De onzichtbaren – Roy Jacobsen

Volgens Lily

Sommige boeken worden op hun cover uitgekozen. Dat zou zo maar eens aan de hand kunnen zijn bij De onzichtbaren van Roy Jacobsen. Wat een prachtige afbeelding van het eiland Barroy waar Ingrid met haar vader, moeder, opa en tante woont. Een afgelegen eiland voor de kust van Noorwegen. Waar de natuur het voor het zeggen heeft.

De gebouwen op Barroy staan in een scheve hoek ten opzichte van elkaar. Van bovenaf gezien lijken ze op vier toevallige dobbelstenen die iemand uit de losse pols heeft uitgestrooid…

Ingrid en haar familie proberen zo goed en zo kwaad als het gaat een bestaan op te bouwen op het kleine eiland. De manier waarop Jacobsen dit heeft opgeschreven komt hiermee overeen: sober, zonder te veel emotie, soms ruw. Je voelt de kou in de winter en de heldere zon in de zomer.

Ingrid staat op, stapt naar voren, maakt de landvasten los en gaat aan de riemen zitten, ze begint te roeien en is de haven al bijna uit als haar grootvader haar in de gaten krijgt en schreeuwend heen en weer begint te hollen op de kade.

Dat je snel volwassen wordt op zo’n ingesloten plaats wordt duidelijk. Ingrid vertrekt op jonge leeftijd naar het vaste land om te gaan werken. Maar komt al snel weer terug en dan is haar leven volledig veranderd.

Maria had ook drie dromen: meer kinderen, een kleiner eiland – en een ander leven. In tegenstelling tot haar echtgenoot dacht ze vaak aan de laatste, en die droom werd alleen maar groter en belangrijker naarmate de twee andere verbleekten en steeds minder haalbaar leken.

Het boek is zeker goed geschreven, maar je moet houden van de ‘kille’ omgeving en de dito manier van beschrijven. De onzichtbaren is het eerste deel uit de eiland Barrøy trilogie. Het volgende deel is ook al verschenen en heet Witte Zee.

Fragment

De heuvels, de weilanden, de inhammen… Er was geen stukje land dat deze vreemde mensen níet van haver tot gort kenden, en ze waren zo ontzettend blij het weer terug te zien. Ingrid was niet meer heer en meester van haar eigen eiland, waarvan ze alle geheimen en schatten kende, maar een verbijsterde gast in de levens van anderen, zoals die levens ooit waren geweest en altijd zouden blijven. Want een jeugd kan niet worden uitgewist.
Een van haar vaders zussen liet zich op de knieën vallen en groef een overwoekerde eiderbroedkast uit die Ingrid nog nooit had gezien, daarna vond ze er nog een, waar Ingrid ook niets van wist, ze maakte ze schoon en wilde ze afdekken met leisteen, ze legde Ingrid uit waar ze dat kon vinden. Niemand hoefde de gasten iets te wijzen, ze wisten waar het dons te vinden was, waar de goede visstekken waren, waar de arenden hun nesten hadden, en ze kenden alle geheime plekjes en lades in de voorraadkamer. Zelfs de kinderen, die nog nooit op Barroy waren geweest, hadden de irritante neiging om te doen alsof ze hier thuis waren, ze liepen boothuizen en schuren binnen en struinden overal rond, twee neefjes duwden zonder het te vragen de roeiboot het water in en namen Lars mee, die joelden en wees en helemaal vergeten leek te zijn wat voor dag het vandaag was, de jongste dag. De meisjes wilden niet meevaren en stonden als kleine zwarte tenten op de wal toe te kijken, en leken elkaar allemaal te kennen als nichtjes, waarschijnlijk omdat hun eilanden veel dichter bij elkaar lagen dan bij dat van Ingrid, het afgelegenste eiland van allemaal.

Titel: De onzichtbaren
Schrijver: Roy Jacobsen
Uitgever: De bezige bij
isbn: 9789403196602

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s