Snijpunt – Nelleke Noordervliet

snijpunt_cb7

Fragment

De kassier van Krasnapolsky was waarschijnlijk de laatste geweest die E. Fischer bewust had gezien. Paul had zich niet helemaal aan de indruk kunnen onttrekken dat Fischer de gelegenheid met beide handen had aangegrepen om een plan ten uitvoer te leggen dat sinds de verschijning van de boeken en misschien al lang in zijn geest was gerijpt. Maar misschien was het ook een impuls geweest. Bij elke grote ramp verdwijnen mensen. Ze verschuilen zich in de statistieken van ongeïdentificeerde doden. Ze vluchten voor hun verleden, ze zien af van officiële papieren, ze leven illegaal en anoniem op deze wereld, geheel afhankelijk van eigen initiatief en denkkracht, beroofd van de vangnetten die de goed geordende samenleving uitvallers biedt. Liever de jungle van ongewisheid dan de gebaande paden van sociale zekerheid. Hij was een ziener, zoals The New York Times zei. Een ziener, een profeet, een onwelkome gast. En al die jaren had hij hier gezeten, in Umbrië, wachtend op de dood? Het was onvoorstelbaar.
Paul leunde achterover buiten de lichtkring van de bureaulamp. Het was twee uur in de nacht. De stilte hing als lood tussen de bomen. Nora’s ademhaling was onhoorbaar. Hij was moe, had pijn in zijn rug. Fischer had hem fraai hierheen geregisseerd. Paul was een overtuigd aanhanger van het toeval. Maar dit toeval, dat hem vijfendertig jaar na dato op het spoor zette van de man die uit het café op de Prinsengracht niet alleen van hem maar van de hele wereld was weggelopen, had de kenmerken van een klucht.

En dan nog even dit citaat:
En Nora was niet naar haar op zoek uit ongerustheid, maar uit verontwaardiging: de moeder wilde tijd en uur bepalen waarop de dochter vrij zou zijn, de dochter mocht dat niet zelf. En ze had gelijk. Nog geen dag had ze zonder de bescherming van mama gekund. Als een dom eendagskuiken was ze in de handen van de grote slager gelopen die eendagskuikens de nekjes omdraait en als kattenvoer diepvriest. Verliefd. En geen alarmsysteem. Dommer dan de domste Anita die zich voor een Breezertje aan een loverboy vergooit. Eigen schuld, heel erg dikke bult.
Nou ja!

 

Volgens Lily

Nelleke Noordervliet zet met Snijpunt een echt literair werk neer. Vele uitgangspunten, een klassiek verhaal, van alles komt er aan bod: de multiculturele samenleving, humanisme, scheiding, zoektocht en zelfs een reisje door Italië. Wel voor de gevorderde lezer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s