Categorie archief: Romans

De pelikaan – Martin Michael Driessen

Geplaatst in Romans door

de_pelikaan_d6c.jpg

Volgens Lily

Wat een leuk boek! De pelikaan van Martin Michael Driessen stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018. Moet de uiteindelijke winnaar Wees onzichtbaar nog lezen, maar ik had De pelikaan een waardige winnaar gevonden. Wat een vlot geschreven boek vol met kwinkslagen. Ik heb meerdere keren hardop gelachen om de dolkomische situaties in het verhaal. Een echt leesboek. Het verhaal speelt zich af in het voormalige Joegoslavië waar een postbode en de bestuurder van de plaatselijke kabelbaan op een zeer vermakelijke wijze met elkaar verbonden raken. De een begint de ander te chanteren, en dat is het begin van een reeks hilarische momenten. Knap van Driessen is dat hij dit luchtige thema probleemloos verbindt met de dreiging van de naderende Balkanoorlog. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe etnische haat mensen tot de meest gruwelijke daden brengt. Maar dit boek is vooral ontzettend goed geschreven en bovenal leuk, de ondertitel is dan ook: Een komedie. En dat is het. Een aanrader!

Fragment

Andrej was opgetogen. De drieduizend dinar in de enveloppe betekende meer voor hem dan zijn salaris als postbode. Dit was geld dat hij door zijn eigen initiatief had verworven, geld dat hij nooit zou hebben gehad als hij niet zo’n moed en vindingrijkheid aan de dag had gelegd. Een socialistische heilsstaat was goed en wel en hij was ook voor gelijke kansen en tegen het internationale kapitalisme, maar je voelde je op den duur ook enigszins verstikt als het niet uitmaakte dat je beter was dan de anderen, dat je iets bijzonders was. En hij was niet van plan de rest van zijn leven zo door te brengen als nu. Een man als hij had recht op meer. De wachtlijst voor een modern appartement in de buitenwijk was zo lang dat hij als vrijgezel nog jaren zou moeten wachten; en dat hij, uitgerekend hij, die letterlijk boven iedereen uitstak, in een kleine souterrainwoning moest hokken was een groot onrecht.

martin_driessen_478

Martin Michael Driessen (1954), opera- en toneelregisseur, vertaler en schrijver

Titel: De pelikaan
Schrijver: Martin Michael Driessen
Uitgever: Van Oorschot
isbn: 9789028280489

De boekhandel – Penelope Fitzgerald

Geplaatst in Romans door

de_boekhandel_bda

Volgens Lily

Nu er een film is gemaakt van De boekhandel, het boek van Penelope Fitzgerald is het boek ook weer onder de aandacht. Omdat ik geen tijd had om de fim te gaan kijken maar toch nieuwsgierig was, nam ik het boek mee op vakantie. Ik las de derde druk uit 2017 vertaald door Mieke Prins. Fitzgerald begon pas met het schrijven van boeken toen ze tegen de 60 was. Ze schreef in totaal 9 romans. De boekhandel is een mooi, klein verhaal over Florence Green die ondanks dat ze van geen enkele kant steun krijgt, een boekhandel begint in het dorp Hardborough, een typisch Engels dorpje. De schrijfstijl is apart te noemen: niet alles wordt uitgelegd en benoemd en toch snap je het verhaal, Fitzgerald gebruikt daar opvallend weinig woorden voor. Het boek bevat dan ook maar 140 pagina’s. Wat opvalt is dat de collectie van de boekhandel zo weinig romantitels bevat, waren die in die tijd nog niet belangrijk? Met de komst van het boek Lolita van Vladimir Nabokov vindt er een soort revolutie plaats in Hardborough (zie fragment hieronder).

De briefwisseling tussen juridisch raadsman Thornton en Florence is fantastisch, en geeft goed de sfeer weer van de destijds heersende kleinburgerlijkheid.

Julian Barnes is een groot bewonderaar van Penelope Fitzgerald die in 2000 overleed, zonder sterrenstatus. Hij zegt dat zij de pech had dat ze een vrouw was en dat ze meer uitstraalde dat ze een oma was die jam inmaakte (wat ze ook echt deed!), dan dat ze het voorkomen had van een schrijfster. Dit boek is zeker een aanrader.

Fragment

De Britse spoorwegen bezorgden de exemplaren van Lolita vanaf het station van Flintmarket, vijfentwintig mijl verderop. Toen de bestelwagen arriveerde, reageerden de omstanders zoals gewoonlijk met vrolijk gejuich. Iets nieuws in Hardborough! Bij alle openbare gebouwen stonden pakketjes klaar om meegenomen te worden, en Raven wilde een lift mee terug tot aan de stroomopwaarts gelegen moerassen, om benzine uit te sparen.

Christine was verbijsterd over het grote aantal boeken dat Florence had besteld. Ze hadden nog nooit zoveel van één artikel verkocht, zelfs niet van Bouw je eigen raceboot. En het was een dikke pil: vierhonderd bladzijden. Toch bewonderde ze de onafhankelijkheid en schijnbare buitensporigheid van haar werkgeefster. Florence vertelde haar dat het een veelbesproken boek was. ‘Iedereen heeft ervan gehoord. Maar misschien verwachten ze niet het hier in Hardborough te kunnen kopen.’ ‘Ze verwachten hier in elk geval geen tweehonderdvijftig exemplaren. U bent echt alle perken te buiten gegaan.’

Ze gingen die dag eerder dicht dan anders, zodat ze de etalage opnieuw konden inrichten. Achter de luiken stapelden ze de Lolita’s in piramidevorm op, net als de blikken bij de kruidenier. Alle oude bestsellers werden bij de vaste voorraad geplaatst, en flutboeken en deftige fotoboeken werden respectloos verschoven en door elkaar gezet.

de_boekhandel_de_film_697

Affiche van de film De boekhandel 

Titel: De boekhandel
Schrijver: Penelope Fitzgerald
Uitgever: Karmijn
isbn: 9789492168153

De acht bergen – Paolo Cognetti

Geplaatst in Romans door

acht_bergen_bb4

Volgens Lily

In De acht bergen van Paolo Cognetti staat de vriendschap tussen twee jongens centraal en hun levenslange zoektocht naar geluk. De een uit Milaan en de ander opgegroeid in de bergen. Wat kunnen die van elkaar leren? Een heleboel blijkt uit dit ontzettend mooie boek over eenzaamheid, vader-zoon-relatie, het lot en nog veel meer. Het verhaal is grotendeels gebaseerd op dat van de auteur zelf. Cognetti heeft er fictie van gemaakt, ‘zodat hij zich niet alleen vragen kan stellen, maar er in een romanvorm ook de antwoorden bij voor kan stellen’. Dit boek is een aanrader! Inmiddels verscheen De buitenjongen, dat een logisch vervolg is op De acht bergen.

Afgelopen week reed ik via de Italiaanse Alpen en Zwitserland naar huis van vakantie, ik heb diverse keren naar boven gekeken om me voor te stellen dat daarboven het huis staat dat ze gebouwd hebben…

Fragment

Het middelpunt van míjn wereld was in die jaren het huis dat we samen hadden gebouwd. Ik bracht er lange periodes door, van juni tot oktober, en af en toe nam ik er vrienden mee naartoe, die er meteen verliefd op werden, en zo verkreeg ik daar boven het gezelschap waar het me in de stad altijd aan had ontbroken. Doordeweeks was ik alleen, ik las, schreef, hakte hout en zwierf over de oude paden. Eenzaamheid werd een vertrouwde toestand voor me. Fijn, tot op zekere hoogte. Maar ’s zomers was er op zaterdag altijd wel iemand die me kwam opzoeken, en dan leek het huis niet langer op een kluizenaarshut en werd het een van de berghutten waar ik ooit met mijn vader kwam. Met wijn op tafel, een brandende kachel, vrienden die tot ’s avonds laat zaten te bomen en het gevoel ver wegte zijn van de bewoonde wereld dat ons voor één nacht verbroederde. De hut koesterde zich in het vuur van die intimiteit, en ik had het gevoel dat die er tussen twee bezoeken door de gloed van vasthield.

Hier de link naar het filmpje dat gemaakt werd voor het boekenpanel van De Wereld Draait Door die De acht bergen in september 2017 bespraken.

Titel: De acht bergen
Schrijver: Paolo Cognetti
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789023466413

Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? – Johan Harstad

Geplaatst in Romans door

buzz_aldrin_6e0.jpg

Volgens Lily

Ik hou van boeken met een pakkende eerste zin: “De persoon van wie je houdt bestaat voor 72,8 procent uit water en het heeft al weken niet geregend.” Ik las de vijfde druk  van dit boek van de Noorse schrijver Johan Harstad (1979). Buzz Aldrin, waar ben je gebleven? is een mooi geschreven boek over een jongen die per ongeluk op de Faeröer-eilanden terecht komt. Je leest terwijl het verhaal vordert wat er nou precies met hem aan de hand is. Waarom blijft hij daar en gaat hij niet terug naar Noorwegen, naar zijn ouders en beste vriend. Er komt steeds een stukje van het verhaal vrij, dat werkt beklemmend. Mattias wil niet voorop, is net als Buzz Aldrin liever tweede. Het boek zit vol met mooie kleine, humoristische zinnetjes zoals:

Haar haar was in de loop van de herst en de winter nog korter geworden. Er was bijna alleen nog een gerucht van over.

Toch weet ik niet waar het einde van het boek heen gaat. Wat wordt er afgesproken, waarom, en is dit alles nu echt of speelt zich dit in het hoofd van Mattias af? Een boek waar je dus nog lekker even over na kunt denken als je het uit hebt! Harstad is inmiddels genomineerd voor de shortlist van de Europese Literatuurprijs 2018 met zijn roman: Max, Mischa & het Tet-offensief. Hij wordt qua schrijfstijl vergeleken met Arjan Lubach.

Fragment

... en terwijl ik daar op een steen naast de beek zat, merkte ik hoe verliefd ik op de Faëroer was geworden, als een puber, met alle dromen die dat met zich meebracht. Ik begreep op dat moment hoe de vork in de steel zat, als de VS zichzelf als de Grote Broer zagen en de meeste andere landen zichzelf als min of meer onvrijwillige kleine broertjes, dan moesten de Faeröer het eerste pleegkind zijn, uit huis geplaatst en weggestopt, een land waar je bijna nooit aan denkt, tot je er op een dag een artikeltje over leest en je denkt, hé, wie hebben we daar, daar ben je dan, waar was je gebleven in alle drukte? Ik was je bijna vergeten, maar ik heb je altijd gemist. En dan denk je dat je het nooit meer zult vergeten, vanaf vandaag ga je je erom bekommeren, vanaf vandaag zal het anders worden. Maar dat gebeurt niet, je vergeet het als je de bladzijde omslaat en dan is de gedachte alweer verdwenen, zo zat ik te denken, en ik dacht als je hier maar naartoe was gekomen, dan zou je misschien gevonden hebben wat je zocht, …

buzz_aldrin_toen_3b1

Buzz Aldrin in 1969, de tweede man ooit op de maan (space is the place 😉 )

Titel: Buzz Aldrin, waar ben je gebleven?
Schrijver: Johan Harstad
Uitgever: Podium
isbn: 9789057598579

De heilige Rita – Tommy Wieringa

Geplaatst in Romans door

heilige_rita_c97.jpg

Volgens Lily

Wat moet het toch heerlijk zijn om zo te kunnen schrijven als Tommy Wieringa. Zijn laatste boek De heilige Rita is weer een mooi voorbeeld van hoe je een goed boek kunt schrijven zonder hoogdravende taal en ellenlange zinnen. Het verhaal rond Paul Krüzen speelt zich af in een slaperig dorp in Twente vlakbij de Duitse grens. Paul woont daar al zijn hele leven met zijn vader nadat zijn moeder er met een Rus vandoor is gegaan toen hij negen was. Eerst zorgt zijn vader voor hem en daarna zorgt Paul voor zijn vader. Er gebeurt van alles in het benauwende dorp, maar Pauls leven lijkt stil te staan. Gelaten accepteert hij het. Mooi boek! En, net als Joe Speedboot (die ik toch net even mooier vond) weer vol humor: Maria Anorexia (een dun Maria-beeldje). Alleen hou ik toch echt niet van die open eindes! Aanrader.

Fragment

Hij had twee fruitmachines in de zaak staan, waar tussen de middag vaak een Chinees geld in gooide, eerst guldens en later euro’s. ‘Baptist,’ had die Chinees op een dag gevraagd, ‘wil jij niet een vrouw?’

Baptist dacht na. Niet over of hij een vrouw wilde, maar over wat hij moest antwoorden. Toen lachte hij een beetje scheef en zei ‘ja hoor’.

Een week later stak die Chinees een bierviltje tussen de knoppen van de gokkasten en vroeg: ‘Baptist, wil je nog steeds wel een vrouw?

Baptist zag hoe zich achter de Chinees combinaties van appels, klokken, bananen en klavertjesvier vormden. De machines stonden al een tijdje op geven, als een drachtig dier, maar het kon ook morgen worden. Hij dacht aan vrouwen, aan een vrouw. De wereld was er vol mee maar de zijne zat er almaar niet tussen. Hij lachte weer zo kleintjes en knikte. Toen zei de Chiness dat hij een zuster had in Guangzhou. Een goede vrouw, ze kon werken als een paard. Hij had haar al over hem ingelicht, ze stond met de koffers klaar.

Baptist keek naar de goudstaven en dollartekens die in duizelingwekkende vaart rondtolden achter de Chinees, en dacht: in de fruitautomaten van de liefde moet af en toe ook een eurootje. ‘Laat maar komen,’ zei hij.

En zo stonden er op een dag drie Chinezen voor zijn deur, twee meer dan gedacht omdat de vrouw haar dochter en zoon had meegebracht, de kleine lettertjes als het ware, die haar broer was vergeten te noemen.

Enkele mooie zinnen:

“Met kerst had Paul zijn vader in een Van der Valk-restaurant om een extra kommetje jus horen vragen. Op de verbazing van de serveerster had hij gereageerd met de woorden: want wij zijn natte eters.”

 “Het was begin juli, boven op de es keek Paul uit over de maisvelden beneden. Een windvlaag streek door de toppen, de maisstengels bogen als een plein vol gelovigen.”

libris_genomineerden_2018_76d

Genomineerden voor de Libris Literatuurprijs 2018, waaronder Tommy Wieringa met De heilige Rita (Ilja Leonard Pfeiffer was afwezig)

Titel: De heilige Rita
Auteur: Tommy Wieringa
Uitgever: De bezige bij
isbn: 9789023458753

 

 

Vrouw of vos – David Garnett

Geplaatst in Romans door

vrouw_of_vos_e48

Volgens Lily

Dit fabelachtige, leuke boek kwam in 1922 voor het eerst uit en was direct een hit! En nu het opnieuw uitgebracht is doet het in het geheel niet oubollig aan, in tegendeel: het zou zo in de huidige tijd geschreven kunnen zijn. Vrouw of vos van David Garnett is dan ook een zeer uitzonderlijk liefdesverhaal van een man voor zijn vrouw die in een vos verandert. Een vos verliest echter wel zijn haren maar niet zijn streken! En ondanks dat het verhaal absurd is, kun je je zo goed inleven in het lijden van Richard Tebrick. Een echte aanrader!

Fragment

Zijn vrouw bleef die hele dag nors en humeurig, ze kroop voor hem weg en verstopte zich onder de bank en hij kon haar niet overhalen eronder vandaan te komen. Ze bleef er zelfs liggen toen het haar etenstijd was. Ze weigerde gelokt te worden met voedsel, en bleef zo stil liggen dat hij haar urenlang niet hoorde. ’s Avonds droeg hij haar naar de slaapkamer, maar ze bleef koppig en vertikte het ook maar een hap te eten, al dronk ze ’s nachts wel wat water toen ze dacht dat hij sliep.

De volgende ochtend ging het er hetzelfde aan toe, en tegen die tijd was meneer Tebrick door de diepste dalen van zijn gekrenkte eigenwaarde, desillusie en wanhoop gegaan. Maar hoewel zijn emoties recht vanuit zijn hart kwamen en hem bijna verstikten, liet hij haar niet merken hoe hij zich voelde, noch liet hij zijn liefde en eerbied voor haar ook maar een beetje varen. Bij het ontbijt probeerde hij haar te verleiden met een vers geslacht kippetje. Deze toenadering deed hem pijn – tot dan toe had hij haar vlees eerst voor haar bereid – maar dat ze het aanbod weigerde kwetste hem nog zoveel meer. Hij werd gegrepen door de angst dat ze nog liever zou verhongeren dan bij hem te blijven.

david_garnett_712

David ‘Bunny’ Garnett

Titel: Vrouw of vos
Auteur: David Garnett
Uitgever: Cossee
isbn: 9789059367852

Koud opdiend – Marita van der Vyver

Geplaatst in Romans door

koud_opgediend_d68

Volgens Lily

Wanneer ik op vakantie ga, vind ik het prettig om boeken te lezen die zich afspelen in het land waar ik op dat moment ben. Zo reisde ik vorige maand naar Zuid-Afrika en kwam in mijn speurtocht terecht bij het boek Koud opgediend van de populaire Zuid-Afrikaanse schrijfster Marita van der Vyver. Boeken van Van de Vyver worden in veel landen in vertalingen uitgegeven, voor theater bewerkt en Koud opediend is inmiddels ook verfilmd.

Ik moest in het begin even wennen aan de schrijfstijl, maar dat was al snel over. Ik las vervolgens een heerlijk boek over Clara Brand, een culinair journaliste en foodie die aan de kant wordt gezet door haar man die er met haar vriendin vandoor gaat. Als gescheiden vrouw met drie kinderen moet ze verder. De roman, die in briefvorm is geschreven, leid je via zeer vermakelijke anekdotes naar de apotheose: de val van het huwelijk van haar ex-man en ex-vriendin. Het verhaal klinkt dun, maar is met zoveel humor en dubbele lagen geschreven dat dit boek zeker een aanrader is.

Fragment

Ik heb vanmiddag een feestje georganiseerd voor de zevende verjaardag van je dochter, vandaar mijn toestand van totale uitputting. Elke keer als ik een kinderfeestje in mijn huis heb overleefd, voel ik me zo dankbaar en opgelucht als iemand die heelhuids uit een auto-ongeluk is gekomen. (…) Je zou denken na drie kinderen en zoveel jaar oefening zou ik er toch wel aan gewend moeten zijn, maar nee, ik zweer je, het wordt alleen maar erger. Toen we de zevende verjaardag van Nicolas vierden met cake met Kuifje erop en tien gillende jongetjes, was ik de volgende dag weer op de been. Nu, wie weet hoeveel feestjes later, heb ik een week nodig om te herstellen.

Zeker weer een bewijs dat ik geen geboren moeder ben, zoals waarschijnlijk mijn zus Nita is en sommige andere vrouwen zijn. Wat het moederschap betreft, ben ik na bijna zeventien jaar nog steeds een leerling-chauffeur. Soms heb ik het gevoel dat ik een grote rode L op mijn voorhoofd wil plakken om iedereen te waarschuwen dat ik niet helemaal weet wat ik moet doen. En sinds ik vier jaar geleden noodgedwongen een alleenstaande moeder moest worden, voel ik me nog erger onbevoegd. Iedereen weet dat een leerling-chauffeur iemand nodig heeft die naast hem zit om ongelukken te voorkomen.

marita_fe2

Met originele Zuid-Afrikaanse titel

Titel: Koud opgediend
Schrijver: Marita van der Vyver
Uitgeverij: Orlando
isbn: 9789492086204

 

 

De verdovers – Anna Enquist

Geplaatst in Romans door

verdovers_d07 (1)

Volgens Lily

Soms is het lekker om weer eens een boek te pakken dat al een tijdje uit is, maar dat je hebt gemist. Ik ben een fan van de schrijfstijl van Anna Enquist, het leest zo lekker makkelijk en toch gaat het ergens over en geschreven in een vlekkeloos Nederlands. Zo las ik afgelopen week haar roman De verdovers. Dit boek schreef Enquist nadat ze door het VUMC werd uitgenodigd voor het project ‘Schrijver op de afdeling’. Enquist koos voor de afdeling anesthesiologie (letterlijk: niet meer voelen) omdat dat het tegenovergestelde is van haar eigen vakgebied: de psychoanalyse. Ze componeerde een boek waarin beide disciplines aan de orde komen. Alle personen uit het boek hebben op de een of andere manier te maken met trauma’s: moet je die wegstoppen en verdoven of voelbaar maken. Hoewel de wending in het verhaal nogal ongeloofwaardig overkomt, heeft het me op geen enkele manier gestoord. Het boek geeft een kijkje in de keuken van het ziekenhuiswezen en zal zeker voor mensen die in een ziekenhuis werken of hebben gewerkt, zeer herkenbaar zijn.

Fragment

Je bent als de keeper in een voetbalelftal denkt Suzan. Soms is het heel lang saai, je zit te wachten en de boel in de gaten te houden tijdens een operatie. Het spel vindt plaats aan de overkant, achter het doek. Maar dan ineens zet de dreiging in en komt de bal jouw kant op. Dan moet je er staan, ingrijpen, en adequate redding verrichten met al je aandacht.

Het gevecht met de pijn schenkt haar de meeste voldoening. Het is aan haar om de patiënt voor pijn te behoeden. Iedereen heeft angst voor lichamelijke verminking en de pijn die dat met zich meebrengt. Zij kan het slachtoffer van die pijn verlossen. Ze stelt zich de pijn voor als een vlammend rode, verzengende vuurbal die op de liggende, hulpeloze patiënt afkomt en alles dreigt te vernietigen. Hoe zij dan opstaat, een greep doet in de opiumkoffer, de verlossende medicatie inspuit. De patiënt ontspant, de rust daalt neer, de vuurbal lost op. Dan glimlacht ze even voelt ze een diepe tevredenheid.

anna_enquist_770

Anna Enquist schreef een wel heel aparte doktersroman

Titel: De verdovers
Schrijver: Anna Enquist
Uitgeverij: Arbeiderspers
isbn: 9789029578592

 

Wie vlucht en wie blijft – Elena Ferrante

Geplaatst in Romans door

wie_vlucht_en_wie_blijft_e4c

Volgens Lily

Dat de boeken over de vriendinnen uit Napels verslavend zijn, is inmiddels bij veel mensen bekend. Miljoenen boeken zijn er al over de toonbank gegaan; niet alleen in Italië maar ook ver daarbuiten. Zo las ik dus onlangs deel 3 uit de serie van de Napolitaanse romans: Wie vlucht en wie blijft. Qua sfeer toch weer een iets ander boek dan de vorige twee. Veel aandacht wordt besteed aan de sociale opstanden Italië. De vriendinnen gaan inmiddels door met hun leven en kiezen ieder een ander pad. Lila heeft een zwaar leven maar probeert er toch het beste van te maken. Elena trouwt met een intellectuele man, verhuist naar Florence, krijgt kinderen maar is niet gelukkig. Er is slechts één man die dat kan doorbreken, en die dient zich dan ook aan. Maar hoe vertelt ze dit aan aan Lila?

Nog één te gaan, deel 4: Het verhaal van het verloren kind. Deel 1 begon met de verdwijning van Lila. Daar is in alle volgende delen niet meer over gesproken. Ben toch wel heel benieuwd hoe dit nu gaat aflopen. Want het blijkt maar weer: je kunt het meisje wel uit Napels halen, maar Napels niet uit het meisje…

Fragment

Zo was het dus: het zusje van mijn man beschouwde mijn huwelijk als een vergissing en vertelde me dat onomwonden. Ik wist niet of ik moest lachen of huilen, het leek me de ultieme en objectieve bekrachtiging van mijn onvrede met mijn huwelijk. Wat moest ik er overigens mee? Ik hield me voor dat volwassenheid bestond uit het accepteren van de wending die het bestaan had genomen, zonder je daar te veel over op te winden; in het trekken van een streep tussen dagelijkse praktijk en theoretische verworvenheden; in het leren jezelf te zien, kennis over jezelf op te doen, in afwachting van grote veranderingen. Met de dag werd ik kalmer. Mijn dochter Dede ging een beetje eerder dan gebruikelijk naar de eerste klas, kon al lezen en schrijven; mijn dochter Elsa vond het heerlijk om de hele ochtend bij mij te blijven, met z’n tweetjes in het doodstille huis; mijn man, de meest grijze van alle academici, leek eindelijk de laatste hand te leggen aan zijn tweede boek, dat nog belangrijker beloofde te worden dan het eerste; ik was mevrouw Airota, Elena Airota, een berustende en daarom treurige vrouw die toch, aangespoord door haar schoonzus maar ook om de neerslachtigheid te bestrijden, bijna in het geheim begonnen was het vrouwbeeld van de man in de oude en de moderne tijd te bestuderen. Ik had er geen bedoeling mee, deed het alleen om tegen Mariaposa, mijn schoonmoeder en een enkele kennis te kunnen zeggen: ‘Ik ben aan het werk.’

florence_dbc

Elena gaat met haar echtgenoot in Florence wonen

Titel: Wie vlucht en wie blijft
Schrijver: Elena Ferrante
Uitgever: Wereldbibliotheek
isbn: 9789028426672

 

De lange dagen van Castellamare – Catherine Banner

Geplaatst in Romans door

castellamare_052

Volgens Lily

Hoe belangrijk is de cover van een boek? In het geval van De lange dagen van Castellamare erg belangrijk! Zonder de afbeelding van een mooi Italiaans dorpje aan het strand had ik dit boek waarschijnlijk nooit aangeschaft. Maar ik heb er geen spijt van. Dit boek leest als een trein. Catherine Banner schreef een familiegeschiedenis dat zich afspeelt op het eiland Castellamare op een steenworp afstand van Sicilië (bestaat helaas niet echt). De familieperikelen van vier generaties in hun café Huis aan de rand van de nacht, met op de achtergrond de geschiedenis van oorlog, vooruitgang en recessie. Je krijgt zin in limoncello met arancini: de bekende risottoballetjes van Sicilië.

Het lijkt wel of uitgevers ieder boek dat een beetje mystiek in zich heeft willen vergelijken met de boeken van Isabelle Allende: maar daar kan dit boek toch echt niet aan tippen. Het wordt getipt als een echte beachreader: en daar is het volledig in geslaagd!

Fragment

Ze kwam inderdaad, met Bepe’s veerboot, aan het begin van de volgende zomer. Ze was twee jaar weggeweest. Terwijl ze op de gelakte houten bank op de voorsteven van Bepe’s boot zat, voelde ze zich afgemat, alsof de tijd twee keer zo snel was gegaan sinds ze het eiland had verlaten. Haar huid was niet langer gehard en ze was vergeten hoe de zon op je brandde, hoe de lucht in hete golven over je heen stroomde en hoe alle kleuren veranderden in een helder wit onder de schittering van de zon.

De boot deinde op en neer in de stroming terwijl het water aan de linkerzijkant opspatte, en voor haar rees het eiland op uit de zee. En toen stond ze op de kade en begon ze de oude heuvel te beklimmen, en het eiland haalde herinneringen naar boven: het hydraulische gesis van de zee en de vertrouwde geur van hitte en stof. Maar ze zag het eiland ook door haar moeders ogen: de straten waarin een bedompte lucht hing, de troittoirs die onder de hondenpoep zaten, de gevels van de kerk en de winkels die afbladderden, en de inwoners die allemaal een zekere leeftijd hadden bereikt. Het was een plek waar je alleen van kon houden als je er moeite voor deed, en tegelijkertijd besefte ze dat het de enige plek op aarde was waarvan zijzelf hield.

…

En zo werd Lena de eerste Esposito die Castellamare had verlaten en voorgoed weer terugkwam. ‘Ik blijf hier,’ zei ze tegen haar grootmoeder. ‘Ik word wel een andere keer dokter.’

arancini_73f

Arancini: de heerlijke Siciliaanse risottoballetjes

Titel: De lange dagen van Castellamare
Schrijver: Catherine Banner
Uitgever: Luitingh-Sijthoff
isbn: 9789024576593