. Zo was hij ten slotte voorzichtig ruimhartig, en behoedzaam impulsief geworden. Het patroon van zijn leven was ruim twintig jaar een demonstratie geweest van hoe je tegelijk impulsief en voorzichtig kon zijn. En zijn ruimhartigheid tegenover anderen was, net als een pakje ontbijtspek, ook van een ‘te-gebruiken-tot’-datum voorzien.
Hij had altijd onthouden wat ze tegen hem had gezegd toen ze die dag bij Joan waren weggegaan. Zoals de meeste jonge mannen, vooral degenen die voor het eerst verliefd waren, had hij het leven – en de liefde – bezien in termen van winnaars en verliezers. Hij was uiteraard een winnaar, en Joan, nam hij aan, was een verliezer. Of ze had, nog waarschijnlijker, niet eens meegedaan. Susan had hem uit de droom geholpen. Susan had gesteld dat iedereen zijn liefdesverhaal had. En al was het een fiasco geworden, was het als een nachtkaars uit gegaan, was het nooit echt van de grond gekomen, had het om te beginnen alleen maar in het hoofd gezeten, het maakt het niet minder echt. En het was het enige verhaal.

het_enige_verhaal_1_feb

Titel: Het enige verhaal
Schrijver: Julian Barnes
Uitgever: Atlas Contact
isbn: 9789025452087