Eten, drinken en slapen – Ronald Giphart, Jonnie Boer, Sergio Herman

lees-kookboek met (on)mogelijke recepten voor thuissergio_c82

Fragment

11.51 uur
Michelin komt lunchen met vier man. Michelin komt lunchen met vier man. De implicaties van deze tijding zijn voelbaar in alle geledingen van het bedrijf. Iedereen staat strak. Michelin komt lunchen met vier man. Voor dit verslag is het natuurlijk een geweldige ontwikkeling, maar ik deel mee in de bezorgdheid die deze wetenschap veroorzaakt. Michelin komt lunchen met vier man. Alsof de bondscoach op de tribune zit, de rijinstructeur naast ons heeft plaatsgenomen, de rector meekijkt over ons eindexamenvel, de recensent ons boek heeft opengeslagen. Michelin komt lunchen met vier man.
‘Maakt dit iets uit voor jou?’ vraag ik aan Sergio, die zich voorbereid op de service.
‘Nee, eigenlijk niet,’ zegt hij. ‘Je kunt niet voor de ene tafel goed koken en voor de andere tafel slecht. Continuïteit is de basis van onze keuken, daar hebben we al die jaren aan gewerkt. Wij zijn de hele tijd bezig met consolideren. Je kunt niet plotseling je hele filosofie aanpassen, het staat zoals het staat. In principe maakt het dus niet uit dat Michelin vanmiddag komt lunchen, zij krijgen exact hetzelfde als alle andere tafels.’
In principe dus niet, maar in de praktijk merk ik aan alles en iedereen dat er bij dit service een extra spanning in de keuken hangt, een onbenoembare geur. Michelin komt vanmiddag lunchen met vier man. Dat verandert niets, al voelt het alsof het er nu op aankomt.
15.34 uur
Veel later. Rust in de keuken. De dampen zijn opgetrokken.
Natuurlijk waren er genoeg koks die voor mij ministeriële verantwoordelijkheid droegen, maar desalniettemin vind ik het uitermate stoer van Sergio dat hij mij vanmiddag heeft laten meedresseren. Het is allemaal goed gegaan. De borden zagen er perfect uit. Zo op het oog is er niets mis gegaan.
Langzaam trekt de spanning weg. De stand Oud Sluis-Michelin is inmiddels 8-0, er is niets meer wat deze score kan verpesten.
‘Was dit nou topstress?’ vraag ik aan Sergio.
‘Pas op, alle gasten zijn belangrijk,’ zegt hij fel. ‘Natuurlijk. Bij tafel 18 waren we op ons qui-vive, maar dat zijn we wel vaker. Eigenlijk is er iedere dag wel iets of iemand om scherp voor te zijn. Er is altijd wat, er zijn altijd gasten. Dat is mijn leven.’

Volgens Lily

Een geweldig inkijkje in de keukens van sterrenrestaurants De Librije en Oud Sluis (inmiddels gesloten). Een must-read voor al die mensen die blijven zeuren over dat de prijzen in de horeca zo hoog zijn, voor al die mensen die op de barricade gaan omdat ze een kwartier overwerk niet uitbetaald krijgen. Maar vooral een must-read voor levensgenieters! Deze week wordt mijn nieuwe 5-pitter met oven afgeleverd. Ga direct aan de slag met een recept uit dit boek, maar dan wel die voor de personeelskeuken! Te beginnen met Popeye’s duikboot…

Maar buiten is het feest – Arthur Japin

maar-buiten-is-het-feest_942

Fragment

Te beginnen met incident nummer tien – terwijl zij aan het douchen was, dit keer. Ze had net wat zeep uit haar ooghoeken gewreven toen ze de deur hoorde opengaan., en door een waas Sijmen zag binnensluipen met niet meer dan een handdoek om. Hij had haar strak aangekeken, zijn tong tegen de beslagen ruit gedrukt en er, alsof het iets lekkers was, een paar keer overheen gelikt.
In de eerste pauze ging ze op de trap naar de schoolkantine zitten. Haar broodtrommeltje had ze bij wijze van onderlegger op haar knieën gelegd en haar agenda geopend op die dag. De punt van haar ballpoint priemde al in het papier. Ze draaide hem een paar keer rond totdat de blauwe inkt begon te vlekken. Vezeltjes bleven kleven aan de kogelroller en rolden samen tot een pluisje, dat een paar vegen maakte en ten slotte vastplakte en achterbleef toen ze haar pen uiteindelijk maar wegborg, want hoe zij ook bij zichzelf te rade ging, zij had er geen woorden voor. Letterlijk: ze wist niet hoe het heette wat Sijmen met haar uitspookte.
Iets meemaken waarover je het niet kon hebben – dat was gek. Dat je dingen werden aangedaan die je niet kon benoemen!

Volgens Lily

Maar buiten is het feest is een onthutsend boek. Dat dit soort zaken (seksueel misbruik van kinderen) echt gebeurt is onvoorstelbaar. Dit boek is gebaseerd op het leven van Karin Bloemen. Haar naam wordt nergens genoemd maar het feit is bekend. Goed dat dit verhaal verteld is.

Stoner – John Williams

stoner_e3c

Fragment

Op een middag in het voorjaar kwam hij tijdens een plenzende regenbui thuis en stelde vast dat een van de ramen op een of andere manier kapot was gegaan, verschillende boeken schade hadden opgelopen en veel van zijn aantekeningen onleesbaar waren geworden. Een paar weken later ontdekte hij dat Grace en enkele vriendinnetjes in de kamer hadden mogen spelen en dat nog meer aantekeningen en de eerste pagina’s van zijn manuscript van zijn nieuwe boek verscheurd en verminkt waren. “Ik heb ze maar een paar minuten binnengelaten,” zei Edith. “Ze moeten toch ergens een plek hebben om te spelen. Maar ik weet er verder niks van. Daarvoor moet je bij Grace zijn. Ik heb haar verteld hoe belangrijk je werk voor je is.”
Toen gaf hij het op. Hij verhuisde zo veel mogelijk boeken naar zijn kamer op de universiteit, die hij met drie jonge medewerkers deelde. Daarna bracht hij veel van de tijd die hij voorheen thuis had doorgebracht op de universiteit door, en kwam hij alleen vroeg thuis als hij er zozeer naar verlangde een glimp van zijn dochter te zien, of even met haar te praten, dat hij onmogelijk kon wegblijven.

Volgens Lily

Op de achterflap staat een quote die ik onderschrijf: Stoner is een onwaarschijnlijk mooi geschreven roman over het weinig opzienbarende leven van een weinig opzienbarende man.

Vele hemels boven de zevende – Griet op de Beeck

vele-hemels_16da

Fragment

Casper ging niet weg. Wie zo diep in je hart kruipt, die blijft altijd minstens een beetje. Ik was van hem weggegaan. Op het scherp van de snee niet vertrokken maar thuisgebleven. Ik koos voor Walter, omdat ik niet wou kiezen. Omdat ik dacht dat ik alleen zo recht kon blijven staan. Ik zag de afspraak die ik met mezelf had gemaakt. Ik zag onze jaren samen. Ik zag onze kinderen. Ik noemde dat liefde, en dat was het ook. Maar was het de beste liefde voor mij? Was het die weldadige warmte die totaal kan vervullen? Was het die gedeelde kwetsbaarheid van elkaar graag te zien tot in de lelijke hoekjes toe? Was het die diepe connectie die alles in het leven dat cruciale tikje beter maakt? Was het dat prikkelen van alle zinnen dat je wonderlijk dicht bij elkaar kan brengen? Was het dat wederzijdse stimuleren en dat elkaar vinden in bijna alles wat belangrijk is? Was het dat dichtbij willen zijn dat nooit verstikt? Was het die ongelooflijk grote fun met elkaar? Eigenlijk durfde ik niet naar Walter te kijken. Naar Walter en naar mij te kijken. Naar wat onder en achter de constructie zat. Niet echt. Schrik voor wat doet wankelen, waarschijnlijk. Schrik om uit de rol te vallen. Om niet te zijn wie anderen wilden dat ik was, wie ik dacht dat ze wilden dat ik was, wie ik vond dat ik moest zijn. Maar als je bang bent om iets in vraag te stellen, hoe kan dat dan het goeie zijn?

Volgens Lily

Na het mooie Kom hier dat ik u kus ben ik direct dit mooie boek gaan lezen, het debuut van deze schrijfster. En wat een feest weer! De levensverhalen van de vijf hoofdpersonen worden verweven tot een prachtig boek. Ik ben fan van Op de Beeck! Graag ieder jaar een boek!

Wat ik zeker weet (Wijsheid en inzicht voor elke dag) – Oprah Winfrey

 

preview-oprah_217a

Fragment

Het leven zit vol pareltjes, als we er maar de tijd voor nemen die te waarderen. Ik noem dat ahhh-momenten en ik heb geleerd hoe ik die voor mezelf moet creëren. Bijvoorbeeld door om vier uur ’s middags een kopje masalathee te zetten (kruidig, heet, met schuimige amandelmelk erop: dat is verfrissend en beurt me de rest van de middag op). Ik ervaar dat als krachtige momenten. Daardoor laad je je op, kom je op adem en kom je weer in contact met jezelf.

Volgens Lily

Tja, en zo staat dit hele boek vol met ‘wijsheden’. In ieder verhaal komt het zinnetje ‘wat ik zeker weet….’ voor, gevolgd door een wijsheid. Een beetje teleurgesteld was is wel na het lezen van dit boek. Ik ben een grote Oprah-fan, ben met haar opgegroeid, en weet ook wel dat ze soms wat zweverig kan zijn, maar dit boek voegt echt niets toe. Het enige wat is leuk vond was de tekst op de achterkant van het boek: “Wat ik zeker weet: je reis begint met de keuze om op te staan, eropuit te gaan en ten volle te leven.” En zo is het!

Argentijnse avonden (Van de Zwart Janstraat naar de pampa) – Carolijn Visser

preview-argentijnse-avonden_2791

Fragment

“Vind je het goed om samen naar de kapper te gaan?”
Ze hadden elkaar vijfentwintig jaar niet gezien en uitgerekend nu wilde haar moeder nieuwe krullen laten zetten? “Goed,” zei ze verslagen en ze pakte haar jas.
Als ze toch bij de kapper was, kon ze net zo goed ook haar eigen haar laten doen. De twee vrouwen zaten naast elkaar voor de spiegel. “Zie je een gelijkenis?” vroeg Ida aan de eigenaresse van de salon. “Zij is namelijk mijn moeder.”
Alle kapsters legden hun krulspelden neer. De klant kenden ze al langer dan tien jaar. Ze had één dochter wisten ze, die wel eens meekwam, maar dat was niet deze vrouw. “Welnee,” maakte Ida’s moeder lachend een einde aan de nieuwsgierigheid. “Ze is een vriendin.”
Die paar woorden waren als een mes in Ida’s hart. Haar moeder weigerde haar als dochter te erkennen. Haastig nam ze afscheid. Verdrietig en boos reisde ze terug naar de Zwart Janstraat.
Pas vijfentwintig jaar later zouden de twee vrouwen elkaar opnieuw ontmoeten. Het zou Ida de grootste moeite kosten haar moeder terug te vinden. Die woonde toen op een ander adres, in een andere stad, met een andere man.

Volgens Lily

Carolijn Visser is bekend van haar vele reisverhalen. Met dit boek beschrijft ze op een boeiende wijze het leven van vader Rinus, die op de fiets naar Nederlands-Indië reist en daar in een jappenkamp belandt. Hoe hij met twee dochters terug komt naar Nederland en vervolgens met dochters een bestaan probeert op te bouwen in Argentinië. Dochter Ida van Mastrigt wordt later de Hollandse consul in Argentinië in welke functie zij koningin Beatrix, kroonprins Willem-Alexander en Máxima ontvangt in de Hollandse kolonie van Tres Arroyos, vijfhonderd kilometer ten zuiden van Buenos Aires. Wat opsluiting in het jappenkamp met vader Rinus heeft gedaan wordt pijnlijk duidelijk in dit boek. Mooie echte foto’s ondersteunen het verhaal, erg leuk. Zeker een aanrader!

Op zee – Toine Heijmans

preview-op-zee_4d20

Fragment

Ze boekte een ticket naar Aalborg, en bracht mijn dochter naar het vliegveld. Op het vliegveld werd Maria opgevangen door een stewardess, die haar een doorzichtig mapje omhing met de documenten. Op het mapje stonden groot haar naam, geboortedatum, en allerlei noodnummers die gebeld konden worden mocht ze kwijt raken.
“Maakt u zich gaan zorgen,” had de stewardess tegen Hagar gezegd. “Ik ben zelf ook een moeder hoor. Het gaat altijd goed. Er is nog nooit een kind kwijtgeraakt onderweg.”
Hagar wilde niet met Maria mee naar Denemarken, ook al had ik dat wel voorgesteld. Ze wilde niet zien hoe haar man en haar dochter samen op reis gingen. Ze wilde zich er niet in mengen. “Ik ken je,” zei ze door de telefoon.
“Straks vraag je ook nog of ik meega, en dat is niet de bedoeling. Daar heb ik geen zin in.”
Niemand kent mij zo goed als Hagar. Natuurlijk had ik haar gevraagd mee terug te zeilen, als ze met Maria was meegekomen naar Thyboron. Nu je er toch bent, zou ik gezegd hebben. En: Het is maar achtenveertig uur, ga toch lekker mee, dat is ook leuk voor Maria. Hagar wist dat ik in staat was haar over te halen. Dat was me eerder gelukt.
Ik wist ook waarom ze zo had aangedrongen op een sabbatical. Hagar hoopte dat ze een andere man terug zou krijgen: vrolijker. Een betere vader. Daar had ze veel voor over. Na een slechte dag op kantoor deed Hagar haar best me gerust te stellen. Soms zo, dat ik het niet doorhad. Maar het lukte haar steeds minder goed me op te vrolijken. De reis was een kans dat te doorbreken. Misschien dat ze me daarom mijn gang liet gaan. Haar dochter offerde, in de hoop dat het zou helpen.

Volgens Lily

Op zee is een roman over ouders en kinderen en de angst om alles te verliezen. Het boek leest zeer makkelijk maar het verhaal voelt op een gegeven moment zeer ongemakkelijk aan. Het einde is verpletterend. Goed boek. Ben reuze benieuwd hoe ze dit gaan verfilmen…

Kom hier dat ik u kus – Griet op de Beeck

preview-kom-hier_bdc0

Fragment

Ik moet denken aan Louis. Aan hoe hij aan mijn deur stond, gisteren. Alsof hij in een onweer had gestaan, in open veld, uren aan een stuk, kletsnat geregend, omvergewaaid, zo stond hij daar, in mijn deuropening. Hij met al zijn woorden altijd, hij had er niet één. Ik heb hem niks gevraagd, ik heb hem meegenomen naar binnen, ik heb hem laten stamelen, ik heb zijn jas uitgedaan, en ik heb hem mijn armen gegeven, en een groot glas bier. Ik heb hem getroost zoals hij het liefst wordt getroost, met bloot vel en veel nabijheid. Ik heb gedacht: ik ben graag een schuiloord, en ik heb hem nog een keer gekust. We hebben in bed de niet zo lekkere pizza gegeten die ik nog in het vriesvak vond, de kruimels van mekaars lijven gehapt. Hij heeft gezegd: “Ik zou u graag gelukkig maken.” Ik heb mij niet gestoord aan de voorwaardelijke wijs, omdat ik blij was dat ik iemand dat hoorde menen. Als ik daaraan denk, krijg ik zin om hem van alles te geven. Koninkrijken, wereldwonderen, eindeloosheid. Ik wil hem beloven dat ik hem bijeen zal rapen als hij in stukjes uit mekaar is gevallen. En dat ik samen met hem onvindbaar zal zijn, als dat hem zou helpen. Dat ik mijn vermoedens niet zomaar zal geloven. Dat ik mij over hem zal blijven verbazen. Dat ik voor hem op mijn knieën zal vallen, maar dan alleen maar om te lachen. Dat ik met hem samen over zeeën zal lopen, en over oceanen, omdat ik wil geloven dat wij samen alles kunnen. Dat ik met hem zal schuilen voor de tornado’s, en hem zal leren om niet bang te zijn, als ik dat mag van hem.
Vandaag zegt de gemiddelde mens 2250 woorden tegen 7,4 anderen, dat heeft iemand zo berekend, ik haal alvast op deze dag dat gemiddelde naar beneden.

Volgens Lily

Een onweerstaanbaar boek, zo’n een die je op een gegeven moment gewoon uit móet lezen, ook al is het al 2.00 uur in de nacht. Bijzonder subtiel geschreven, nergens moeilijke taal, maar zo herkenbaar en invoelbaar. En van die heerlijke dialogen in het Vlaams! Het boek bestaat uit drie levensfases van de hoofdpersoon Mona, op haar 10, 24ste en 34ste. Stiekem zou ik willen weten hoe ze op haar 44ste en 54 ste in het leven staat. En wat een heerlijk eind! Dit is het tweede boek van Griet op de Beeck, een Vlaamse schrijfster. Haar debuut Vele hemels boven de zevende was een groot succes. Maar haar tweede boek doet hier zeker niet voor onder. Direct op naar de winkel voor het eerste boek van Op de Beeck.

In het boek wordt een zinnetje aangehaald dat Harry Mulisch zou hebben gezegd tegen een criticus die hem kwam interviewen na een slechte recensie: “En toch weet ik zeker dat u liever mijn lullig boekje had geschreven dan uw lullige stukje in de krant”. Geweldig!

BLOK De boekhandelaar van mijn vader – Jan Brokken

preview-blok_88e7

Fragment

Kennis vergaarde hij door de boeken te lezen die hij verkocht. Schoolboeken toen hij zestien jaar was, reisverhalen en geschiedenisboeken op zijn zeventiende, romans, Engelse detectives en op wat latere leeftijd theologische werken. Zijn ideaal was een boekhandel te stichten die naast kantoorartikelen en dure pennen alle denkbare genres zou aanbieden, van schoolboeken tot streekromans, van wandelgidsen tot exegeseboeken voor predikanten, van detectives tot puzzelboeken. Misschien was dat wel het belangrijkste wat hij op de jongelingsvereniging leerde: een ideaal vinden dat tot richtsnoer van je verdere leven diende. heel christelijk, heel gereformeerd, beslist niet hip of vrijgevochten, eerder vroegwijs, maar dankzij dat principe maakten de vaders van de meeste van mijn jeugdvrienden en klasgenoten carrière en klommen op van jongste bediende tot procuratiehouder of adjunct-directeur van rederijen of stuwadoors- en cargadoorskantoren. Gewone jongens als Blok, ‘kleine luyden’ met grote ambities. en waaghalzen, als het om het nemen van initiatieven ging. Blok startte zijn eerste eigen boekhandel op drieëntwintigjarige leeftijd.

Volgens Lily

Na het lezen van De Vergelding van Jan Brokken en na zijn inspirerende lezing in de Goudse Schouwburg enige maanden later ben ik fan van de auteur Brokken. In de Goudse Schouwburg kocht ik zijn boek Blok, de boekhandelaar van mijn vader dat hij schreef in opdracht van de Koninklijke Boekverkopersbond. En ook dit is weer een heerlijk boek. Op naar de volgende Brokken!

Het huis met de schaduw – Aminatta Forna

preview-huis-met-de-schaduw_feec

Fragment

“Ik dacht dat het haar wel zou lukken om terug te komen. Naar mijn huis, of het huis van mijn moeder. Naar de mensen die van haar hielden en die haar zouden beschermen. Of dat ze op zijn minst iets zou laten horen. Maar dat heeft ze nooit gedaan. Ze heeft besloten alleen op zichzelf te vertrouwen. Ze is weggegaan. Er was een moment, nadat ik de jongen had neergeschoten. Ik zie nog voor me hoe ze achteruitstapte, ze gaf geen kik, deed alleen een stapje achteruit het donker in, draaide zich om en vluchtte. Terwijl ik wachtte tot ze terugkwam heb ik heel lang geloofd dat ze wist dat ik het was, daar achter de bomen, dat ik die schutter was. Dat ze wist dat ik zou komen. Want wie had het anders kunnen zijn?”
“Denk je dat ze ooit nog terugkomt?”
“Als ze het heeft overleefd, als ze naar het zuiden is gegaan, en niet naar het noorden. Maar ze hebben vast op de uitkijk gestaan. Ze heeft natuurlijk een omtrekkende beweging moeten maken. En het ravijn moeten oversteken. En als ze ons vergeeft, als ze ons ooit vergeeft.”
“En Javor?”
“De autoriteiten hebben Javor, zijn stoffelijk overschot, lang na de oorlog kilometers verderop gevonden. De burgerwachten waren mensen gaan verplaatsen om ze ergens anders te vermoorden. Daarna kwamen er nieuwe oorlogen, zo veel oorlogen, het heeft jaren geduurd voor ze werden gevonden. Wij waren nog maar het begin, snap je.”
Samen keken we naar de huizen van Gost in de diepte. “Je mag het nooit aan iemand vertellen,” zei ik.
“Waarom ga je niet ergens anders wonen?”
Ik haalde mijn schouders op. “Waarom zou ik? En waar zou ik naartoe moeten? Als je het hebt meegemaakt en weet dat er nooit iets zal veranderen, dan wen je eraan, dan lijkt het de nasmaak van iets bedorvens. Je went eraan, omdat je wel moet. Gost is mijn thuis. Ik woon hier omdat ik hier wil wonen.”
“Maar dan word je er elke dag aan herinnerd.”
“Ja,” zei ik alleen maar. “Maar dat vind ik fijn. Ik herinner me niet alleen de slechte tijden, maar ook de goede.”
“En die akelige man, Fabjan?”
“Ik wil graag zeker weten dat hij het zich ook herinnert.”

Volgens Lily

De schrijfster Aminatta Forna groeide op in het door oorlogen geplaagde Sierra Leone. Hierdoor weet zij goed de toon te treffen in dit boek dat over de Joegoslavische oorlogen gaat halverwege de jaren 80. Wanneer je buren door de oorlog verdreven worden uit hun dorp omdat ze van een ander geloof zijn, wat doe je dan met de spullen in hun huis? Is in tijden van oorlog alles geoorloofd? Mag je een vloerkleed uit hun huis halen omdat je denkt dat ze toch nooit meer terugkomen? Dit boek deed me wel realiseren hoe weinig ik eigenlijk weet van die oorlogen in voormalig Joegoslavië…