Fragment

De eerste twee jaar slapen we in elkaar op een matras van 1.40 m. Hij is bijna 1.90 m, ik bijna 1.60 m, met de helft van zijn gewicht. Als hij zich op zijn andere zij draait, haalt hij me als een aapje van zijn rug en vlijt me in de kromming van zijn romp en opgetrokken benen.
“Je kunt ons samen op een strijkplank leggen,” stelt hij een gastvrouw gerust als zij haar bezorgdheid uit over het smalle logeerbed.

Volgens Lily

Het is een logboek, geen dagboek, want dat doet haar denken aan haar jeugd waarin ze een dagboek bijhield. Het hartverscheurende verlies dat Palmen beschrijft, komt door de regels recht op je af. Destijds vond ik I.M. al een meesterwerk, maar dit boek is in zijn eenvoud en oprechtheid, bijna nog beter. Niet alleen haar man Hans van Mierlo overlijdt, binnen een jaar ook zijn dochter Marieke.
Palmen vindt verliefd zijn en rouwen hetzelfde: rouw is verliefdheid zonder verlossing. Mooi…

Fragment

BEGIN VAN HET BOEK: Vele jaren later, staande voor het vuurpeloton, moest kolonel Aureliano Buendía denken aan die lang vervlogen middag, toen zijn vader hem meenam om kennis te maken met het ijs. Macondo was toen een dorp van twintig huizen, opgetrokken uit leem en riet aan de oever van een rivier vol doorschijnende wateren die zich hals over kop naar beneden stortten door een bedding van stenen, glad en wit en reusachtig als voorhistorische eieren. De wereld was nog zo jong dat vele dingen nog geen naam hadden en om ze te noemen, moest je ze aanwijzen met je vinger…

…Maar nog voordat hij bij het laatste vers was gekomen had hij al begrepen dat hij deze kamer nooit meer zou verlaten, want het stond geschreven dat de stad van de spiegels (of spiegelingen) door de wind weggevaagd en uit de herinnering der mensen weggewist zou worden zodra Aureliano Babilonia de perkamenten tot het einde toe ontcijferd had – en dat alles, wat daarin beschreven stond, voor altijd en eeuwig onherhaalbaar was, omdat de geslachten, die gedoemd zijn tot honderd jaar eenzaamheid, geen tweede kans krijgen op aarde. EINDE
 

Volgens Lily

Bernlef schreef ooit een recensie over dit boek: “Boordevol prachtige anekdotes over zinloze opstanden, corruptie, vliegende priesters, alchemisten en een stamvader die echt vastgebonden aan een stam, volmaakt krankzinnig, een bovenmenselijke ouderdom bereikt. […] Het droom boek van een geniaal verteller.”

En zo is het, lezen dit letterlijk en figuurlijk waanzinnige verhaal!

Volgens Lily

Leuk boek dat je in één keer uitleest. Over een vrouw die voor de tweede keer borstkanker krijgt, maar daar nauwelijks van onder de indruk is. In de loop van het boek verschijnen haar vriendin en haar zus ten tonele wat leidt tot een dramatische afloop. Niet meer over vertellen, maar gewoon lezen!

Fragment

Niet hoeven praten is een luxe na de dagen in het ziekenhuis waarin ik geen seconde met rust gelaten ben. De hele dag werd ik er beziggehouden, alsof ik voor entertainment betaalde in plaats van voor genezing. Po. Ontbijt. Koffie. De fruitronde. De wensenlijst betreffende de lunch. De lunch zelf. Weer de po. Vrijwilligsters met de boekenkar. Zelfs tot midden in de nacht ging het door. Als ik eindelijk sliep werd er een zaklantaren op mijn gezicht gericht.
“Alles goed met u? Slaap lekker.” En weg was de verpleegkundige weer, naar het volgende bed, om iemand wakker te maken die de rest van de nacht niet meer in slaap zou komen. Een samenzwering was het, al was het oogmerk onduidelijk.
“Ik wil naar huis,” heb ik twee dagen na de operatie tegen Bosman gezegd. De wond was bijna dicht, de drain naar de resultaten te oordelen nauwelijks nog nodig. “Eigenlijk wil ik u nog een dagje langer hier houden,” zei hij.
“Als u me dood wilt hebben moet u dat doen.”

Fragment

“Mijn vader heeft me ooit eens voorgesteld aan de minister van Defensie,” vertelde ik. “En die gaf me meteen zijn handtekening op een papier, ook al had ik daar helemaal niet om gevraagd. Dus toen vroeg ik: “Hebt u misschien nog een stuk papier? Dan schrijf ik ook even mijn naam voor u op.”
“En heb je hem toen je handtekening gegeven?”
“Ja!”
We moesten allebei lachen. Ik vertelde hem niet hoe het verhaal echt was afgelopen, namelijk dat mijn vader de pen van me afpakte en zijn hoofd schudde.

Volgens Lily

De blauwe kamer is een hartverscheurend boek over een meisje dat kost wat het kost haar depressieve moeder wil helpen. Maar hoe doe je dat als je zelf maar 8 jaar bent. Hoever kan een moeder gaan? En hoe verwerk je dat alles als je zelf moeder wordt? Mooi boek!

Fragment

Betekende geluk niet gewoon dat je niet verlangde naar wat je niet bezat?

Volgens Lily

Het boek van Jeroen Theunissen is een boek waar moeilijk een thema in te vinden is. Het gaat over zoveel verschillende dingen dat je je afvraagt wat nou de bedoeling van de schrijver is. Het gebruik van de afkortingen van de hoofdpersonen waardoor er drie Jo’s in het verhaal voorkomen, helpt ook niet mee om er lekker in te komen. Iedereen is op zoek naar geluk, zo lijkt het. De quote hierboven van zus Tina is veelzeggend.
Geen aanrader.

Fragment

Voor de datum versprong, kroop hij in bed en deed hij het lampje bij zijn kussen uit. Het zou fijn zijn als hij van Sala kon dromen, dacht hij. Een erotische droom, of niet, dat maakte hem niet uit, zolang het maar geen droevige droom was. Als het een droom was waarin hij haar kon aanraken, des te beter. Het was immers toch maar een droom?

Hij verlangde met heel zijn hart naar Sala. Wat heerlijk was het om zo hartstochtelijk naar iemand te kunnen verlangen! Het was lang geleden dat Tsukuru dat zo sterk had gevoeld. Misschien wel voor het eerst van zijn leven.

Volgens Lily

Murakami levert met dit heerlijk te lezen boek weer een bestseller af. Hij heeft een voorliefde voor mensen die aan de rand van de maatschappij leven. Fantastische beschrijvingen van het Japanse leven. Geweldig boek!

Fragment

Ferdinand keek zijn vader vol verwachting aan. ‘Je weet het niet meer – sinds wanneer? Wanneer ben je het vergeten? Wanneer heb je het verdrongen? Wanneer openbaarde zich die bewusteloosheid, alsof je een klap op je kop had gekregen, boem, de herinnering uitgewist? Of gebeurde het meteen na de daad? Hadden jullie te veel gezopen en hebben jullie hem vermoord toen jullie beneveld waren? Ik ken ze allemaal, de kinderen van de vrouw en de kinderen van de politieagent en de kinderen van de bankdirecteur en de zoon van de voorzitter. Ze willen weten wat jij erbij hebt gedacht, en de zoon van de voorzitter wil eindelijk weten wat jij hebt gedaan, wat jullie hebben gedaan, wie van jullie zijn vader heeft vermoord. Begrijp je dat?’ Jörg was verstard onder de minachting van zijn zoon. Hij keek hem met wijd opengesperde ogen en halfopen mond aan, niet tot denken, tot praten in staat.
‘Jij bent net zomin bereid de waarheid onder ogen te zien en berouw te hebben als die nazi’s waren. Jij bent geen haar beter – niet toen je mensen vermoordde die jou niets hadden gedaan, en ook niet toen je daarna niet besefte wát je had gedaan. Jullie hebben je opgewonden over de generatie van jullie ouders, de generatie van de moordenaars, maar jullie zijn precies zo geworden. Je had kunnen weten wat het betekent om een kind van moordenaars te zijn, en je bent een moordende vader geworden, mijn moordende vader’.

Volgens Lily

Na twintig jaar gevangenisstraf heeft de president van Duitsland Jörg gratie verleend. De RAF is al lang verleden tijd. Maar hoe is Jörg eraan toe? Het boek blijft hierin erg oppervlakkig. Misschien moet je je meer verdiepen in de geschiedenis van de RAF om de verhaallijnen beter te begrijpen. Dit boek haalt het niet bij De voorlezer, ook van Schlink.

Fragment

Door al mijn herinneringen in dit boek op te schrijven, heb ik mij ingespannen om de oude, diepgewortelde patronen van leed en misbruik te doorbreken die mijn familie generaties lang in hun greep hielden. Eén ding heb ik al schrijvend geleerd, en dat is dat een trauma van het seksueel misbruik van mijn moeder en tante zulke verstrekkende gevolgen kon hebben omdat mijn grootouders er niet goed mee om wisten te gaan. Mijn moeder had geen flauw idee hoe zij deze problematiek kon herkennen, laat staan dat ze mij ervoor wist te behoeden. Waarschijnlijk dachten mijn grootouders er goed aan te doen erover te zwijgen en het weg te stoppen, zodat hun dochters niet nog meer kwellingen hoefden te doorstaan. Mijn persoonlijke verhaal is het bewijs dat dit een tragische misvatting was.

Volgens Lily

Margaux Fragoso laat in Tijger, tijger haar jeugd passeren waarin zij seksueel werd misbruikt door een veel oudere man. Margaux zag deze man als haar enige vriend. Langzaam aan werd hij echter ook haar vader en minnaar. Het is onthutsend te lezen hoezeer zij zelf op gaat in dit leven en ogenschijnlijk ook niets anders wil. Dat een meisje dat jarenlang zo beschadigd wordt, er achteraf zo’n mooi boek over kan schrijven is grandioos. Een aanrader.