Grand Hotel Europa – Ilja Leonard Pfeiffer

grand_hotel_069

Volgens Lily

Tsja, wat moet ik hiervan zeggen. Een werkelijk fantastisch, heerlijk, ogenopenend epos over grote onderwerpen zoals o.a. de huidige stand van zaken van het continent Europa. Maar ook over de liefde. Vooral over de liefde. Het boek beschrijft Pfeiffers liefdesrelatie met Clio en hoe dat (je voelt het tijdens het lezen al aankomen) eindigt in een breuk. En hoe hij zichzelf dwingt om dit allemaal op te schrijven terwijl hij resideert in Grand Hotel Europa. Een hotel dat tijdens zijn verblijf wordt overgenomen door (hoe typisch) een Chinees.
Na Superba, Brieven uit Genua en Peachez ben ik fan van Ilja Leonard Pfeiffer. Hij schrijft in zo’n mooie stijl, nergens ingewikkeld maar gebruikt toch alle mooie woorden die onze taal rijk is.
Zijn ‘aanklacht’ tegen het massatoerisme in Europa is zo treffend. De miljoenen toeristen die Venetië bijvoorbeeld jaarlijks overspoelen en die de plaatselijke bevolking gewoon aan het verjagen zijn  (‘je kunt in Venetië op iedere hoek een Venetiaans masker kopen, maar voor een kilo tomaten moet je tijden reizen’). De mevrouw die hij tegenkomt in Giethoorn en die vraag hoe laat het daar dicht gaat, alsof het een attractiepark is. Hilarisch.

Een stad die zich uitlevert aan toerisme, verkoopt haar ziel. Terwijl toeristen bovenal op zoek zijn naar een authentieke ervaring, veroorzaakt hun aanwezigheid een teloorgang van de authenticiteit die ze begeren. (…) Toerisme vernietigt datgene waardoor het wordt aangetrokken.

Beetje dubbel is dat ik dit boek las tijdens, inderdaad: een vakantie, waardoor ik echter wel in de gelegenheid was om de 547 bladzijden in een week uit te lezen, ja, het is een echte pageturner. Grappig was dat ik tijdens deze vakantie het Louvre in Abu Dhabi bezocht waar uitgebreid over geschreven wordt in dit boek.
En nu maar hopen dat Pfeiffer hiervoor als beloning een mooie literatuurprijs krijgt, want dat is dan zeer verdiend. Aan het NRC Handelsblad zal het niet liggen, die heeft het boek in januari al uitgeroepen dat ‘Roman van het jaar’.

Fragment

Maar dat moment was niet meer ver weg. In mijn reconstructie van wat er tussen Clio en mij was voorgevallen, was ik bijna aanbeland bij de laatste episode, het hoofdstuk dat het moeilijkste zou worden om te schrijven, omdat het mij zou dwingen opnieuw te beleven wat ik liever helemaal niet had beleefd, en ik zag er misschien nog wel meer tegen op om het het geschreven te hebben, omdat ik daarna nogmaals afscheid zou moeten nemen van Clio. Zolang de punt achter de laatste zin op de laatste pagina niet was gezet, was zij in zekere zin nog bij mij op de blanke bladzijden van de resterende cahiers. Dan waren er nog avonturen te vertellen en kon ik haar nog beschrijven, zoals ze lachte wanneer ze wakker werd in de ochtend en zoals ze de avond stil kreeg met het schoonschrift van gebaren, en dan bestond er zelfs in theorie de mogelijkheid dat het verhaal anders zou aflopen dan het was afgelopen, ook al bestond die mogelijkheid niet. Maar wanneer het gedaan was, was het gedaan. Ik miste Clio en zag ertegen op haar dubbel te missen.
Ik wist dat het de bedoeling was dat er vervolgens als bij toverslag een soort helderheid zou optreden en dat ik zaken zou gaan begrijpen, om te beginnen waar ik heen moest, maar ik wist niet meer zeker of ik daar nog wel in geloofde. Misschien was ik bang voor die helderheid en prefereerde ik het geritualiseerde bestaan in een hotel op de wolken dat was losgeraakt van de wereld en dat werd bewoond door herinneringen aan een beter verleden. Helderheid zou de leegte te helder maken. De mist past mijn gemis beter. (wat een mooie zin!)

DSC01612_f7c

Het Louvre in Abu Dhabi

Titel: Grand Hotel Europa
Schrijver: Ilja Leonard Pfeiffer
Uitgeverij: De Arbeiderspers
isbn: 9789029526227
Advertenties

Leeslounge 5 januari 2016

Op dinsdag 5 januari 2016 vindt de tweede bijeenkomst plaats van de Leeslounge. Voor 5 januari lezen we het boek Vader van Karl Ove Knausgård. Dit boek is het eerste deel uit de reeks Mijn strijd, het autobiografische leven van Knausgård dat hij in zes delen aan het papier toevertrouwde. Knausgård heeft in Zweden waar hij woont (hij komt van origine uit Noorwegen) inmiddels een popsterrenstatus bereikt. Met zijn boeken verovert hij langzaamaan de hele wereld.

 

Wanneer je het leuk vind om aanwezig te zijn bij de boekbespreking op 5 januari (van 20.00 tot 22.00 uur in Gouda), stuur dan een mailtje naar anitaootjers@hotmail.com. Je ontvangt dan nog wat meer informatie.

th_5_658

Fucking perfect – Sergio Herman

th (4)

Enige tijd geleden las ik het boek ‘Eten, drinken en slapen’ van Ronald Giphart waarin hij verslag doet van zijn stages in de keukens van de drie sterrenrestaurants ‘Oud Sluis’ van Sergio Herman en ‘De Librije’ van Jonnie Boer in Zwolle. Sergio Herman is één van de twee chefs ter wereld die van de GaultMillau 20 punten scoorde, de maximum beoordeling, perfectie dus (Jonnie trouwens 19,5, ook niet slecht natuurlijk).
Hoe hectisch het er aan toe gaat in een keuken van een drie sterrenrestaurant beschreef Giphart goed. Het maakte nieuwsgierig naar meer. Zo bekeek ik afgelopen week de documentaire ‘Fucking perfect’ die is gemaakt door regisseuse Willemiek Kluijfhout die Sergio Herman volgde in zijn laatste maanden in Oud Sluis. Na 25 jaar had Herman genoeg van het restaurant en wilde op zijn hoogtepunt stoppen. De documentaire geeft een mooi inkijkje in het leven van een zeer bevlogen, hardwerkende man, die geen ander leven kent dan die van het voor meer dan 100% knallen voor zijn gasten. Altijd ‘het gas erop’ zoals hij tegen zijn personeel zegt.
Sergio Herman heeft alles geleerd van zijn vader, is opgegroeid boven de zaak en heeft naar eigen zeggen een fantastische jeugd gehad. Nadat hij de zaak van zijn vader heeft overgenomen heeft Herman alleen maar hard gewerkt. Een eerste huwelijk (met 2 kinderen) strandde, en ook zijn tweede huwelijk (met Ellemieke Vermolen waarmee hij ook 2 kinderen heeft) kan niet rekenen op veel aandacht van Herman. Schrijnend is om te zien hoe het wel tot hem doordringt dat het leven van zijn kinderen door zijn vingers glipt. Zijn oudste zoon is inmiddels een tiener. Hij realiseert zich dat hij zelf ook vaker een pintje had willen drinken met zijn vader. Maar zijn vader lijdt aan een vroeg beginnende dementie en vraagt Sergio om recepten die Sergio van zijn eigen vader heeft geleerd.
Op het afscheidsmenu komt Langoustine Old School (à la Nage), zoals Sergio die van zijn vader heeft geleerd. Zijn vader zit in het restaurant maar lijkt het niet te beseffen, zijn moeder des te meer…
Hoewel het begin van de documentaire toewerkt naar de sluiting van Oud Sluis, en de tijd die daardoor moet vrijkomen voor eigen gezondheid en gezin, wordt in het tweede gedeelte duidelijk dat deze rust er helemaal niet gaat komen. Herman heeft namelijk een nieuw project gevonden: zijn nieuwe Restaurant The Jane in Antwerpen, gevestigd in een 19de-eeuws militair hospitaal. Waar hij nog steeds meer dan alles geeft, hij kan niet anders. En inmiddels ook alweer 16 punten heeft vergaard. Je vraagt je af hoe het met Sergio Herman gaat aflopen, de tijd zal het leren.
Deze documentaire is een absolute aanrader!

De hemel boven Parijs – Bregje Hofstede

hemel_144

Fragment

En toch kon hij zich niet voortellen dat ze zich altijd zo strak tot één stuk bundelde. In zo’n klein lijf alleen hield geen mens het uit. Als hij zijn ogen dichtdeed, was daar een ruimte die zoveel groter was dan zijn schedel dat het ongelooflijk was dat er één gezicht omheen paste als hij ze weer opende. Dat zijn neus midden in dat eindeloze blikveld stak. Hij kon zich niet voorstellen dat zij kon leven in één lijf, in een klein kamertje, uit één koffer. Ze moest de rest van haar leven in grote dozen op een Nederlandse zolder bewaren.
Hij kwam weer naast haar staan.
‘Mis je Nederland?’
‘Nee. Ik mis Parijs.’
Dat was zo’n absurd antwoord, met om hen heen de traag stromende Seine waar links en rechts de monumenten in weerspiegeld werden, dat hij lachte, een paar zware ‘hâ, hâ, hâ’s’ om hun aanwezigheid te midden van dat alles te verankeren.
Ze haalde haar schouders op en sloeg haar armen over elkaar.
‘Is dat zo gek?’
‘Nou ja. Parijs valt toch moeilijk te missen vanaf hier.’
Ze trok met haar schouders. ‘Ik heb gewoon heimwee, naar dit moment, deze stad, deze tijd.’
‘Nu al?’
‘Juist nu. Nu ik het zie, weet ik dat ik het zal missen.’

Volgens Lily

Een mooi liefdesverhaal. Wat doe je als je in een jong meisje je vroegere vriendin denkt te herkennen. Voor Olivier, professor aan de Parijse Sorbonne, is de studente Fie het evenbeeld van zijn vroegere vriendin Mathilde. En laat Fie nou in precies dezelfde situatie terecht komen als Mathilde vroeger. Welke keuze maakt Olivier nu? Een zeer goed boek, aanrader.

Geachte heer M. – Herman Koch

geachte_heer_m__129

Fragment

Er zijn twee soorten leraren. De eerste soort gedraagt zich als een volwassene. Hij wil met ‘u’ worden aangesproken, hij duldt geen tegenspraak of flauwe grappen in zijn klaslokaal, als je je niet kunt gedragen ga je maar even een uurtje op de gang staan, of hij stuurt je met een briefje naar de rector. In alles benadrukt hij de ongelijkheid tussen hemzelf en zijn leerlingen. Het enige wat hij vraagt is respect. Meestal krijgt hij dat ook.
De leraar van de tweede soort is voornamelijk bang. Uit angst gaat hij op zijn hurken zitten. Hij trekt een jongen voor de gein aan zijn haar, hij voetbalt mee op het schoolplein hij draagt broeken en schoenen die heel in de verte een vage gelijkenis met onze broeken en schoenen vertonen, hij wil bovenal aardig gevonden worden. Soms spelen wij, de leerlingen, het spelletje een tijdje mee. Uit medelijden vooral. We doen of we de bange leraar ook echt aardig vinden, we laten hem in de waan dat hij populair is. Maar ondertussen heeft de bange leraar het dierlijke instinct in ons wakker gemaakt. Dieren kunnen angst van een kilometer afstand ruiken. Binnen de kudde is de aardige leraar het zwakke exemplaar. Geduldig wachten we op een geschikte gelegenheid. Een onbewaakt ogenblik waarop de aardige leraar struikelt of ons de rug toekeert. Dan storten we ons met zijn allen boven op hem en verscheuren we hem.
Zowel de autoritaire als de bange leraren behoren tot de middelmatigste mensensoort. Het woord middelbare school spreekt hier van zichzelf al boekdelen. Alleen in schijn word je er in verschillende vakken onderwezen, in werkelijkheid draait het uitsluitend om het zes jaar lang verdragen van een allesverstikkende middelmatigheid. Nergens kun je de middelmatigheid sterker ruiken dan op een middelbare school. Het is een lucht die overal in doordringt, als de luncht uit een pan soep die te lang heeft staan pruttelen. Iemand heeft het gas laag gedraaid en is de pan vervolgens vergeten.

 

Volgens Lily

Prachtig boek over hoe een boek over een waargebeurde zaak is ontstaan. Moet een schrijver zich altijd aan het waargebeurde houden of mag hij de waarheid geweld aan doen. En en passent wordt de vloer aangeveegd met de literaire wereld, de middelbare school en zijn leraren, vriendschap en nog veel meer. Een pageturner.

Snijpunt – Nelleke Noordervliet

snijpunt_cb7

Fragment

De kassier van Krasnapolsky was waarschijnlijk de laatste geweest die E. Fischer bewust had gezien. Paul had zich niet helemaal aan de indruk kunnen onttrekken dat Fischer de gelegenheid met beide handen had aangegrepen om een plan ten uitvoer te leggen dat sinds de verschijning van de boeken en misschien al lang in zijn geest was gerijpt. Maar misschien was het ook een impuls geweest. Bij elke grote ramp verdwijnen mensen. Ze verschuilen zich in de statistieken van ongeïdentificeerde doden. Ze vluchten voor hun verleden, ze zien af van officiële papieren, ze leven illegaal en anoniem op deze wereld, geheel afhankelijk van eigen initiatief en denkkracht, beroofd van de vangnetten die de goed geordende samenleving uitvallers biedt. Liever de jungle van ongewisheid dan de gebaande paden van sociale zekerheid. Hij was een ziener, zoals The New York Times zei. Een ziener, een profeet, een onwelkome gast. En al die jaren had hij hier gezeten, in Umbrië, wachtend op de dood? Het was onvoorstelbaar.
Paul leunde achterover buiten de lichtkring van de bureaulamp. Het was twee uur in de nacht. De stilte hing als lood tussen de bomen. Nora’s ademhaling was onhoorbaar. Hij was moe, had pijn in zijn rug. Fischer had hem fraai hierheen geregisseerd. Paul was een overtuigd aanhanger van het toeval. Maar dit toeval, dat hem vijfendertig jaar na dato op het spoor zette van de man die uit het café op de Prinsengracht niet alleen van hem maar van de hele wereld was weggelopen, had de kenmerken van een klucht.

En dan nog even dit citaat:
En Nora was niet naar haar op zoek uit ongerustheid, maar uit verontwaardiging: de moeder wilde tijd en uur bepalen waarop de dochter vrij zou zijn, de dochter mocht dat niet zelf. En ze had gelijk. Nog geen dag had ze zonder de bescherming van mama gekund. Als een dom eendagskuiken was ze in de handen van de grote slager gelopen die eendagskuikens de nekjes omdraait en als kattenvoer diepvriest. Verliefd. En geen alarmsysteem. Dommer dan de domste Anita die zich voor een Breezertje aan een loverboy vergooit. Eigen schuld, heel erg dikke bult.
Nou ja!

 

Volgens Lily

Nelleke Noordervliet zet met Snijpunt een echt literair werk neer. Vele uitgangspunten, een klassiek verhaal, van alles komt er aan bod: de multiculturele samenleving, humanisme, scheiding, zoektocht en zelfs een reisje door Italië. Wel voor de gevorderde lezer.

Dorst – Esther Gerritsen

Dorst_a85

Fragment

Haar moeder ligt daar maar, de ogen nu onafgebroken gesloten. Ze zegt niets meer. Ze slaapt niet. De mond is gespannen.
‘Mama?’ Coco denkt aan een houten kistje met blokken dat ze als kind had. Je moest er een driehoek, een vierkant en een ster in doen, door gaten met dezelfde vorm. Om ze eruit te halen moest je de hele deksel openen. Het is te lang geleden en toch denkt Coco dat ze zich kan herinneren dat ze de deksel niet opende, maar het kistje ondersteboven hield en schudde tot de blokken eruit vielen. Dat lukte niet, hoe hard ze ook schudde. Zo schudt ze al jaren aan haar moeder en altijd voelt zij zich de stomste. Iemand die niet weet dat dit zo veel handiger kan, een sukkel, een baby. Het wordt licht. De bleekheid van haar moeders armen en handen valt minder op dan in het duister, maar de magerte des te meer. Toch is het theoretisch mogelijk dat als je blijft schudden zo’n blok eruit komt. Als je oneindig zou kunnen schudden, als je onvermoeibaar was.

Volgens Lily

Dorst is een klein meesterwerkje over de complexe liefde tussen een moeder en haar dochter. Mag je zeggen dat het je teveel is om voor je eigen dochter te zorgen, het je teveel is om met haar mee te leven? Mag je niet gewoon zeggen dat je genoeg hebt aan je eigen leven? Aanrader! Maar wie heeft die vreselijke voorkant uitgekozen?