De hemel verslinden – Paolo Giordano

image (43)

Volgens Lily

Inmiddels heb ik alle boeken van Paolo Giordano gelezen, en kan ik wel zeggen dat het een van mijn lievelingsschrijvers is. De hemel verslinden is weer een heerlijk boek om te lezen. Het gaat over de drie broers Nicola, Bern en Tomasso die wonen bij Cesare en zijn vrouw op een masseria (boerderij) is Puglia. Teresa, die in Turijn woont, komt iedere zomervakantie bij haar oma op bezoek die naast de masseria woont. Teresa ontmoet de jongens daar voor het eerst als ze 15 jaar is. Bern is direct speciaal voor haar en dat zal daarna altijd zo blijven. Het boek eindigt wanneer Teresa 32 is en veel heeft verloren, maar een stuk wijzer is. Ik ga verder niets verklappen.

Niet vertellen, smeekte ik in stilte, terwijl hij doorpraatte, hou dit geheim nou tenminste voor ons tweeën. Maar hij ging maar door, want ook het privé-eigendom van herinneringen moest in de masseria worden afgeschaft.

Er zitten veel tegenstellingen in het boek. Bijvoorbeeld die tussen het zakelijke en gefortuneerde noorden van Italië en het armere, landelijke Zuid-Italië. En die tussen niet geloven en wel geloven. Voor Giordano was het belangrijk om het onderwerp zingeving van het leven er in te verwerken. Voor hem is dat het probleem van de jongeren tegenwoordig: hoe geef je zin aan je leven? En wanneer je iets gevonden hebt om je leven zin te geven, ligt fundamentalisme dan niet op de loer?
Het hele boek is in de ik-vorm geschreven, vanuit Teresa. Giordano heeft iets moeten verzinnen om de delen van het verhaal waar Teresa niet bij was (en dat zijn er best veel) toch op papier te krijgen. Dit is direct het mankement van het boek, het komt nogal gezocht over en is soms verwarrend.
Maar al met al was het weer een heerlijk verhaal! Aan het eind zelfs zo sentimenteel dat ik bij het dichtslaan van het boek een traantje weg moest pinken. Een aanrader!

Fragment

Als ze me misten, lieten ze het in elk geval niet merken. Wanneer we elkaar weer zagen, raakten we elkaars wangen of handen niet aan, we vroegen elkaar niet hoe het de afgelopen maanden was geweest. Ik maakte voor hen gewoon deel uit van de natuur, ik was een verschijnsel dat kwam en ging met de seizoenen, waar je niet te veel bij stil hoefde te staan.
Toen ik ze beter leerde kennen, begreep ik dat het verstrijken van de tijd voor hen anders was dan voor mij, of liever gezegd, hij verstreek helemaal niet. Elke dag bestond uit ’s ochtends drie uur theoretische studie en ’s middags drie uur werken, behalve ’s zondags. Zelfs ’s zomers veranderde dat ritme niet. Daarom kwam ik ’s ochtends niet op de masseria, ik raakte liever niet verzeild in de lessen van Cesare, want die konden me makkelijk het gevoel geven dat ik dom was. Hij had het over scheppingsverhalen, het driehoek-enten of spleet-enten van fruitbomen, over de Mahabharata, allemaal dingen waar ik niets van wist.
Zo nu en dan zonderden de jongens zich een voor een met hem af. Dan gingen ze in de schaduw van een grote steeneik zitten praten. Om de waarheid te zeggen was het altijd Cesare die praatte, Bern, Tomasso of Nicola knikte alleen maar. Op een dag zei Cesare dat, als ik zin had om een beetje te praten, ik welkom was. Ik bedankte hem, maar had nooit de moed om bij hem onder de boom te gaan zitten.

image (45)

Titel: De hemel verslinden
Schrijver: Paolo Giordano
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 97899403132600

 

Giovanna’s navel – Ernest van der Kwast

giovannas4_f81

Volgens Lily

Ik heb een rare verhouding met verhalen. Lees niet graag verhalenbundels. Iedere keer weer in een verhaal komen vind ik lastig. Maar Giovanna’s navel stond nog op mijn lijstje omdat ik hou van de schrijfstijl van Ernest van der Kwast. Het grootste verhaal uit deze bundel van 5 verhalen is Giovanna’s navel, een mooi klein verhaal over een verliefde jongen die het meisje van zijn dromen verliest, zijn hele leven niet meer terugkomt naar de plaats waar ze elkaars geliefden waren, maar ten slotte toch de trein terug neemt naar Lecce en naar Giovanna. Een mooi, ontroerend, klein, romantisch verhaal.

Fragment

Toen zweeg Ezio.

Hij wilde geen gesprek voeren over de telefoon, niet na zestig jaar. Hij zou in de avond een overhemd en pantalon in een koffer doen, een paar sokken en een onderbroek. Hij zou vroeg naar bed gaan, hij ging altijd vroeg naar bed, en de volgende ochtend zou hij naar het station lopen en de trein naar Lecce nemen. Haar adres stond op de achterkant van de witte opengescheurde envelop. Het was een straat waar hij als jongen talloze malen doorheen was gelopen. Hij herinnerde zich een bakker en de geur van croissantjes met amandel. Ezio zou een taxi naar haar huis nemen en op de bel naast de deur drukken. De deur zou langzaam opengaan en dan zouden ze praten en alles te weten komen over hun lange leven dat ze zo ver van elkaar hadden geleefd.

San_Cataldo_Lecce_540_ab9.jpg

Lecce/San Cataldo

Titel: Giovanna’s navel
Schrijver: Ernest van der Kwast
Uitgever: De Bezige Bij
isbn: 9789023474227

 

 

Schitterende ruïnes – Jess Walter

i2cf25p0

Volgens Lily

Op de cover van het boek staat een mooie foto: het dorp Manarola, één van de vijf parels van de Cinque Terre in Italië. Het verhaal speelt zich echter af in het ingeslapen vissersdorpje Porto Vergogna (dat vlak naast de Cinque Terre zou moeten liggen). Maar ook in Hollywood. Richard Burton en Elizabeth Taylor zijn karakters die voorkomen in het boek.
Jess Walter deed er (met tussenpozen) 15 jaar over om dit boek te schrijven. De titel Schitterende ruïnes duidt op een interview dat Dick Cavett ooit had met Richard Burton, hij beschreef de acteur uit Wales toen als een ‘schitterende ruïne’. De thema van het boek is ontleend aan een zinsnede uit het boek ‘De kunst van de roman’ van Milan Kundera: ‘Niets lijkt zo voor de hand liggend, zo tastbaar en concreet als het moment waarin we leven. En toch ontglipt het ons volkomen. Alle treurigheid van het bestaan ligt in dit gegeven besloten’.

Fragment

Zijn ouders hadden hem ’s zomers weleens meegenomen naar het strand van Chiavari. Op een keer had hij, terwijl hij wat in het zand speelde, een beeldschone vrouw op het badhanddoek in de zon zien liggen. Haar huid glom. Pasquale kon zijn blik niet van haar afhouden. Toen ze uiteindelijk haar handdoek oprolde en vertrok, zwaaide ze even naar hem, maar de kleine Pasquale was als verlamd, niet in staat terug te zwaaien. Maar hij zag wel dat er iets uit haar tas viel. Hij stoof erop af en viste het uit het zand. Het was een ring, met rode steentjes. Pasquale liet de ring even in zijn handpalm liggen terwijl de vrouw wegliep. Toen keek hij op en zag dat zijn moeder naar hem keek, benieuwd wat hij zou doen. ‘Signora!’ riep hij, en hij rende achter de vrouw aan over het strand. De vrouw bleef staan, nam de ring aan, bedankte hem, gaf hem een klopje op zijn hoofd en overhandigde hem een muntje van vijftig lire. Toen hij terugkwam zei Pasquales moeder: ‘Ik hoop dat je hetzelfde zou hebben gedaan als ik niet had gekeken.’ Pasquale begreep niet goed wat ze bedoelde. ‘Soms,’zei ze, ‘is er verschil tussen wat we willen doen en wat we moeten doen.’ Ze legde een hand op zijn schouder. ‘Pasqo, hoe kleiner de kloof tussen wat je het liefste wilt en wat je eigenlijk zou moeten doen, hoe gelukkiger je zult zijn.’

IMG_6341__1__da2.jpg

Manarola – Cinque Terre – Italy

Titel: Schitterende ruïnes
Schrijver: Jess Walter
Uitgever: Marmer
isbn: 9789460681585