De pelikaan – Martin Michael Driessen

de_pelikaan_d6c.jpg

Volgens Lily

Wat een leuk boek! De pelikaan van Martin Michael Driessen stond op de shortlist van de Libris Literatuurprijs 2018. Moet de uiteindelijke winnaar Wees onzichtbaar nog lezen, maar ik had De pelikaan een waardige winnaar gevonden. Wat een vlot geschreven boek vol met kwinkslagen. Ik heb meerdere keren hardop gelachen om de dolkomische situaties in het verhaal. Een echt leesboek. Het verhaal speelt zich af in het voormalige Joegoslavië waar een postbode en de bestuurder van de plaatselijke kabelbaan op een zeer vermakelijke wijze met elkaar verbonden raken. De een begint de ander te chanteren, en dat is het begin van een reeks hilarische momenten. Knap van Driessen is dat hij dit luchtige thema probleemloos verbindt met de dreiging van de naderende Balkanoorlog. Het wordt pijnlijk duidelijk hoe etnische haat mensen tot de meest gruwelijke daden brengt. Maar dit boek is vooral ontzettend goed geschreven en bovenal leuk, de ondertitel is dan ook: Een komedie. En dat is het. Een aanrader!

Fragment

Andrej was opgetogen. De drieduizend dinar in de enveloppe betekende meer voor hem dan zijn salaris als postbode. Dit was geld dat hij door zijn eigen initiatief had verworven, geld dat hij nooit zou hebben gehad als hij niet zo’n moed en vindingrijkheid aan de dag had gelegd. Een socialistische heilsstaat was goed en wel en hij was ook voor gelijke kansen en tegen het internationale kapitalisme, maar je voelde je op den duur ook enigszins verstikt als het niet uitmaakte dat je beter was dan de anderen, dat je iets bijzonders was. En hij was niet van plan de rest van zijn leven zo door te brengen als nu. Een man als hij had recht op meer. De wachtlijst voor een modern appartement in de buitenwijk was zo lang dat hij als vrijgezel nog jaren zou moeten wachten; en dat hij, uitgerekend hij, die letterlijk boven iedereen uitstak, in een kleine souterrainwoning moest hokken was een groot onrecht.

martin_driessen_478

Martin Michael Driessen (1954), opera- en toneelregisseur, vertaler en schrijver

Titel: De pelikaan
Schrijver: Martin Michael Driessen
Uitgever: Van Oorschot
isbn: 9789028280489

Kicken – David Nicholls

kicken_3e6

Volgens Lily

Ik ben gek op David Nicholls. Hij schreef o.a. de tv-hitserie Cold Feet, waar afgelopen jaar een nieuwe serie afleveringen van werd uitgezonden, en ik was weer verkocht. Natuurlijk ook door de acteurs, maar het verhaal is ook zo goed doordacht. Vorig jaar las ik Wij (zie recensie elders op dit blog), een nu Kicken (The Understudy) een boek uit 2005 over een derderangs toneelspeler die hoopt als vervanger van een beroemd acteur de kans te krijgen om door te breken. En hoe hij zichzelf in de nesten werpt, door voor iedereen de goede vriend die geheimen kan bewaren te spelen. Niet Nicholls beste boek moet ik zeggen, maar toch lekker om te lezen.

Fragment

Dekatkrabtdekrullenvandetrapenalsvliegenvliegenenbijenvrijenvliegendevliegendevrijendebijenvliegensvlugvoorbij…

Stephen C. McQueen zat in de kleedkamer van Josh Harper, gekleed in het kostuum van Josh Harper en staarde in de spiegel van Josh Harper terwijl hij zich probeerde te herinneren hoe hij moest ademhalen.

Zijn normale techniek, de in-uit-rib-en-longtechniek die hij nu al tweeëndertig jaar hanteerde, scheen ineens niet meer automatisch te werken. Hij ademde handmatig, waarbij hij zichzelf steeds moest voorhouden wat hem te doen stond – adem in, adem uit, adem in, adem uit – en hoewel dat op dit moment geen probleem was, zou het op de lange duur niet echt praktisch zijn. Hij was duizelig, draaierig en misselijk en hij kon maar net genoeg lucht naar binnen krijgen om in de spiegel te kijken. Opstaan, weglopen en doen wat hem te doen stond, was dan ook vrijwel onmogelijk. Hij keek op zijn horloge zonder het te zien. Vanaf het moment dat hij in het theater was aangekomen leken de normale chronologische eigenschappen van de tijd verdwenen te zijn – in plaats daarvan was het net alsof de minuten zich uitrekten, af en toe stopten en zelfs teruggingen, zodat hij echt geen flauw idee had hoelang het nog duurde voordat hij….

‘Nog tien minuten, meneer McQueen,’ ratelde de intercom. ‘U hebt nog tien minuten.’

Hij stond op om zijn benen te strekken, maar ging onmiddellijk weer zitten. Ademen en lopen. Hij kon niet meer ademen, niet meer lopen en niet meer klok kijken. Hoe zat het met praten? Kon hij nog wel praten? Stephen boog zich over naar de spiegel en begon opnieuw te praten.

david_128

Titel: Kicken
Schrijver: David Nicholls
Uitgever: Boekerij
isbn: 9789022576236

 

 

Kaddisj voor een kut – Dimitri Verhulst

download_14_d94

Volgens Lily

Nog nooit eerder had ik iets van Dimitri Verhulst gelezen, terwijl hij toch aardig produceert, zo’n beetje ieder jaar komt er wel een boek van hem uit. Voor Lily’s Literaire Leeslounge 3 lazen we Kaddisj voor een kut. Het zal mijn leeftijd zijn, maar wat een stomme titel. Het boek bevat twee verhalen. En hoe is het mogelijk; het eerste verhaal/novelle (met de gelijknamige titel) is geweldig, maar het tweede verhaal ‘De aankomst in de bleke morgen’ kan me niet bekoren. Het zijn twee autobiografische verhalen die gaan het leven van een kind in een instelling. Zeker aangrijpend.

Verhulst schrijft wel mooi. Heerlijke volzinnen. Allemaal achter elkaar geplakt tot iets wat bijna op poëzie lijkt. Vol humor maar toch ook weer rauw. Kortom, met niets te vergelijken.

Sinds 2002 bestaat de ‘Tzumprijs voor de beste literaire zin’. In 2014 werd een zin uit dit boek van Dimitri Verhulst uitgeroepen tot beste zin. Op pagina 15. staat deze bekroonde zin:

‘Jouw kapsel, voor zover dat nog een kapsel mocht worden genoemd, had veel weg van zo’n in die dagen in zwang rakende ecologische tuin, waarin elke menselijke ingreep als een misdaad tegen de natuur werd beschouwd.’

Ik ga zeker De helaasheid der dingen binnenkort lezen.

Fragment

Zonder hiermee te willen zeggen dat je een schoon gebit had bloot te lachen: je ging liever naar de tandarts dan naar de kapper. (Je liegt, je had een hekel aan tandartsbezoek en lag stijf als een plank in die odontologische martelkamer terwijl een gediplomeerde beul met z’n drilboor in je bek probeerde te herstellen wat de nicotine en de cafeïne er hadden verruïneerd.) Maar bij de tandarts was het tenminste onwenselijk om gesprekken te voeren, waar je bij de kapper willens nillens in conversaties met geföhnde kletswijven werd betrokken. Om de kosten van de coiffure te drukken liet je nooit je haar wassen in het salon (zuiver kraantjeswater volstond, verstoven met zo’n plastic ding om potplanten mee te verfrissen), je weigerde veiligheidshalve de koffie die je vriendelijk werd aangeboden maar ongetwijfeld zou doorwegen op de eindafrekening, en de haardroger hoefden ze voor jou ook niet uit de kast te halen.

‘Maar meneer, u gaat zich nog iets opdoen als u met een natte kop door die kou loopt!’ Of: ‘Ik zie dat u aanleg voor schilfertjes heeft, mag ik u vragen welke shampoo u gebruikt?’

Neen dat mochten ze niet vragen! Trouwens: je had aanleg voor talen, en last van schilfertjes. Als je schreef sneeuwde jij soms jouw woorden onder.

Of er gel in jouw haar mocht? Neen! Je had thuis nog een pot brylcreem.

dimitri_verhulst_0d3

Titel: Kaddish voor een kut
Schrijver: Dimitri Verhulst
Uitgever: Atlas Contact
isbn: 9789025443788