Als de regen niet valt – Maggie O’Farrell

m7hmwrsm

Fragment

Het vergt behoorlijk veel lichamelijke inspanning van haar om zelfs maar te overwegen dit te zeggen. Ze gaat op haar tenen staan, ze spant haar schouders aan alsof ze zich schrap zet voor een klap. ‘Waar het om gaat is… Ik heb een probleem… Ik heb een probleem met lezen.’
Heel even kan ze niet geloven wat ze zojuist heeft gezegd. Het lijkt onvoorstelbaar dat die woorden naar buiten zijn gekomen. Ze vliegen rond in de hete, krappe ruimte van de telefooncel, cirkelen om haar hoofd heen. Ze wil de deur een stukje openzetten, ze eruit laten, als bijen uit een korf, de wereld in. Ik heb een probleem met lezen. Daarna is ze bang dat ze ze weer moet zeggen, omdat de tijd verder tikt, omdat haar kleingeld door de telefoon wordt opgeslokt, en omdat Gabe geen antwoord heeft gegeven. Zou het kunnen dat hij haar niet verstaan heeft?
‘Hmm,’ zegt hij uiteindelijk. ‘Een probleem met lezen. Ja ja. Oké… Zal ik je eens wat vertellen?’ Elk van zijn woorden komt eruit alsof hij ze heel zorgvuldig articuleert. ‘Mijn grootvader had een gek probleem met het geschreven woord.’
Aoife ademt in en ademt uit. Ze kan niet geloven wat hij zegt. Ze kan niet geloven dat hij ‘geschreven’ zei voor ‘woord’. Ze houdt van hem omdat hij dat onderscheid maakt, want natuurlijk kent taal veel verschijningsvormen, en het gaat alleen om dat verdomde geschreven woord waar zij niets mee kan, waar ze over struikelt, dat een wirwar en een kluwen, als van een touw, in haar hoofd veroorzaakt. Al het andere kan ze wel.
‘Echt?’ weet Aoife uit te brengen.
‘Ja. Zijn hele leven lang heeft hij gedaan alsof er niks aan de hand was. Hij had een hele voorraad smoesjes om zich te redden. Hij zei vaak dat hij alleen maar Russisch kon lezen. Of dat hij zijn bril kwijt was. Of dat hij hoofdpijn had en of ik de krant hardop wilde voorlezen? Maar dat was niet waar. We wisten allemaal dat hij niet kon lezen.’
Door de bestudeerd nonchalante toon waarop Gabe het zegt, door wat hij zegt, wordt Aoife zich plotseling bewust van een opwaarts, opstijgend gevoel, als of buigzame, gevederde vleugels zich vanuit het spier- en botweefsel op haar rug hebben opengevouwen.

Volgens Lily

De familie Riordan is een gezin in crisis. Vader is van de een op de andere dag onvindbaar. De drie kinderen Riordan die aardig van elkaar vervreemd zijn door de jaren heen, proberen ieder op hun eigen manier te achterhalen wat er in hun vader is omgegaan voordat hij vertrok. Moeder Gretta weet echter meer dan ze zegt. Maar durft ze de schaamte voorbij te gaan?
Mooi familiedrama, goed boek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s